شناسه حدیث :  ۲۹۷۶۱۳

  |  

نشانی :  الأمالي (للطوسی)  ,  جلد۱  ,  صفحه۴۲۴  

عنوان باب :   المجلس السابع عشر

معصوم :   امام صادق (علیه السلام) ، پيامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) ، امیرالمؤمنین (علیه السلام)

وَ بِهَذَا اَلْإِسْنَادِ، قَالَ: حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ اَلْحَسَنِ بْنِ اَلْوَلِيدِ ، قَالَ: حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ أَبِي اَلْقَاسِمِ ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيٍّ اَلصَّيْرَفِيِّ ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سِنَانٍ ، عَنِ اَلْمُفَضَّلِ بْنِ عُمَرَ ، عَنِ اَلصَّادِقِ ، عَنْ أَبِيهِ ، عَنْ جَدِّهِ (عَلَيْهِمُ اَلسَّلاَمُ) ، قَالَ: بَلَغَ أُمَّ سَلَمَةَ زَوْجَةَ رَسُولِ اَللَّهِ (صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ) أَنَّ مَوْلًى لَهَا يَنْتَقِصُ عَلِيّاً (عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ) وَ يَتَنَاوَلُهُ، فَأَرْسَلَتْ إِلَيْهِ، فَلَمَّا صَارَ إِلَيْهَا قَالَتْ لَهُ: يَا بُنَيَّ، بَلَغَنِي أَنَّكَ تَنْتَقِصُ عَلِيّاً (عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ) وَ تَتَنَاوَلُهُ. قَالَ: نَعَمْ يَا أُمَّاهْ. قَالَتْ لَهُ: اُقْعُدْ - ثَكِلَتْكَ أُمُّكَ - حَتَّى أُحَدِّثَكَ بِحَدِيثٍ سَمِعْتُهُ مِنْ رَسُولِ اَللَّهِ (صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ) ثُمَّ اِخْتَرْ لِنَفْسِكَ. إِنَّا كُنَّا عِنْدَ رَسُولِ اَللَّهِ (صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ) لَيْلَةً تِسْعَ نِسْوَةٍ، وَ كَانَتْ لَيْلَتِي وَ يَوْمِي مِنْ رَسُولِ اَللَّهِ (صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ) ، فَأَتَيْتُ اَلْبَابَ فَقُلْتُ: أَدْخُلُ يَا رَسُولَ اَللَّهِ عَلَيْكَ قَالَ: لاَ. قَالَتْ: فَكَبَوْتُ كَبْوَةً شَدِيدَةً مَخَافَةَ أَنْ يَكُونَ رَدَّنِي مِنْ سَخْطَةٍ أَوْ نَزَلَ فِيَّ شَيْءٌ مِنَ اَلسَّمَاءِ، فَلَمْ أَلْبَثْ أَنْ أَتَيْتُ اَلْبَابَ اَلثَّانِيَةَ، فَقُلْتُ: أَدْخُلُ يَا رَسُولَ اَللَّهِ فَقَالَ: لاَ. فَكَبَوْتُ كَبْوَةً أَشَدَّ مِنَ اَلْأُولَى، ثُمَّ لَمْ أَلْبَثْ حَتَّى أَتَيْتُ اَلْبَابَ اَلثَّالِثَةَ فَقُلْتُ: أَدْخُلُ يَا رَسُولَ اَللَّهِ فَقَالَ: اُدْخُلِي يَا أُمَّ سَلَمَةَ فَدَخَلْتُ فَإِذَا عَلِيٌّ (عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ) جَاثَ بَيْنَ يَدَيْهِ وَ هُوَ يَقُولُ: فِدَاكَ أَبِي وَ أُمِّي يَا رَسُولَ اَللَّهِ ، إِذَا كَانَ كَذَا وَ كَذَا فَمَا تَأْمُرُنِي بِهِ قَالَ: آمُرُكَ بِالصَّبْرِ، ثُمَّ أَعَادَ عَلَيْهِ اَلْقَوْلَ ثَانِيَةً فَأَمَرَهُ بِالصَّبْرِ، فَأَعَادَ عَلَيْهِ اَلْقَوْلَ ثَالِثَةً فَقَالَ لَهُ: يَا عَلِيُّ ، يَا أَخِي، إِذَا كَانَ لَكَ ذَلِكَ مِنْهُمْ فَسَلِّ سَيْفَكَ، وَ ضَعْهُ عَلَى عَاتِقِكَ، وَ اِضْرِبْ قُدُماً قُدُماً حَتَّى تَلْقَانِي وَ سَيْفُكَ شَاهِرٌ يَقْطُرُ مِنْ دِمَائِهِمْ. ثُمَّ اِلْتَفَتَ (عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ) إِلَيَّ وَ قَالَ: تَاللَّهِ مَا هَذِهِ اَلْكَآبَةُ، يَا أُمَّ سَلَمَةَ قُلْتُ: اَلَّذِي كَانَ مِنْ رَدِّكَ إِيَّايَ يَا رَسُولَ اَللَّهِ . فَقَالَ لِي: وَ اَللَّهِ مَا رَدَدْتُكِ مِنْ مَوْجِدَةٍ، وَ إِنَّكِ لَعَلَى خَيْرٍ مِنْ اَللَّهِ وَ رَسُولِهِ ، وَ لَكِنْ أَتَانِي جَبْرَئِيلُ يُخْبِرُنِي بِالْأَحْدَاثِ اَلَّتِي تَكُونُ بَعْدِي، وَ أَمَرَنِي أَنْ أُوصِيَ بِذَلِكِ عَلِيّاً ، يَا أُمَّ سَلَمَةَ ، اِسْمَعِي وَ اِشْهَدِي، هَذَا عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ أَخِي فِي اَلدُّنْيَا وَ أَخِي فِي اَلْآخِرَةِ، يَا أُمَّ سَلَمَةَ ، اِسْمَعِي وَ اِشْهَدِي هَذَا عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ وَزِيرِي فِي اَلدُّنْيَا وَ وَزِيرِي فِي اَلْآخِرَةِ، يَا أُمَّ سَلَمَةَ ، اِسْمَعِي وَ اِشْهَدِي هَذَا عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ حَامِلُ لِوَائِي وَ حَامِلُ لِوَاءِ اَلْحَمْدِ غَداً ، يَا أُمَّ سَلَمَةَ ، اِسْمَعِي وَ اِشْهَدِي هَذَا عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ وَصِيِّي وَ خَلِيفَتِي مِنْ بَعْدِي وَ قَاضِي عِدَاتِي وَ اَلذَّابُّ عَنْ حَوْضِي ، يَا أُمَّ سَلَمَةَ ، اِسْمَعِي وَ اِشْهَدِي هَذَا عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ سَيِّدُ اَلْمُسْلِمِينَ وَ إِمَامُ اَلْمُتَّقِينَ وَ قَائِدُ اَلْغُرِّ اَلْمُحَجَّلِينَ وَ قَاتِلُ اَلنَّاكِثِينَ وَ اَلْقَاسِطِينَ وَ اَلْمَارِقِينَ . قُلْتُ: يَا رَسُولَ اَللَّهِ ، مَنِ اَلنَّاكِثُونَ قَالَ: اَلَّذِي يُبَايِعُونَ بِالْمَدِينَةِ وَ يَنْكُثُونَ بِالْبَصْرَةِ . قُلْتُ: وَ مَنِ اَلْقَاسِطُونَ قَالَ: مُعَاوِيَةُ وَ أَصْحَابُهُ مِنْ أَهْلِ اَلشَّامِ . قُلْتُ: وَ مَنِ اَلْمَارِقُونَ قَالَ: أَصْحَابُ اَلنَّهْرَوَانِ . فَقَالَ مَوْلَى أُمِّ سَلَمَةَ : فَرَّجْتِ عَنِّي فَرَّجَ اَللَّهُ عَنْكِ، وَ اَللَّهِ لاَ عُدْتُ إِلَى سَبِّ عَلِيٍّ أَبَداً .
زبان ترجمه:

أمالی شیخ طوسی / ترجمه حسن زاده ;  ج ۲  ص ۸۵

[952]9-مفضّل بن عمر از حضرت صادق به نقل از پدرشان از جدّشان عليهم السّلام روايت كرده كه امّ‌ سلمه همسر رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله شنيد كه غلامش قدر على عليه السّلام را مى‌كاهد و از او بد مى‌گويد.به دنبالش فرستاد و چون او به نزدش آمد،گفت:
پسرم شنيده‌ام كه تو از قدر على مى‌كاهى و از او بد مى‌گويى.او گفت:بله مادر.امّ‌ سلمه گفت: مادرت به عزايت بنشيند،بنشين تا حديثى را كه از رسول خدا شنيده‌ام برايت بگويم سپس راه خودت را برگزين.ما نه زن بوديم كه هر كدام يك شب نزد رسول خدا بوديم.يك روز و شب كه نوبت من بود به سوى رسول خدا رفتم و در زده،عرض كردم:اى رسول خدا آيا داخل شوم‌؟فرمودند:نه.من از ترس اين‌كه ايشان از روى خشم يا فرو فرستاده شدن آيه‌اى دربارۀ من مرا رد كرده باشد،رنگ باختم.اندكى نگذشت كه بار دوم رفته و عرض كردم:اى رسول خدا آيا داخل شوم‌؟فرمودند:نه.من از بار قبل بيشتر تكان خوردم.امّا درنگ نكرده و بار سوم رفتم و گفتم:اى رسول خدا آيا داخل شوم‌؟فرمود:اى امّ‌ سلمه داخل شو.داخل شدم و على عليه السّلام را ديدم كه برابر ايشان نيم‌خيز شده،دو دستش را تكيه‌گاه بدن كرده است و مى‌گويد:پدر و مادرم به فدايت اى رسول خدا اگر چنين و چنان شد مرا چه فرمان مى‌دهى‌؟ فرمودند:تو را به شكيبايى فرمان مى‌دهم.سپس او بار ديگر آن سخن باز گفت و ايشان او را به شكيبايى فرمان داد.او بار سوم آن را تكرار كرد و ايشان فرمود:اى على اى برادرم وقتى آنان با تو چنين كردند شمشيرت را بكش و بر شانه‌ات بگذار و مستقيم و قدم به قدم پيش رو تا مرا ديدار كنى درحالى‌كه خون آنان از شمشير آخته‌ات مى‌چكد.سپس به من رو كرده و فرمود: اى امّ‌ سلمه تو را به خدا سوگند اين چه اندوهى است‌؟من عرض كردم:اى رسول خدا شما مرا از داخل شدن باز داشتيد.فرمودند:به خدا سوگند سبب خاصى نداشت و تو در نزد خداوند و فرستاده‌اش در جايگاه نيكى هستى.جز اينكه جبرئيل به نزد من آمد و از رخدادهاى پس از خودم آگاهم كرد و به من فرمان داد كه آن‌ها را به على سفارش كنم.اى امّ‌ سلمه بشنو و شهادت بده؛اين على بن ابى طالب برادر من در دنيا و آخرت است؛اى امّ‌ سلمه بشنو و شهادت بده
اين على بن ابى طالب وزير من در دنيا و آخرت است؛اى امّ‌ سلمه بشنو و شهادت بده اين على بن ابى طالب پرچمدار من و پرچمدار سپاس در فرداى قيامت است؛اى امّ‌ سلمه بشنو و شهادت بده اين على بن ابى طالب وصى و جانشين پس از من است؛او برآورندۀ وعده‌هاى من و دفاع كننده از حوض من است.اى امّ‌ سلمه بشنو و شهادت بده اين على بن ابى طالب سرور مسلمين و پيشواى پرهيزگاران و راهبر سپيدرويان و پيكار كنندۀ با ناكثان و قاسطان و مارقان است.من عرض كردم:اى رسول خدا ناكثان چه كسانى‌اند؟فرمودند:كسانى كه در مدينه بيعت مى‌كنند و در بصره آن را مى‌شكنند.من گفتم:و قاسطان چه كسانى‌اند؟فرمودند: معاويه و اصحاب شامى اويند.آنگاه عرض كردم:و مارقان چه كسانى هستند؟حضرت فرمودند:آنان اصحاب نهروان‌اند.آنگاه غلام امّ‌ سلمه گفت:خدا در كارت گشايش دهد كه كار مرا گشودى.به خدا سوگند هرگز به على دشنام نخواهم گفت.

divider