شناسه حدیث :  ۳۱۰۷۸۵

  |  

نشانی :  توحید المفضل  ,  جلد۱  ,  صفحه۱۰۱  

عنوان باب :   المجلس الثاني وجه الدابة و فمها و ذَنَبها و شرح ذلك

معصوم :   امام صادق (علیه السلام)

يَا مُفَضَّلُ تَأَمَّلْ وَجْهَ اَلدَّابَّةِ كَيْفَ هُوَ فَإِنَّكَ تَرَى اَلْعَيْنَيْنِ شَاخِصَتَيْنِ أَمَامَهَا لِتُبْصِرَ مَا بَيْنَ يَدَيْهَا لِئَلاَّ تَصْدِمَ حَائِطاً أَوْ تَتَرَدَّى فِي حُفْرَةٍ وَ تَرَى اَلْفَمَ مَشْقُوقاً شَقّاً فِي أَسْفَلِ اَلْخَطْمِ وَ لَوْ شُقَّ كَمَكَانِ اَلْفَمِ مِنَ اَلْإِنْسَانِ فِي مُقَدَّمِ اَلذَّقَنِ لَمَا اِسْتَطَاعَ أَنْ يَتَنَاوَلَ بِهِ شَيْئاً مِنَ اَلْأَرْضِ أَ لاَ تَرَى أَنَّ اَلْإِنْسَانَ لاَ يَتَنَاوَلُ اَلطَّعَامَ بِفِيهِ وَ لَكِنْ بِيَدِهِ تَكْرِمَةً لَهُ عَلَى سَائِرِ اَلْآكِلاَتِ فَلَمَّا لَمْ يَكُنْ لِلدَّابَّةِ يَدٌ تَتَنَاوَلُ بِهَا اَلْعَلَفَ جُعِلَ خُرْطُومُهَا مَشْقُوقاً مِنْ أَسْفَلِهِ لِتَقْبِضَ عَلَى اَلْعَلَفِ ثُمَّ تَقْضَمَهُ وَ أُعِينَتْ بِالْجَحْفَلَةِ لِتَتَنَاوَلَ بِهَا مَا قَرُبَ وَ مَا بَعُدَ اِعْتَبِرْ بِذَنَبِهَا وَ اَلْمَنْفَعَةِ لَهَا فِيهِ فَإِنَّهُ بِمَنْزِلَةِ اَلطَّبَقِ عَلَى اَلدُّبُرِ وَ اَلْحَيَاءِ جَمِيعاً يُوَارِيهِمَا وَ يَسْتُرُهُمَا وَ مِنْ مَنَافِعِهَا فِيهِ أَنَّ مَا بَيْنَ اَلدُّبُرِ وَ مَرَاقَّيِ اَلْبَطْنِ مِنْهَا وَضَرٌ يَجْتَمِعُ عَلَيْهَا اَلذُّبَابُ وَ اَلْبَعُوضُ فَجُعِلَ لَهَا اَلذَّنَبُ كَالْمِذَبَّةِ تَذُبُّ بِهَا عَنْ تِلْكَ اَلْمَوَاضِعِ وَ مِنْهَا أَنَّ اَلدَّابَّةَ تَسْتَرِيحُ إِلَى تَحْرِيكِهِ وَ تَصْرِيفِهِ يَمْنَةً وَ يَسْرَةً فَإِنَّهُ لَمَّا كَانَ قِيَامُهَا عَلَى اَلْأَرْبَعِ بِأَسْرِهَا وَ شُغِلَتِ اَلْمُقَدِّمَتَانِ بِحَمْلِ اَلْبَدَنِ عَنِ اَلتَّصَرُّفِ وَ اَلتَّقَلُّبِ كَانَ لَهَا فِي تَحْرِيكِ اَلذَّنَبِ رَاحَةٌ وَ فِيهِ مَنَافِعُ أُخْرَى يَقْصُرُ عَنْهَا اَلْوَهْمُ فَيُعْرَفُ مَوْقِعُهَا فِي وَقْتِ اَلْحَاجَةِ إِلَيْهَا فَمِنْ ذَلِكَ أَنَّ اَلدَّابَّةَ تَرْتَطِمُ فِي اَلْوَحَلِ فَلاَ يَكُونُ شَيْءٌ أَعْوَنَ عَلَى نُهُوضِهَا مِنَ اَلْأَخْذِ بِذَنَبِهَا وَ فِي شَعْرِ اَلذَّنَبِ مَنَافِعُ لِلنَّاسِ كَثِيرَةٌ يَسْتَعْمِلُونَهَا فِي مَآرِبِهِمْ ثُمَّ جُعِلَ ظَهْرُهَا مُسَطَّحاً مَبْطُوحاً عَلَى قَوَائِمَ أَرْبَعٍ لِيَتَمَكَّنَ مِنْ رُكُوبِهَا وَ جُعِلَ حَيَاهَا بَارِزاً مِنْ وَرَائِهَا لِيَتَمَكَّنَ اَلْفَحْلُ مِنْ ضَرْبِهَا وَ لَوْ كَانَ أَسْفَلَ اَلْبَطْنِ كَمَا كَانَ اَلْفَرْجُ مِنَ اَلْمَرْأَةِ - لَمْ يَتَمَكَّنِ اَلْفَحْلُ مِنْهَا أَ لاَ تَرَى أَنَّهُ لاَ يَسْتَطِيعُ أَنْ يَأْتِيَهَا كِفَاحاً كَمَا يَأْتِي اَلرَّجُلُ اَلْمَرْأَةَ
زبان ترجمه:

توحید مفضل / ترجمه میرزایی ;  ج ۱  ص ۹۶

اى مفضّل!در چگونگى تركيب اعضاى صورت چهارپا بينديش. چشمانش در پيش نهاده شده تا مقابلش را نيك بنگرد،به ديواره‌اى نخورد و در چاله‌اى نيفتد.شكاف دهانش در زير است و اگر شكاف دهانش همانند انسان در روى چانه مى‌بود نمى‌توانست كه از روى زمين چيزى بخورد،نمى‌بينى كه انسان با دهانش چيزى بر نمى‌گيرد بلكه با دست در دهان مى‌گذارد؟اين امر نشانۀ تكريم و بزرگداشت انسان در ميان ساير خورنده‌هاست.از آنجا كه چهارپا دستى مناسب براى خوردن گياه و سبزه ندارد شكاف و بريدگى دهان در زير آفريده شده تا گياه را[براحتى]به دهان گيرد و بخورد.نيز پوزه‌هاى دراز بدانها داده شده كه گياه دور و نزديك را بخورند. در دم و حكمتها و فوايد آن بنگر: [1-]در حكم پوششى است كه شرمگاههاى حيوان را مى‌پوشاند. [2-]در ميان دبر و شكم حيوان آلودگيهايى است كه مگسان و پشه‌ها بر روى آن گرد مى‌آيند.دم حيوان مانند پشه پرانى است كه مگسها و پشه‌ها را با آن مى‌پراند. [3-]حيوان با حركت دادن دم به سمت چپ و راست استراحت مى‌كند و اين زمانى است كه بر چهار پا ايستاده و سنگينى بدن بر دو دست آن است در نتيجه حيوان با حركت دادن دم احساس راحتى مى‌كند.دم حيوان سودهاى فراوان ديگر نيز دارد كه انديشه انسان قادر به درك همه آنها نيست ولى گاه به وقت حاجت،برخى از آنها معلوم مى‌گردد،از جمله:گاه كه حيوان در گل مى‌ماند و هيچ دستگيرى براى خلاصى او نيست دم آن،دستگيرۀ خوبى براى بلند كردن و بيرون نمودن حيوان است.در موى دم حيوان نيز سودهاى فراوانى براى مردم نهاده شده است كه از آن در رفع بسيارى از نيازها بهره‌ها مى‌گيرند. حيوان بر چهار پا مى‌ايستد در نتيجه پشت آن صاف و براى سوار شدن مناسب است.نيز شرمگاه آن در جاى ظاهرى است كه حيوان نر براحتى قادر به جفتگيرى باشد و اگر مانند فرج زنان بود حيوان نر قادر به اين كار نبود.نمى‌بينى كه حيوان قادر نيست كه مانند مردان از رو به رو جفتگيرى كند؟

divider

توحید مفضل / ترجمه کاظمی ;  ج ۱  ص ۶۰

اى مفضل تامل كن در روى چهارپايان و حكمتها كه حقتعالى بكار برده در آن ديده‌هاى ايشان را پيش روى قرار داده كه برابر رو پيش پاى خود را به‌بيند تا بديوارى برنخورد و بچاهى نيفتد و شق دهانش را از زير قرار داده زيرا كه اگر بروش آدميان دهانشان در ميان رو و بالاى ذقن ميبود هر آينه نميتوانستند كه چيزى را بدهان از زمين برگيرند چنانچه آدمى را دشوار است كه بدهان چيزى از زمين تناول نمايد پس براى تشريف و تكريم و امتياز ايشان از ساير حيوانات كفها و انگشتان براى ايشان آفريده كه طعام را بدست برگيرند و تناول نمايند و چون صلاح آنها در آن نبود كه چنان دستها داشته باشند شق دهان ايشان را از زير قرار داده كه علف را بدندان ببرند و بدهان برگيرند و پوزهاى دراز بآنها داده كه دهانشان بنزديك و دور برسد.
عبرت بگير از من منافعى كه حكيم عليم در دم حيوان قرار داده.
اول آنكه ستريست بر عورتهاى آن كه گشوده نباشد چنانچه آدميان بجامه ميپوشانند.
دوم آنكه در ميان دبر و شكم آن چركى جمع ميشود كه پشه و مگس بر آن گرد ميشوند و بآن اذيت ميرسانند دم براى آن مانند بادزنيست كه آنها را از آن موضع و ساير مواضع ديگر ميراند.
سوم آنكه چون دستها و پاهاى آن مشغول است ببرداشتن بدن بسبب حركت دادن دم بجانب چپ و راست استراحت مييابد و منافع بسيار ديگر در آن هست كه در اوقات احتياج معلوم ميشود چنانچه در هنگامى كه در گل فرو ميرود و چاره‌اى براى بيرون آوردن آن بهتر نيست از آنكه دمش را بگيرند و آن را بيرون آورند و در موى دمش منفعتهاى بسيار هست كه مردم در حوائج خود بكار ميبرند پس پشت چهارپايان را مسطح گردانيده كه بر رو افتاده و بر چهارپا بايستند تا بآسانى سوار توان شد و فرج ماده را از پس پشتش ظاهر گردانيده كه نر بآسانى مجامعت تواند كرد و اگر در پائين شكمش ميبود مانند فرج زنان هر آينه نر نميتوانست با آن مجامعت نمايد زيرا كه نميتواند آن را بروش انسان بر پشت بخواباند و با آن مجامعت نمايد.

divider