شناسه حدیث :  ۳۱۴۴۶۴

  |  

نشانی :  الخرائج و الجرائح  ,  جلد۲  ,  صفحه۵۴۳  

عنوان باب :   الجزء الثاني الباب الرابع عشر في أعلام النبي صلى الله عليه و آله و الأئمة عليهم السلام فصل في أعلام أمير المؤمنين عليه السّلام

معصوم :   امیرالمؤمنین (علیه السلام)

وَ مِنْهَا: مَا رُوِيَ عَنْ عَبْدِ اَلْوَاحِدِ بْنِ زَيْدٍ قَالَ : كُنْتُ حَاجّاً إِلَى بَيْتِ اَللَّهِ فَبَيْنَا أَنَا فِي اَلطَّوَافِ إِذْ رَأَيْتُ جَارِيَتَيْنِ عِنْدَ اَلرُّكْنِ اَلْيَمَانِيِّ تَقُولُ إِحْدَاهُمَا لِلْأُخْرَى لاَ وَ حَقِّ اَلْمُنْتَجَبِ لِلْوَصِيَّةِ وَ اَلْحَاكِمِ بِالسَّوِيَّةِ وَ اَلْعَادِلِ فِي اَلْقَضِيَّةِ بَعْلِ فَاطِمَةَ اَلزَّكِيَّةِ اَلرَّضِيَّةِ اَلْمَرْضِيَّةِ مَا كَانَ كَذَا. فَقُلْتُ مَنْ هَذَا اَلْمَنْعُوتُ قَالَتْ هَذَا أَمِيرُ اَلْمُؤْمِنِينَ عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ عَلَمُ اَلْأَعْلاَمِ وَ بَابُ اَلْأَحْكَامِ قَسِيمُ اَلْجَنَّةِ وَ اَلنَّارِ رَبَّانِيُّ اَلْأُمَّةِ قُلْتُ مِنْ أَيْنَ تَعْرِفِينَهُ. قَالَتْ وَ كَيْفَ لاَ أَعْرِفُهُ وَ قَدْ قُتِلَ أَبِي بَيْنَ يَدَيْهِ بِصِفِّينَ وَ لَقَدْ دَخَلَ عَلَى أُمِّي لَمَّا رَجَعَ فَقَالَ يَا أُمَّ اَلْأَيْتَامِ كَيْفَ أَصْبَحْتِ قَالَتْ بِخَيْرٍ. ثُمَّ أَخْرَجَتْنِي وَ أُخْتِي هَذِهِ إِلَيْهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ وَ كَانَ قَدْ رَكِبَنِي مِنَ اَلْجُدَرِيِّ مَا ذَهَبَ بِهِ بَصَرِي فَلَمَّا نَظَرَ عَلِيٌّ عَلَيْهِ السَّلاَمُ إِلَيَّ تَأَوَّهَ وَ قَالَ مَا إِنْ تَأَوَّهْتُ مِنْ شَيْءٍ رُزِيتُ بِهِكَمَا تَأَوَّهْتُ لِلْأَطْفَالِ فِي اَلصِّغَرِ قَدْ مَاتَ وَالِدُهُمْ مَنْ كَانَ يَكْفُلُهُمْفِي اَلنَّائِبَاتِ وَ فِي اَلْأَسْفَارِ وَ اَلْحَضَرِ ثُمَّ أَمَرَّ يَدَهُ اَلْمُبَارَكَةَ عَلَى وَجْهِي فَانْفَتَحَتْ عَيْنَيَّ لِوَقْتِي وَ سَاعَتِي فَوَ اَللَّهِ إِنِّي لَأَنْظُرُ إِلَى اَلْجَمَلِ اَلشَّارِدِ فِي اَللَّيْلَةِ اَلظَّلْمَاءِ بِبَرَكَتِهِ صَلَوَاتُ اَللَّهِ عَلَيْهِ وَ عَلَى أَبْنَائِهِ اَلْمَعْصُومِينَ .
زبان ترجمه:

جلوههای اعجاز معصومین علیهم السلام ;  ج ۱  ص ۳۹۹

4-عبد الواحد بن زيد مى‌گويد: به حجّ‌ بيت اللّٰه الحرام رفته بودم و در حال طواف بودم كه كنار ركن يمانى، دو زن ديدم كه يكى به ديگرى مى‌گويد: نه، به حق كسى كه به وصايت انتخاب شد و كسى كه به مساوات حكم مى‌كرد و به عدالت قضاوت مى‌نمود، همسر فاطمۀ زكيّه، رضيّه و مرضيّه، اين گونه نبود. پرسيدم: كسى را كه شما توصيفش مى‌كنى كيست‌؟ آن زن گفت: او امير مؤمنان على بن ابى طالب علم اعلام و باب احكام و تقسيم‌كنندۀ بهشت و جهنّم و ربّانى اين امت است. گفتم: او را از كجا مى‌شناسى‌؟ گفت: چگونه او را نشناسم در حالى كه پدرم در صفين در ركاب او شهيد شد. وقتى كه از صفين برگشت. به خانۀ ما آمد و به مادرم فرمود: اى مادر يتيمان! حالت چگونه است‌؟ مادرم گفت: خوب است. آنگاه مادرم، من و اين خواهرم را نزد او آورد، در حالى كه من آبله گرفته بودم و در اثر آن، ديد چشمم از بين رفته بود، هنگامى كه چشم على-عليه السّلام-به من افتاد، آهى كشيد و فرمود: ما ان تاوّهت من شيء رزيت به#كما تاوّهت للاطفال في الصغر قد مات والدهم من كان يكفلهم#في النائبات و في الاسفار و الحضر سپس حضرت دست مباركش را بر صورتم كشيد و همان هنگام، چشمهايم باز شدند. به خدا سوگند! اكنون من مى‌توانم شتر رميده را در شب تاريك ببينم و اين به بركت آن حضرت بود كه درود خدا بر او و خاندانش باد .

divider