شناسه حدیث :  ۳۱۴۷۲۹

  |  

نشانی :  الخرائج و الجرائح  ,  جلد۲  ,  صفحه۷۶۰  

عنوان باب :   الجزء الثاني الباب الخامس عشر في الدلالات و البراهين على صحة إمامة الاثني عشر [إماما] عليهم السّلام

معصوم :   امام صادق (علیه السلام)

وَ مِنْهَا: مَا رُوِيَ عَنْ أَبِي سَيَّارٍ مِسْمَعِ بْنِ عَبْدِ اَلْمَلِكِ كِرْدِينٍ عَنْ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ السَّلاَمُ قَالَ : سَمِعْتُهُ يَذْكُرُ رَجُلاً أَوْ رَجُلَيْنِ بِخَيْرٍ مِنْ أَهْلِ اَلْكُوفَةِ فَأَخْبَرْتُهُمَا بِمَا قَالَ وَ كَانَا يَتَوَالَيَانِهِ فَقَالَ أَحَدُهُمَا سَمِعْتُ وَ صَدَّقْتُ وَ أَطَعْتُ وَ أَحْمَدُ اَللَّهَ. وَ قَالَ اَلْآخَرُ وَ أَهْوَى بِيَدِهِ إِلَى جَيْبِهِ فَشَقَّهُ وَ قَالَ وَ اَللَّهِ لاَ رَضِيتُ حَتَّى أَسْمَعَهُ مِنْهُ وَ خَرَجَ مُتَوَجِّهاً نَحْوَهُ وَ تَبِعْتُهُ فَلَمَّا صِرْنَا بِالْبَابِ اِسْتَأْذَنَّا فَأَذِنَ لَنَا فَدَخَلْنَا فَلَمَّا رَآهُ قَالَ يَا فُلاَنُ أَ يُرِيدُ كُلُّ اِمْرِئٍ مِنْكُمْ أَنْ يُؤْتىٰ صُحُفاً مُنَشَّرَةً . إِنَّ اَلَّذِي أَخْبَرَكَ مِسْمَعٌ بِهِ لَحَقٌّ فَقَالَ جُعِلْتُ فِدَاكَ إِنِّي أَحْبَبْتُ أَنْ يَزُولَ اَلشَّكُّ مِنِّي وَ لاَ أَتَصَوَّرُهُ بِصُورَةِ مَنْ يَقُولُ مَا لَمْ يَسْمَعْهُ. قَالَ فَالْتَفَتَ إِلَيَّ رَجُلٌ عِنْدَهُ مِنْ سَوَادِ اَلْكُوفَةِ صَاحِبُ قَبَالاَتٍ فَقَالَ لِي درفه ثُمَّ قَالَ عَلَيْهِ السَّلاَمُ إِنَّ درفه بِالنَّبَطِيَّةِ خُذْهَا أَجَلْ فَخُذْهَا فَخَرَجْنَا مِنْ عِنْدِهِ .
زبان ترجمه:

جلوههای اعجاز معصومین علیهم السلام ;  ج ۱  ص ۵۳۴

47-ابو سيّار مسمع بن عبد الملك از امام صادق-عليه السّلام-روايت مى‌كند كه: از امام صادق-عليه السّلام-شنيدم كه دو نفر از اهل كوفه را به نيكى ياد كرد و آن دو، حضرت را دوست مى‌داشتند و من به آنان گفتم كه حضرت از آنان به نيكى ياد كرد. يكى گفت: شنيدم و تصديق كردم و اطاعت مى‌نمايم و شكر خدا مى‌كنم. ديگرى دستش را به گريبان خويش برد و آن را پاره كرد و گفت: راضى نمى‌شوم مگر اينكه از خودش بشنوم. به سوى خانۀ حضرت شتافت و من هم دنبالش رفتم و به در خانه رسيديم و اذن ورود خواستيم. اذن دادند و وارد شديم. وقتى كه چشم حضرت به او افتاد فرمود: اى فلانى! آيا هر يك از شما مى‌خواهيد براى شما صحيفه آسمانى بيايد، آنچه كه مسمع گفته درست است. پس او گفت: فدايت شوم! من مى‌خواستم شكّم برطرف شود و گمان نمى‌كردم بدون اينكه بشنود، اين گونه بگويد. راوى مى‌گويد: مردى از كوفيان نزد آن حضرت بود و به من متوجه شد و گفت: «درفه». حضرت فرمود:«درفه» در زبان نبطى يعنى «بگير»، پس از نزد امام خارج شديم .

divider