شناسه حدیث :  ۳۱۴۹۵۲

  |  

نشانی :  الخرائج و الجرائح  ,  جلد۲  ,  صفحه۹۵۷  

عنوان باب :   الجزء الثاني الباب السابع عشر في الموازاة بين معجزات نبينا صلّى اللّه عليه و آله و معجزات أوصيائه عليهم السّلام و معجزات الأنبياء عليهم السّلام باب في أن معجزات النّبي صلّى اللّه عليه و آله و الأئمة من آله عليهم السّلام ليست ببدع فقد كان قبلهم للأنبياء عليهم السّلام و الأوصياء معجزات [فصل في مشابهة معجزات النبي و الأئمة عليهم السّلام من سبقهم من الأنبياء عليهم السّلام]

معصوم :   امام حسن عسکری (علیه السلام)

وَ عَنْ ضَوْءِ بْنِ عَلِيٍّ اَلْعِجْلِيِّ عَنْ رَجُلٍ مِنْ أَهْلِ فَارِسَ قَالَ: أَتَيْتُ سُرَّمَنْرَأَى فَلَزِمْتُ بَابَ أَبِي مُحَمَّدٍ عَلَيْهِ السَّلاَمُ فَدَعَا بِي مِنْ غَيْرِ أَنْ أَسْتَأْذِنَ فَلَمَّا دَخَلْتُ وَ سَلَّمْتُ قَالَ لِي يَا أَبَا فُلاَنٍ كَيْفَ حَالُكَ فَدَعَانِي بِكُنْيَتِي ثُمَّ قَالَ لِي يَا فُلاَنُ فَسَمَّانِي بِاسْمِي ثُمَّ سَأَلَنِي عَنْ رَجُلٍ رَجُلٍ مِنْ رِجَالٍ وَ نِسَاءٍ مِنْ أَهْلِي فَتَعَجَّبْتُ مِنْ ذَلِكَ ثُمَّ قَالَ لِي مَا اَلَّذِي أَقْدَمَكَ قُلْتُ رَغْبَةً فِي خِدْمَتِكَ فَقَالَ اِلْزَمِ اَلدَّارَ فَكُنْتُ فِي اَلدَّارِ مَعَ اَلْخَدَمِ أَقْضِي لَهُمُ اَلْحَوَائِجَ فِي اَلسُّوقِ وَ كُنْتُ أَدْخُلُ مِنْ غَيْرِ إِذْنٍ إِذَا كَانَ فِي دَارِ اَلرِّجَالِ فَدَخَلْتُ عَلَيْهِ يَوْماً وَ هُوَ فِي دَارِ اَلرِّجَالِ فَسَمِعْتُ حَرَكَةً فِي اَلْبَيْتِ وَ نَادَانِي وَ قَالَ مَكَانَكَ لاَ تَبْرَحْ فَلَمْ أَجْسُرْ أَنْ أَخْرُجَ وَ لاَ أَدْخُلَ فَخَرَجَتْ عَلَيَّ جَارِيَةٌ مَعَهَا شَيْءٌ مُغَطًّى ثُمَّ نَادَانِي اُدْخُلْ فَدَخَلْتُ وَ نَادَى اَلْجَارِيَةَ فَرَجَعَتْ فَقَالَ لَهَا اِكْشِفِي عَنْهُ فَكَشَفَتْ عَنْ غُلاَمٍ أَبْيَضَ حَسَنِ اَلْوَجْهِ وَ كَشَفَتْ عَنْ بَطْنِهِ فَإِذَا اَلشَّعْرُ نَابِتٌ مِنْ لَبَّتِهِ إِلَى سُرَّتِهِ أَخْضَرُ لَيْسَ بِأَسْوَدَ فَقَالَ عَلَيْهِ السَّلاَمُ هَذَا صَاحِبُكُمْ ثُمَّ أَمَرَهَا فَحَمَلَتْهُ فَمَا رَأَيْتُهُ بَعْدَ ذَلِكَ حَتَّى مَضَى أَبُو مُحَمَّدٍ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ .
زبان ترجمه:

جلوههای اعجاز معصومین علیهم السلام ;  ج ۱  ص ۶۶۰

مردى از اهل فارس مى‌گويد: به سامرّا رفتم و در خانۀ امام حسن عسكرى -عليه السّلام-نشستم، بدون اينكه اذن بخواهم مرا خواند و وقتى كه وارد شدم، سلام كردم و از من پرسيد: اى ابو فلان! حالت چگونه است‌؟ مرا با كنيه‌ام صدا كرد، سپس فرمود: اى فلان! اين بار اسم مرا گفت، آنگاه از يك يك مردان و زنان خانواده‌ام پرسيد و من تعجّب كردم. بعد فرمود: چه چيزى تو را به اينجا آورده است‌؟ گفتم: ميل در خدمت شما بودن. فرمود: در خانه باش، از آن به بعد با خادمان در خانه بودم و وسائل آنان را از بازار مى‌خريدم و هنگامى كه در خانه، مردان بود بدون اذن وارد مى‌شدم. پس روزى مى‌خواستم بر آن حضرت در اطاق مردان وارد شوم، پس حركتى شنيدم كه ندايم كرد و گفت: از جاى خويش حركت نكن. جسارت نكردم كه وارد شوم و يا خارج گردم كه ناگهان كنيزى با چيزى پوشيده آمد، سپس حضرت ندايم كرد و فرمود: وارد شو. پس داخل شدم، كنيز را صدا زد، كنيز برگشت و به او فرمود: باز كن، كنيز پارچه را كنار زد و كودكى را ديدم سفيد و زيبا روى، شكم او را باز كرد، ديدم خط‍‌ مويى از سينه تا ناف او كشيده شده است كه آن مو سبز بود نه سياه. حضرت فرمود: اين «صاحب امر» شماست.

divider