شناسه حدیث :  ۳۱۰۸۵۳

  |  

نشانی :  توحید المفضل  ,  جلد۱  ,  صفحه۱۷۶  

عنوان باب :   المجلس الرابع عمي ماني عن دلائل الحكمة و ادعاؤه علم الأسرار

معصوم :   امام صادق (علیه السلام)

اِعْجَبْ يَا مُفَضَّلُ مِنْ قَوْمٍ لاَ يَقْضُونَ عَلَى صِنَاعَةِ اَلطِّبِّ بِالْخَطَإِ وَ هُمْ يَرَوْنَ اَلطَّبِيبَ يُخْطِئُ وَ يَقْضُونَ عَلَى اَلْعَالَمِ بِالْإِهْمَالِ وَ لاَ يَرَوْنَ شَيْئاً مِنْهُ مُهْمَلاً بَلِ اِعْجَبْ مِنْ أَخْلاَقِ مَنِ اِدَّعَى اَلْحِكْمَةَ حَتَّى جَهِلُوا مَوَاضِعَهَا فِي اَلْخَلْقِ فَأَرْسَلُوا أَلْسِنَتَهُمْ بِالذَّمِّ لِلْخَالِقِ جَلَّ وَ عَلاَ بَلِ اَلْعَجَبُ مِنَ اَلْمَخْذُولِ مَانِي حِينَ اِدَّعَى عِلْمَ اَلْأَسْرَارِ وَ عَمِيَ عَنْ دَلاَئِلِ اَلْحِكْمَةِ فِي اَلْخَلْقِ حَتَّى نَسَبَهُ إِلَى اَلْخَطَإِ وَ نَسَبَ خَالِقَهُ إِلَى اَلْجَهْلِ تَبَارَكَ اَلْحَكِيمُ اَلْكَرِيمُ
زبان ترجمه:

توحید مفضل / ترجمه میرزایی ;  ج ۱  ص ۱۶۲

اى مفضّل!در شگفت آى از قومى كه در طب عيبى نمى‌بينند و طبيب را بر خطا مى‌دانند اين گروه با اينكه هيچ چيز از عالم را بى‌خود و بى‌حكمت نمى‌نگرند ولى جهان را تصادفى و از سر خود مى‌پندارند.نيز شگفتا!كسانى دعوى حكمت مى‌كنند ولى حكمت را در آفرينش نمى‌بينند و زبان را به نكوهش آفرينشگر جلّ‌ و علا گشوده‌اند.بلكه شگفتا از كار آن تيره بخت(مانى)كه دعوى دانستن اسرار دارد امّا از ديدن دلايل حكمت در آفرينش كور است.كار آفرينش جهان را توأم با خطا و لغزش و ناصوابى مى‌پندارد و آفرينشگر بلند مرتبه،حكيم و كريم را به جهل نسبت مى‌دهد!

divider

توحید مفضل / ترجمه کاظمی ;  ج ۱  ص ۱۲۰

تعجب كن اى مفضل از گروهى كه حكم نميكنند بر صناعت طب بخطا با آنكه مى‌بينند كه طبيبان خطاى بسيار مى‌كنند و حكم ميكنند بر عالم باهمال با آنكه هيچ‌چيز آن را مهمل نمييابند بلكه تعجب كن از اخلاق گروهى كه دعوى حكمت ميكنند و چون وجه صواب در امرى از امور عالم برايشان مخفى ماند زبان ميگشايند بمذمت خالق حكيم و عجبست از مانى مخذول كه دعوى علم اسرار ميكند و چون بعضى از شواهد حكمت در خلق اشياء بر او مخفى مانده نسبت داده است خلق را بخطا و خالق را بجهل تبارك الله الحكيم الكريم و سبحان الله العلى العظيم

divider