شناسه حدیث :  ۳۱۳۶۸۴

  |  

نشانی :  الجمل و النصرة لسيد العترة في حرب البصرة  ,  جلد۱  ,  صفحه۲۴۴  

عنوان باب :   [القول في] حرب الجمل باب الخبر عن ابتداء أصحاب فتنة البصرة في تدبيرها و الاجتماع منهم في العمل عليها و ما جاءت به الأخبار المتظافرة في ذلك فصل استشارة أمير المؤمنين عليه السّلام أصحابه في جهاد الناكثين كتاب أمير المؤمنين عليه السّلام إلى أهل الكوفة

معصوم :   امام حسن مجتبی (علیه السلام) ، امیرالمؤمنین (علیه السلام)

فَلَمَّا قَدِمَ اَلْحَسَنُ عَلَيْهِ السَّلاَمُ وَ عَمَّارٌ وَ قَيْسٌ اَلْكُوفَةَ مُسْتَنْفِرِينَ أَهْلَهَا وَ كَانَ مَعَهُمْ كِتَابٌ فِيهِ «بِسْمِ اَللَّهِ اَلرَّحْمَنِ اَلرَّحِيمِ مِنْ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ إِلَى أَهْلِ اَلْكُوفَةِ أَمَّا بَعْدُ فَإِنِّي أُخْبِرُكُمْ عَنْ أَمْرِ عُثْمَانَ حَتَّى يَكُونَ أَمْرُهُ كَالْعَيَانِ لَكُمْ إِنَّ اَلنَّاسَ طَعَنُوا عَلَيْهِ فَكُنْتُ رَجُلاً مِنَ اَلْمُهَاجِرِينَ أُكْثِرُ اِسْتِعْتَابَهُ وَ أُقِلُّ عِتَابَهُ وَ كَانَ طَلْحَةُ وَ اَلزُّبَيْرُ أَهْوَنُ سَيْرِهِمَا فِيهِ اَلْوَجِيفُ وَ قَدْ كَانَ مِنْ عَائِشَةَ فِيهِ فَلْتَةُ غَضَبٍ فَأُتِيحَ لَهُ قَوْمٌ فَقَتَلُوهُ وَ بَايَعَنِي اَلنَّاسُ غَيْرَ مُسْتَكْرَهِينَ وَ لاَ مُجْبَرِينَ بَلْ طَائِعِينَ مُخَيَّرِينَ وَ كَانَ طَلْحَةُ وَ اَلزُّبَيْرُ أَوَّلَ مَنْ بَايَعَنِي عَلَى مَا بَايَعَا عَلَيْهِ مَنْ كَانَ قَبْلِي ثُمَّ اِسْتَأْذَنَانِي فِي اَلْعُمْرَةِ وَ لَمْ يَكُونَا يُرِيدَانِ اَلْعُمْرَةَ فَنَكَثَا اَلْعَهْدَ وَ أَذَّنَا بِالْحَرْبِ وَ أَخْرَجَا عَائِشَةَ مِنْ بَيْتِهَا يَتَّخِذَانِهَا فِتْنَةً فَسَارَا إِلَى اَلْبَصْرَةِ اِخْتِيَاراً لِأَهْلِهَا وَ اِخْتَرْتُ اَلْمَسِيرَ إِلَيْكُمْ وَ لَعَمْرِي مَا إِيَّايَ تُجِيبُونَ إِنَّمَا تُجِيبُونَ اَللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ اَللَّهِ مَا قَاتَلْتُهُمْ وَ فِي نَفْسِي مِنْهُمْ شَكٌّ وَ قَدْ بَعَثْتُ إِلَيْكُمْ وَلَدِيَ اَلْحَسَنَ وَ عَمَّاراً وَ قَيْساً مُسْتَنْفِرِينَ بِكُمْ فَكُونُوا عِنْدَ ظَنِّي بِكُمْ .
زبان ترجمه:

نبرد جمل ;  ج ۱  ص ۱۴۸

هنگامى كه حسن و عمار و قيس به كوفه آمدند تا از مردم بخواهند كه حركت كنند، نامه‌اى از امير المؤمنين على (عليه السّلام) همراهشان بود كه چنين است: «بسم اللّه الرحمن الرحيم. از على بن ابى طالب براى مردم كوفه. اما بعد، من مى‌خواهم موضوع عثمان را به شما آن چنان خبر دهم كه گويى خودتان آن را مشاهده كرده‌ايد. همانا مردم شروع به سرزنش كردن و ناسزا گفتن به او كردند و من مردى از مهاجران بودم كه در مورد خشنود شدن مردم از او بيشتر سخن مى‌گفتم و او را كمتر سرزنش مى‌كردم و حال آنكه آسانترين شيوۀ طلحه و زبير دربارۀ او تندروى بود و عايشه هم ناگهان بر او خشم گرفت و چون مردم او را كشتند، طلحه و زبير بدون هيچ گونه اكراه و اجبارى با من بيعت كردند و همان دو، نخستين كسان بودند كه بيعت كردند به همان گونه كه با كسان پيش از من بيعت كرده بودند. سپس از من اجازه گرفتند كه عمره گزارند و حال آنكه قصد عمره نداشتند؛ سپس عهدشكنى و اعلان جنگ كردند و عايشه را از خانه‌اش بيرون آوردند تا او را براى خود بهانۀ فتنه‌انگيزى قرار دهند و به بصره رفتند. من تصميم گرفتم با شما به سوى ايشان بروم و به جان خودم سوگند اگر به اين خواستۀ من پاسخ مثبت دهيد، به خدا و پيامبرش پاسخ مثبت داده‌ايد، به خدا سوگند چنان نيست كه در مورد جنگ با ايشان هيچ- گونه شك و ترديدى در من باشد و اكنون پسرم حسن را با عمار و قيس پيش شما فرستادم كه شما را براى اعزام آماده نمايند و از شما بخواهند كه حركت كنيد و شما چنان رفتار كنيد كه دربارۀ شما گمان مى‌كنم. و السلام .»

divider