شناسه حدیث :  ۳۱۰۷۳۵

  |  

نشانی :  توحید المفضل  ,  جلد۱  ,  صفحه۵۷  

عنوان باب :   المجلس الأول أول نشوء الأبدان تصوير الجنين في الرحم

معصوم :   امام صادق (علیه السلام)

قَالَ اَلْمُفَضَّلُ فَقُلْتُ صِفْ نُشُوءَ اَلْأَبْدَانِ وَ نُمُوَّهَا حَالاً بَعْدَ حَالٍ حَتَّى تَبْلُغَ اَلتَّمَامَ وَ اَلْكَمَالَ قَالَ ع أَوَّلُ ذَلِكَ تَصْوِيرُ اَلْجَنِينِ فِي اَلرَّحِمِ حَيْثُ لاَ تَرَاهُ عَيْنٌ وَ لاَ تَنَالُهُ يَدٌ وَ يُدَبِّرُهُ حَتَّى يَخْرُجَ سَوِيّاً مُسْتَوْفِياً جَمِيعَ مَا فِيهِ قِوَامُهُ وَ صَلاَحُهُ مِنَ اَلْأَحْشَاءِ وَ اَلْجَوَارِحِ وَ اَلْعَوَامِلِ إِلَى مَا فِي تَرْكِيبِ أَعْضَائِهِ مِنَ اَلْعِظَامِ وَ اَللَّحْمِ وَ اَلشَّحْمِ وَ اَلْعَصَبِ وَ اَلْمُخِّ وَ اَلْعُرُوقِ وَ اَلْغَضَارِيفِ فَإِذَا خَرَجَ إِلَى اَلْعَالَمِ تَرَاهُ كَيْفَ يَنْمُو بِجَمِيعِ أَعْضَائِهِ وَ هُوَ ثَابِتٌ عَلَى شَكْلٍ وَ هَيْئَةٍ لاَ تَتَزَايَدُ وَ لاَ تَنْقُصُ إِلَى أَنْ يَبْلُغَ أَشُدَّهُ إِنْ مُدَّ فِي عُمُرِهِ أَوْ يَسْتَوْفِيَ مُدَّتَهُ قَبْلَ ذَلِكَ هَلْ هَذَا إِلاَّ مِنْ لَطِيفِ اَلتَّدْبِيرِ وَ اَلْحِكْمَةِ
زبان ترجمه:

توحید مفضل / ترجمه میرزایی ;  ج ۱  ص ۵۴

مفضّل مى‌گويد:عرض كردم:رشد تدريجى بدن تا مرحله كمال و تمام آن را شرح دهيد. فرمود:در آغاز،جنين،در رحم-جايى كه چشمى آن را نمى‌بيند و دستى بدان نمى‌رسد-شكل و صورت داده مى‌شود.اين تدبير همچنان ادامه دارد تا اينكه انسانى كامل و استوار با تمام نيازهاى او بيرون مى‌آيد.بدن اين انسان،كامل و استوار و همه چيز در آن نهفته شده است،از احشا و جوارح و ديگر عوامل بدن گرفته تا استخوان و گوشت و پيه و مغز و عصب و رگها و غضروفها.وقتى كه به جهان پاى نهاد چنان كه مى‌بينى تمام اعضاى او همه با هم و هماهنگ چنان رشد مى‌كنند كه شكل و هيأت و اعضاى او ثابت مى‌ماند،نه افزايش مى‌يابد و نه كاستى مى‌پذيرد.اين سير همچنان ادامه دارد تا شخص اگر تقدير باشد به سن بلوغ و كمالش برسد.آيا اين[پيچيدگيها و حكمتها]جز از لطف مدبرى و حكيمى است‌؟

divider

توحید مفضل / ترجمه کاظمی ;  ج ۱  ص ۲۱

مفضل گفت گفتم وصف نما براى من نشو و نمو بدن را در همۀ احوال تا بحد تمام و كمال رسد.
حضرت امام فرمود كه اول اين تدبير تصوير جنين در جائى كه ديده نمى‌بيند و دستى بآن نميرسد و در چنين جائى تدبير آن را ميكند تا او را از رحم بيرون ميآورد با خلقت تمام و اعضاى مستوى و حال آنكه در آن مخلوق شده آنچه قوام و صلاح بدن در آنست از اعضاء و جوارح و احشاء و كاركنان بدن و آنچه در اصل تركيب بدن ضرور است از استخوان و گوشت و پيه و مغز و پى و رگها و غضروفها پس چون بسوى جهان بيرون آمد مى‌بينى چگونه نمو ميكند با همۀ اعضا بر يك شكل و هيئت و يك نسبت كه هر نسبتى كه هر عضوى با ساير اعضاء داشته در كودكى در بزرگى تفاوت نميكند تا آنكه بحد رشد كه نهايت قوت بدن است برسد اگر عمرش بآن حد برسد يا آنكه پيش از آن حد مدت عمر خود را تمام كند آيا ميتواند بود چنين امرى مگر از لطف حكمت و تدبير خداوند قدير.

divider