شناسه حدیث :  ۲۹۷۳۱۶

  |  

نشانی :  الأمالي (للطوسی)  ,  جلد۱  ,  صفحه۳۲۷  

عنوان باب :   المجلس الثالث عشر

معصوم :   غير معصوم

أَخْبَرَنَا اِبْنُ خُشَيْشٍ ، قَالَ: حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اَللَّهِ ، قَالَ: حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ أَحْمَدَ بْنِ اَلْعَرَّادِ أَبُو اَلْقَاسِمِ اَلْفَقِيهُ ، قَالَ: حَدَّثَنِي أَبُو بَرْزَةَ اَلْفَضْلُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ اَلْحَمِيدِ ، قَالَ: دَخَلْتُ عَلَى إِبْرَاهِيمَ اَلدِّيزَجِ ، وَ كُنْتُ جَارَهُ، أَعُودُهُ فِي مَرَضِهِ اَلَّذِي مَاتَ فِيهِ، فَوَجَدْتُهُ بِحَالٍ سُوءٍ، وَ إِذَا هُوَ كَالْمَدْهُوشِ وَ عِنْدَهُ اَلطَّبِيبُ، فَسَأَلْتُهُ عَنْ حَالِهِ، وَ كَانَتْ بَيْنِي وَ بَيْنَهُ خُلْطَةٌ وَ أُنْسٌ يُوجِبُ اَلثِّقَةَ بِي وَ اَلاِنْبِسَاطَ إِلَيَّ، فَكَاتَمَنِي حَالَهُ، وَ أَشَارَ لِي إِلَى اَلطَّبِيبِ، فَشَعُرَ اَلطَّبِيبُ بِإِشَارَتِهِ، وَ لَمْ يَعْرِفْ مِنْ حَالِهِ مَا يَصِفُ لَهُ مِنَ اَلدَّوَاءِ مَا يَسْتَعْمِلُهُ، فَقَامَ فَخَرَجَ وَ خَلاَ اَلْمَوْضِعُ، فَسَأَلْتُهُ عَنْ حَالِهِ فَقَالَ: أُخْبِرُكَ وَ اَللَّهِ وَ أَسْتَغْفِرُ اَللَّهَ أَنَّ اَلْمُتَوَكِّلَ أَمَرَنِي بِالْخُرُوجِ إِلَى نَيْنَوَى إِلَى قَبْرِ اَلْحُسَيْنِ (عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ) ، فَأَمَرَنَا أَنْ نَكْرَبَهُ وَ نَطْمِسَ أَثَرَ اَلْقَبْرِ، فَوَافَيْتُ اَلنَّاحِيَةَ مَسَاءً مَعَنَا اَلْفَعَلَةُ وَ اَلرُّوزْكَارِيُّونَ مَعَهُمُ اَلْمَسَاحِي وَ اَلْمُرُورُ ، فَتَقَدَّمْتُ إِلَى غِلْمَانِي وَ أَصْحَابِي أَنْ يَأْخُذُوا اَلْفَعَلَةُ بِخَرَابِ اَلْقَبْرِ وَ حَرْثِ أَرْضِهِ، فَطَرَحْتُ نَفْسِي لِمَا نَالَنِي مِنْ تَعَبِ اَلسَّفَرِ وَ نِمْتُ، فَذَهَبَ بِيَ اَلنَّوْمُ فَإِذَا ضَوْضَاءٌ شَدِيدَةٌ وَ أَصْوَاتٌ عَالِيَةٌ، وَ جَعَلَ اَلْغِلْمَانُ يُنَبِّهُونَنِي، فَقُمْتُ وَ أَنَا ذَعِرٌ فَقُلْتُ لِلْغِلْمَانِ: مَا شَأْنُكُمْ قَالُوا: أَعْجَبُ شَأْنٍ. قُلْتُ: وَ مَا ذَاكَ قَالُوا: إِنَّ بِمَوْضِعِ اَلْقَبْرِ قَوْماً قَدْ حَالُوا بَيْنَنَا وَ بَيْنَ اَلْقَبْرِ، وَ هُمْ يَرْمُونَنَا مَعَ ذَلِكَ بِالنُّشَّابِ، فَقُمْتُ مَعَهُمْ لِأَتَبَيَّنَ اَلْأَمْرَ، فَوَجَدْتُهُ كَمَا وَصَفُوا، وَ كَانَ ذَلِكَ فِي أَوَّلِ اَللَّيْلِ مِنْ لَيَالِي اَلْبِيضِ فَقُلْتُ: اِرْمُوهُمْ، فَرَمَوْا فَعَادَتْ سِهَامُنَا إِلَيْنَا، فَمَا سَقَطَ سَهْمٌ مِنْهَا إِلاَّ فِي صَاحِبِهِ اَلَّذِي رَمَى بِهِ فَقَتَلَهُ، فَاسْتَوْحَشْتُ لِذَلِكَ وَ جَزِعْتُ وَ أَخَذَتْنِي اَلْحُمَّى وَ اَلْقُشَعْرِيرَةُ، وَ رَحَلْتُ عَنِ اَلْقَبْرِ لِوَقْتِي وَ وَطَّنْتُ نَفْسِي عَلَى أَنْ يَقْتُلَنِي اَلْمُتَوَكِّلُ لِمَا لَمْ أَبْلُغْ فِي اَلْقَبْرِ جَمِيعَ مَا تَقَدَّمَ إِلَيَّ بِهِ. قَالَ أَبُو بَرْزَةَ : فَقُلْتُ لَهُ: قَدْ كُفِيتَ مَا تَحْذَرُ مِنَ اَلْمُتَوَكِّلِ ، قَدْ قُتِلَ بَارِحَةَ اَلْأُولَى وَ أَعَانَ عَلَيْهِ فِي قَتْلِهِ اَلْمُنْتَصِرُ ، فَقَالَ لِي: قَدْ سَمِعْتُ بِذَلِكَ وَ قَدْ نَالَنِي فِي جِسْمِي مَا لاَ أَرْجُو مَعَهُ اَلْبَقَاءَ. قَالَ أَبُو بَرْزَةَ : كَانَ هَذَا فِي أَوَّلِ اَلنَّهَارِ، فَمَا أَمْسَى اَلدِّيزَجُ حَتَّى مَاتَ. قَالَ اِبْنُ خُشَيْشٍ : قَالَ أَبُو اَلْفَضْلِ : إِنَّ اَلْمُنْتَصِرَ سَمِعَ أَبَاهُ يَشْتِمُ فَاطِمَةَ (عَلَيْهَا اَلسَّلاَمُ) ، فَسَأَلَ رَجُلاً مِنَ اَلنَّاسِ عَنْ ذَلِكَ، فَقَالَ لَهُ: قَدْ وَجَبَ عَلَيْهِ اَلْقَتْلُ، إِلاَّ أَنَّهُ مَنْ قَتَلَ أَبَاهُ لَمْ يَطُلْ لَهُ عُمُرٌ. قَالَ: مَا أُبَالِي إِذَا أَطَعْتُ اَللَّهَ بِقَتْلِهِ أَنْ لاَ يَطُولَ لِي عُمُرٌ، فَقَتَلَهُ وَ عَاشَ بَعْدَهُ سَبْعَةَ أَشْهُرٍ .
زبان ترجمه:

أمالی شیخ طوسی / ترجمه حسن زاده ;  ج ۱  ص ۷۲۹

[655]102-فضل بن محمد بن عبد الحميد مى‌گويد:بر ابراهيم ديزج داخل شدم-و من همسايه‌اش بودم و در بيمارى كه به مرگش انجاميد از او عيادت مى‌كردم- پس او را در بدحالى يافتم.او بيهوش بود و پزشك بر بالينش بود.پس از حالش پرسيدم و ميان من و او همنشينى و انسى بود كه موجب مى‌شد به من اطمينان كند و با من راحت باشد. پس حالش را از من پنهان ساخت و به من درباره پزشك اشاره‌اى كرد.پس پزشك اشاره او را فهميد و از حالش چيزى به دست نياورد و ندانست كه چه دوايى بنويسد تا او استفاده نمايد. پس برخاست و خارج شد و اتاق خالى گشت.پس از حال ديزج پرسيدم.او گفت:به خدا سوگند تو را آگاه مى‌نمايم و از خدا طلب بخشش مى‌نمايم همانا متوكل به من فرمان داد كه به سوى نينوا به جانب قبر حسين عليه السّلام خارج بشويم و آن را شخم زده و آثار قبر او را محو و نابود بگردانيم.پس هنگام عصر به آن ناحيه رسيديم و همراه ما كارگران و بنّاهايى بودند كه با خود بيل و كلنگ داشتند.پس به نزد غلامان و يارانم آمدم تا كارگران را به ويرانى قبر و شخم زمين بگمارند و خود را از خستگى سفر بر زمين انداختم تا بخوابم و مرا خواب در ربوده بود كه ناگهان سروصدايى شديد و بلند به گوش رسيد و غلامان مرا بيدار كردند.پس هراسان برخاستم و به غلامان گفتم:شما را چه شده است‌؟گفتند:شگفت‌ترين امر است‌؟گفتم:آن چيست‌؟گفتند:در محلّ‌ قبر گروهى ميان ما و قبر مانع شده‌اند و به‌طرف ما قير پرتاب مى‌كنند پس برخاستم تا[حقيقت]آن امر را روشن نمايم كه آن را همانگونه كه وصف كردند يافتم و آن حادثه در اولين شب از شبهاى بيض[يعنى سيزدهم ماه]بود.پس گفتم:شما نيز به سويشان تيراندازى كنيد.اينان تيراندازى كردند و تيرهايمان به سويمان بازگشت.پس هيچ تيرى از آنها جز بر كسى كه آن را پرتاب كرده بود فرود نيامد و او را كشت.از اين امر هراسان و ترسان شدم و تب‌ولرز مرا فراگرفت.همان وقت از جانب قبر بازگشتم و خود را آماده ساختم كه متوكل مرا به قتل برساند چون درباره قبر حسين عليه السّلام تمام آن‌چه را از پيش به من گفته بود به انجام نرساندم.ابو برزه مى‌گويد:به او گفتم:از آنچه از متوكل برحذرى كفايت شدى.متوكل اوايل ديشب كشته شد
و منتصر قاتلان او را در كشتنش يارى نمود.پس به من گفت:اين خبر را شنيده‌ام ولى به بدنم چيزى رسيده است كه با آن اميدى به زنده ماندن ندارم.ابو برزه گويد:اين امر در اول روز بود و ديزج روز را به شب نرسانده از دنيا رفت.ابن حشيش مى‌گويد:ابو المفضّل گويد:همانا منتصر شنيد كه پدرش به فاطمه عليها السّلام ناسزا مى‌گويد:پس از يكى از مردم[از كلم]اين امر پرسيد.پس به او گفت:كشتن او واجب شده است جز آنكه هركس پدرش را به قتل رساند عمر طولانى نخواهد داشت.منتصر گفت:پروايى ندارم چنان‌چه با كشتن او،از خدا فرمانبردارى نمايم و عمرم طولانى نگردد پس او را به قتل رساند و پس از او هفت ماه زندگى كرد.

divider