شناسه حدیث :  ۳۱۴۶۱۲

  |  

نشانی :  الخرائج و الجرائح  ,  جلد۲  ,  صفحه۶۷۶  

عنوان باب :   الجزء الثاني الباب الرابع عشر في أعلام النبي صلى الله عليه و آله و الأئمة عليهم السلام فصل في أعلام الإمام علي بن محمد النقي عليه السّلام

معصوم :   امام هادی (علیه السلام)

وَ مِنْهَا: مَا رُوِيَ عَنْ عَلِيِّ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ إِبْرَاهِيمَ بْنِ مُحَمَّدٍ اَلطَّاهِرِيِّ قَالَ : مَرِضَ اَلْمُتَوَكِّلُ مِنْ خُرَاجٍ خَرَجَ بِهِ فَلَمْ يَجْسُرْ أَحَدٌ أَنْ يَمَسَّهُ بِحَدِيدَةٍ وَ هُوَ قَدْ أَشْرَفَ بِهِ عَلَى اَلْمَوْتِ فَنَذَرَتْ أُمُّهُ إِنْ عُوفِيَ أَنْ تَحْمِلَ إِلَى أَبِي اَلْحَسَنِ عَلَيْهِ السَّلاَمُ مَالاً جَلِيلاً مِنْ مَالِهَا. وَ قَالَ لَهُ اَلْفَتْحُ بْنُ خَاقَانَ قَدْ عَجَزَ اَلْأَطِبَّاءُ لَوْ بَعَثْتَ إِلَى هَذَا اَلرَّجُلِ يَعْنِي أَبَا اَلْحَسَنِ عَلَيْهِ السَّلاَمُ فَسَأَلْتَهُ فَرُبَّمَا كَانَ عِنْدَهُ صِفَةُ شَيْءٍ يُفَرِّجُ اَللَّهُ بِهِ عَنْكَ. قَالَ اِبْعَثُوا إِلَيْهِ فَمَضَى اَلرَّسُولُ وَ رَجَعَ فَقَالَ خُذُوا كُسْبَ اَلْغَنَمِ فَدِيفُوهُ بِمَاءِ اَلْوَرْدِ وَ ضَعُوهُ عَلَى اَلْخُرَاجِ فَإِنَّهُ نَافِعٌ بِإِذْنِ اَللَّهِ. فَهَزِئَ اَلْأَطِبَّاءُ بِهِ فَقَالَ اَلْفَتْحُ وَ هَلْ يَضُرُّ ذَلِكَ قَالُوا لاَ وَ لَكِنْ لاَ يَنْفَعُ . فَقُلْتُ وَ اَللَّهِ لَأَرْجُوَنَّ اَلصَّلاَحَ بِهِ فَأُحْضِرَ اَلْكُسْبُ وَ دِيفَ بِمَاءِ اَلْوَرْدِ وَ وُضِعَ عَلَى اَلْخُرَاجِ فَانْفَتَحَ وَ خَرَجَ مَا كَانَ فِيهِ وَ بُشِّرَتْ أُمُّ اَلْمُتَوَكِّلِ بِعَافِيَتِهِ فَحَمَلَتْ إِلَى أَبِي اَلْحَسَنِ عَلَيْهِ السَّلاَمُ عَشَرَةَ آلاَفِ دِينَارٍ تَحْتَ خَتْمِهَا. وَ لَمَّا كَانَ بَعْدَ أَيَّامٍ كَثِيرَةٍ سَعَى اَلْبَطْحَائِيُّ بِأَبِي اَلْحَسَنِ عَلَيْهِ السَّلاَمُ إِلَى اَلْمُتَوَكِّلِ وَ قَالَ عِنْدَهُ أَمْوَالٌ وَ سِلاَحٌ فَتَقَدَّمَ اَلْمُتَوَكِّلُ إِلَى سَعِيدٍ اَلْحَاجِبِ أَنْ يَهْجُمَ عَلَيْهِ لَيْلاً وَ يَأْخُذَ مَا يَجِدُهُ عِنْدَهُ مِنَ اَلْأَمْوَالِ وَ اَلسِّلاَحِ وَ يَحْمِلُهُ إِلَيْهِ. قَالَ إِبْرَاهِيمُ بْنُ مُحَمَّدٍ قَالَ لِي سَعِيدٌ اَلْحَاجِبُ صِرْتُ إِلَى دَارِ أَبِي اَلْحَسَنِ عَلَيْهِ السَّلاَمُ لَيْلاً وَ مَعِي سُلَّمٌ فَصَعِدْتُ مِنْهُ إِلَى اَلسَّطْحِ وَ نَزَلْتُ مِنَ اَلدَّرَجَةِ إِلَى بَعْضِهَا فِي اَلظُّلْمَةِ وَ لَمْ أَدْرِ كَيْفَ أَصِلُ إِلَى اَلدَّارِ. فَنَادَانِي أَبُو اَلْحَسَنِ عَلَيْهِ السَّلاَمُ يَا سَعِيدُ تَوَقَّفْ حَتَّى تُؤْتَى بِالْمِصْبَاحِ. فَأَتَوْنِي بِالشَّمْعِ فَنَزَلْتُ فَوَجَدْتُ عَلَيْهِ جُبَّةَ صُوفٍ وَ قَلَنْسُوَةَ صُوفٍ وَ سَجَّادَةً عَلَى حَصِيرٍ بَيْنَ يَدَيْهِ وَ هُوَ مُقْبِلٌ إِلَى اَلْقِبْلَةِ فَقَالَ لِي دُونَكَ اَلْبُيُوتَ. فَدَخَلْتُهَا وَ فَتَّشْتُهَا فَلَمْ أَجِدْ فِيهَا شَيْئاً وَ وَجَدْتُ بَدْرَةً مَخْتُومَةً بِخَاتَمِ أُمِّ اَلْمُتَوَكِّلِ وَ كِيساً مَخْتُوماً مَعَهَا . فَقَالَ لِي أَبُو اَلْحَسَنِ عَلَيْهِ السَّلاَمُ دُونَكَ اَلْمُصَلَّى فَرَفَعْتُهُ فَوَجَدْتُ سَيْفاً فِي جَفْنٍ مَلْبُوسٍ فَأَخَذْتُ ذَلِكَ أَيْضاً وَ صِرْتُ إِلَى اَلْمُتَوَكِّلِ . فَلَمَّا نَظَرَ إِلَى خَاتَمِ أُمِّهِ عَلَى اَلْبَدْرَةِ بَعَثَ إِلَيْهَا فَخَرَجَتْ إِلَيْهِ فَسَأَلَهَا عَنِ اَلْبَدْرَةِ فَقَالَتْ نَذَرْتُ فِي عِلَّتِكَ إِنْ عُوفِيتَ أَنْ أَحْمِلَ إِلَيْهِ مِنْ مَالِي عَشَرَةَ آلاَفِ دِينَارٍ فَحَمَلْتُهَا إِلَيْهِ لَمَّا عُوفِيتَ فَأَمَرَ أَنْ يُضَمَّ إِلَى اَلْبَدْرَةِ بَدْرَةٌ أُخْرَى وَ قَالَ لِي اِحْمِلْ ذَلِكَ إِلَى أَبِي اَلْحَسَنِ عَلَيْهِ السَّلاَمُ وَ اُرْدُدْ عَلَيْهِ اَلسَّيْفَ وَ اَلْكِيسَ بِمَا فِيهِ فَحَمَلْتُ جَمِيعَ ذَلِكَ إِلَيْهِ وَ اِسْتَحْيَيْتُ مِنْهُ فَقُلْتُ يَا سَيِّدِي عَزَّ عَلَيَّ بِدُخُولِي عَلَيْكَ دَارَكَ بِغَيْرِ إِذْنِكَ وَ لَكِنِّي مَأْمُورٌ. فَقَالَ وَ سَيَعْلَمُ اَلَّذِينَ ظَلَمُوا أَيَّ مُنْقَلَبٍ يَنْقَلِبُونَ .
زبان ترجمه:

جلوههای اعجاز معصومین علیهم السلام ;  ج ۱  ص ۴۸۹

7-ابراهيم بن محمّد طاهرى مى‌گويد: متوكل از «دملى» كه در آورده بود بشدت مريض شد و هيچ كس نمى‌توانست آن را با آهن بشكافد، تا اينكه نزديك بود او را هلاك كند. مادرش نذر كرد كه اگر متوكّل خوب شود، مالى از جانب خود براى امام هادى-عليه السّلام-بفرستد. وزير متوكل، فتح بن خاقان گفت: پزشكان از معالجۀ تو عاجز شده‌اند. دنبال اين مرد (امام هادى) بفرست. و از او دوايى بخواه، شايد نزد او چيزى باشد كه مايۀ بهبودى تو گردد. متوكل گفت: به سوى او شخصى را بفرستيد. پس فرستادۀ متوكل رفت و برگشت و گفت (حضرت مى‌فرمايد:) سرگين گوسفند را بگيريد و با آب گل بياميزيد و بر موضع زخم بگذاريد، به اذن خداوند نافع است. پزشكان دستور امام را به سخره گرفتند. فتح بن خاقان گفت: آيا ضررى دارد؟ گفتند: نه، ولى نفعى هم ندارد. راوى مى‌گويد؛ گفتم: اميدوارم كه با آن خوب شود. پس سرگين را آورد و با آب گل آميخت و بر جاى زخم گذاشت، آنگاه سر زخم باز شد و هر چه چرك و عفونت در آن بود، بيرون آمد (و خوب شد).مادر متوكّل را به عافيت پسرش مژده دادند. او هم ده هزار دينار را در كيسه‌اى گذاشت و مهر كرد و براى امام هادى-عليه السّلام-فرستاد. روزگارى گذشت. بطحائى نزد متوكل از امام هادى-عليه السّلام-سعايت كرد و گفت: او اسلحه و ثروت زيادى دارد. و متوكل به سعيد حاجب گفت كه شبانه به خانه آن حضرت هجوم برد و آنچه از اسلحه و مال در آنجا يافت همه را بياورد. ابراهيم بن محمّد مى‌گويد: سعيد حاجب به من گفت: شبانه به خانۀ آن حضرت رفتم و نردبان را گذاشتم و به پشت بام قدم نهادم. وقتى كه مى‌خواستم از پله پايين بيايم در تاريكى، پايم از پله‌اى به پله ديگر لغزيد و ندانستم چگونه به خانه برسم‌؟ ناگهان امام هادى-عليه السّلام-مرا صدا زد و فرمود: اى سعيد! توقف كن تا چراغ آورده شود. پس شمع آورده شد. پايين آمدم و ديدم جبّۀ پشمى در بردارد و عرقچين پشمى بر سر و سجاده‌اى از حصير، نزد روى خود و رو به قبله نشسته است. به من فرمود: اين تو و اين خانه. وارد خانه شدم و تفتيش كردم، جز كيسه‌اى با مهر مادر متوكل نيافتم. باز حضرت فرمود: اين هم جانماز من، آن را نيز برداشتم و شمشيرى را در غلافى يافتم، آنها را برداشتم و نزد متوكل آوردم. وقتى كه چشم متوكل به مهر مادرش افتاد دنبال او فرستاد، مادرش آمد و در بارۀ كيسه دينار، از او توضيح خواست. مادر متوكّل گفت: وقتى كه تو مريض بودى من نذر كردم كه اگر عافيت پيدا كردى، ده هزار درهم از مالم به او بدهم. از اين رو هنگامى كه خوب شدى، آن مال را به خانۀ او فرستادم. متوكل دستور داد كيسه‌اى ديگر به آن بيفزايند و به من دستور داد تا كيسه و شمشير را به او برگردانم. من هم آنها را پيش او بردم و از او زياد خجالت كشيدم و گفتم:«سرور من! خيلى بر من گران آمد كه بدون اجازۀ توبه خانۀ تو داخل شدم ولى چه كنم، مأمور هستم!!». فرمود:« وَ سَيَعْلَمُ‌ اَلَّذِينَ‌ ظَلَمُوا أَيَّ‌ مُنْقَلَبٍ‌ يَنْقَلِبُونَ‌ » و .

divider