شناسه حدیث :  ۳۱۴۱۷۷

  |  

نشانی :  الخرائج و الجرائح  ,  جلد۱  ,  صفحه۲۲۲  

عنوان باب :   الجزء الأول الباب الثاني في معجزات أمير المؤمنين علي بن أبي طالب عليه السّلام

معصوم :   امیرالمؤمنین (علیه السلام)

وَ مِنْهَا: مَا رُوِيَ عَنْ أَبِي سَعِيدٍ عَقِيصَا قَالَ : خَرَجْنَا مَعَ عَلِيٍّ عَلَيْهِ السَّلاَمُ نُرِيدُ صِفِّينَ فَمَرَرْنَا بِكَرْبَلاَءَ فَقَالَ هَذَا مَوْضِعُ اَلْحُسَيْنِ عَلَيْهِ السَّلاَمُ وَ أَصْحَابِهِ. ثُمَّ سِرْنَا حَتَّى اِنْتَهَيْنَا إِلَى رَاهِبٍ فِي صَوْمَعَةٍ وَ تَقَطَّعَ اَلنَّاسُ مِنَ اَلْعَطَشِ وَ شَكَوْا إِلَى عَلِيٍّ عَلَيْهِ السَّلاَمُ ذَلِكَ وَ أَنَّهُ قَدْ أَخَذَ بِهِمْ طَرِيقاً لاَ مَاءَ فِيهِ مِنَ اَلْبَرِّ وَ تَرَكَ طَرِيقَ اَلْفُرَاتِ . فَدَنَا مِنَ اَلرَّاهِبِ فَهَتَفَ بِهِ وَ أَشْرَفَ إِلَيْهِ فَقَالَ أَ قُرْبَ صَوْمَعَتِكَ مَاءٌ قَالَ لاَ فَثَنَى رَأْسَ بَغْلَتِهِ فَنَزَلَ فِي مَوْضِعٍ فِيهِ رَمْلٌ وَ أَمَرَ اَلنَّاسَ أَنْ يَحْفِرُوا هَذَا اَلرَّمْلَ فَحَفَرُوا فَأَصَابُوا تَحْتَهُ صَخْرَةً بَيْضَاءَ فَاجْتَمَعَ ثَلاَثُمِائَةِ رَجُلٍ فَلَمْ يُحَرِّكُوهَا. فَقَالَ عَلَيْهِ السَّلاَمُ تَنَحَّوْا فَإِنِّي صَاحِبُهَا ثُمَّ أَدْخَلَ يَدَهُ اَلْيُمْنَى تَحْتَ اَلصَّخْرَةِ فَقَلَعَهَا مِنْ مَوْضِعِهَا حَتَّى رَآهَا اَلنَّاسُ عَلَى كَفِّهِ فَوَضَعَهَا نَاحِيَةً فَإِذَا تَحْتَهَا عَيْنُ مَاءٍ أَرَقُّ مِنَ اَلزُّلاَلِ وَ أَعْذَبُ مِنَ اَلْفُرَاتِ فَشَرِبَ اَلنَّاسُ وَ سَقَوْا وَ اِسْتَقَوْا وَ تَزَوَّدُوا ثُمَّ رَدَّ اَلصَّخْرَةَ إِلَى مَوْضِعِهَا وَ جَعَلَ اَلرَّمْلَ كَمَا كَانَ. وَ جَاءَ اَلرَّاهِبُ فَأَسْلَمَ وَ قَالَ إِنَّ أَبِي أَخْبَرَنِي عَنْ جَدِّهِ وَ كَانَ مِنْ حَوَارِيِّ عِيسَى أَنَّ تَحْتَ هَذَا اَلرَّمْلِ عَيْنُ مَاءٍ وَ أَنَّهُ لاَ يَسْتَنْبِطُهَا إِلاَّ نَبِيٌّ أَوْ وَصِيُّ نَبِيٍّ. وَ قَالَ لِعَلِيٍّ عَلَيْهِ السَّلاَمُ أَ تَأْذَنُ لِي أَنْ أَصْحَبَكَ فِي وَجْهِكَ هَذَا. قَالَ عَلَيْهِ السَّلاَمُ اِلْزَمْنِي وَ دَعَا لَهُ فَفَعَلَ فَلَمَّا كَانَ قُتِلَ اَلرَّاهِبُ فَدَفَنَهُ بِيَدِهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ وَ قَالَ لَكَأَنِّي أَنْظُرُ إِلَيْهِ وَ إِلَى مَنْزِلِهِ فِي اَلْجَنَّةِ وَ دَرَجَتِهِ اَلَّتِي أَكْرَمَهُ اَللَّهُ بِهَا .
زبان ترجمه:

جلوههای اعجاز معصومین علیهم السلام ;  ج ۱  ص ۱۷۸

46-ابن سعيد عقيصا مى‌گويد: با على-عليه السّلام-به طرف صفين مى‌رفتيم وقتى از كربلا گذشتيم فرمود:«اينجا محل شهادت حسين-عليه السّلام-و ياران اوست». سپس رفتيم تا اينكه رسيديم به صومعۀ راهبى. مردم از تشنگى شكايت كردند و به على-عليه السّلام-گفتند: چرا تو راهى را انتخاب كردى كه در آن آب نيست و از نزديكى فرات نرفتى‌؟ على-عليه السّلام-نزديك صومعۀ راهب رفت و گفت:«آيا در اين نزديكى آب هست‌؟». راهب گفت: نه. پس لجام اسبش را برگرداند و در شنزارى فرود آمد. و به همراهان دستور داد كه آنجا را حفر نمايند. آنان نيز كندند و به سنگ سفيدى رسيدند كه سيصد مرد اجتماع نمودند اما نتوانستند آن را حركت دهند. حضرت فرمود:«كنار برويد، اين كار من است. سپس دست راستش را زير سنگ برد و آن را بيرون آورد و به زمين گذاشت و از زير آن آب زلالى بيرون آمد و يارانش خوردند و سير شدند و مشكهاى خود را پر كردند و سپس سنگ را به جاى خود گذاشت و شنها را روى آن ريخت و مثل اول شد». راهب آمد و اسلام آورد و گفت: پدرم از زبان جدّش كه از حواريون عيسى -عليه السّلام-بود به من خبر داده بود كه در زير اين شنها چشمۀ آبى پنهان است و فقط‍‌ پيامبر و وصى او مى‌توانند آن را استخراج كنند. آنگاه به على-عليه السّلام-گفت: مى‌توانم همراه تو باشم‌؟ حضرت فرمود: ملازم من باش و او را دعا كرد. و در «ليلة الهرير» شهيد شد. حضرت با دست خود او را دفن كرد و فرمود:«مثل اينكه مكان او را در بهشت مى‌بينم و درجه‌اش را كه خدا گرامى داشته است» .

divider