شناسه حدیث :  ۲۹۷۲۹۸

  |  

نشانی :  الأمالي (للطوسی)  ,  جلد۱  ,  صفحه۳۱۲  

عنوان باب :   المجلس الثالث عشر

معصوم :   پيامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) ، امیرالمؤمنین (علیه السلام)

حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَلِيِّ بْنِ خُشَيْشٍ ، قَالَ: حَدَّثَنَا أَبُو اَلْحَسَنِ عَلِيُّ بْنُ اَلْقَاسِمِ بْنِ يَعْقُوبَ بْنِ عِيسَى بْنِ اَلْحَسَنِ بْنِ جَعْفَرِ بْنِ إِبْرَاهِيمَ اَلْقَيْسِيُّ اَلْخَزَّازُ إِمْلاَءً فِي مَنْزِلِهِ، قَالَ: حَدَّثَنَا أَبُو زَيْدٍ مُحَمَّدُ بْنُ اَلْحُسَيْنِ بْنِ مُطَاعٍ اَلْمُسْلِيُّ إِمْلاَءً، قَالَ: حَدَّثَنَا أَبُو اَلْعَبَّاسِ أَحْمَدُ بْنُ جَبْرٍ اَلْقَوَّاسُ خَالُ اِبْنِ كُرْدِيٍّ ، قَالَ: حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سَلَمَةَ اَلْوَاسِطِيُّ ، قَالَ: حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ هَارُونَ ، قَالَ: حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ ، قَالَ: حَدَّثَنَا ثَابِتٌ ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ ، قَالَ: رَكِبَ رَسُولُ اَللَّهِ (صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ) ذَاتَ يَوْمٍ بَغْلَتَهُ، فَانْطَلَقَ إِلَى جَبَلِ آلِ فُلاَنٍ، وَ قَالَ: يَا أَنَسُ ، خُذِ اَلْبَغْلَةَ وَ اِنْطَلِقْ إِلَى مَوْضِعِ كَذَا وَ كَذَا، تَجِدْ عَلِيّاً جَالِساً يُسَبِّحُ بِالْحَصَى، فَأَقْرِئْهُ مِنِّي اَلسَّلاَمَ وَ اِحْمِلْهُ عَلَى اَلْبَغْلَةِ وَ آتِ بِهِ إِلَيَّ. قَالَ أَنَسٌ : فَذَهَبْتُ فَوَجَدْتُ عَلِيّاً (عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ) كَمَا قَالَ رَسُولُ اَللَّهِ (صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ) ، فَحَمَلْتُهُ عَلَى اَلْبَغْلَةِ فَأَتَيْتُ بِهِ إِلَيْهِ، فَلَمَّا أَنْ بَصُرَ بِهِ رَسُولُ اَللَّهِ (صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ) قَالَ: اَلسَّلاَمُ عَلَيْكَ يَا رَسُولَ اَللَّهِ . قَالَ: وَ عَلَيْكَ اَلسَّلاَمُ يَا أَبَا اَلْحَسَنِ ، فَإِنَّ هَذَا مَوْضِعٌ قَدْ جَلَسَ فِيهِ سَبْعُونَ نَبِيّاً مُرْسَلاً، مَا جَلَسَ فِيهِ مِنَ اَلْأَنْبِيَاءِ أَحَدٌ إِلاَّ وَ أَنَا خَيْرٌ مِنْهُ، وَ قَدْ جَلَسَ فِي مَوْضِعِ كُلِّ نَبِيٍّ أَخٌ لَهُ مَا جَلَسَ مِنَ اَلْإِخْوَةِ أَحَدٌ إِلاَّ وَ أَنْتَ خَيْرٌ مِنْهُ. قَالَ أَنَسٌ : فَنَظَرْتُ إِلَى سَحَابَةٍ قَدْ أَظَلَّتْهُمَا وَ دَنَتْ مِنْ رُءُوسِهِمَا، فَمَدَّ اَلنَّبِيُّ (صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ) يَدَهُ إِلَى اَلسَّحَابَةِ، فَتَنَاوَلَ عُنْقُودَ عِنَبٍ فَجَعَلَهُ بَيْنَهُ وَ بَيْنَ عَلِيٍّ ، وَ قَالَ: كُلْ يَا أَخِي، فَهَذِهِ هَدِيَّةٌ مِنَ اَللَّهِ (تَعَالَى) إِلَيَّ ثُمَّ إِلَيْكَ. قَالَ أَنَسٌ : فَقُلْتُ: يَا ، رَسُولَ اَللَّهِ عَلِيٌّ أَخُوكَ قَالَ: نَعَمْ، عَلِيٌّ أَخِي. فَقُلْتُ: يَا رَسُولَ اَللَّهِ ، صِفْ لِي كَيْفَ عَلِيٌّ أَخُوكَ قَالَ: إِنَّ اَللَّهَ (عَزَّ وَ جَلَّ) خَلَقَ مَاءً تَحْتَ اَلْعَرْشِ قَبْلَ أَنْ يَخْلُقَ آدَمَ بِثَلاَثَةِ آلاَفِ عَامٍ، وَ أَسْكَنَهُ فِي لُؤْلُؤَةٍ خَضْرَاءَ فِي غَامِضِ عِلْمِهِ إِلَى أَنْ خَلَقَ آدَمَ ، فَلَمَّا أَنْ خَلَقَ آدَمَ نَقَلَ ذَلِكَ اَلْمَاءَ مِنَ اَللُّؤْلُؤَةِ فَأَجْرَاهُ فِي صُلْبِ آدَمَ إِلَى أَنْ قَبَضَهُ اَللَّهُ، ثُمَّ نَقَلَهُ إِلَى صُلْبِ شِيثٍ ، فَلَمْ يَزَلْ ذَلِكَ اَلْمَاءُ يَنْتَقِلُ مِنْ ظَهْرٍ إِلَى ظَهْرٍ حَتَّى صَارَ فِي صُلْبِ عَبْدِ اَلْمُطَّلِبِ ، ثُمَّ شَقَّهُ اَللَّهُ (عَزَّ وَ جَلَّ) بِنِصْفَيْنِ، فَصَارَ نِصْفُهُ فِي أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ بْنِ عَبْدِ اَلْمُطَّلِبِ ، وَ نِصْفٌ فِي أَبِي طَالِبٍ ، فَأَنَا مِنْ نِصْفِ اَلْمَاءِ وَ عَلِيٌّ مِنَ اَلنِّصْفِ اَلْآخَرِ، فَعَلِيٌّ أَخِي فِي اَلدُّنْيَا وَ اَلْآخِرَةِ، ثُمَّ قَرَأَ رَسُولُ اَللَّهِ (صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ) «وَ هُوَ اَلَّذِي خَلَقَ مِنَ اَلْمٰاءِ بَشَراً فَجَعَلَهُ نَسَباً وَ صِهْراً وَ كٰانَ رَبُّكَ قَدِيراً» .
زبان ترجمه:

أمالی شیخ طوسی / ترجمه حسن زاده ;  ج ۱  ص ۶۹۵

[637]84-انس بن مالك مى‌گويد:روزى رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله بر قاطرش سوار شده و به سوى كوه خاندان فلان رهسپار شد و فرمود:اى انس!قاطر را بگير و به فلان محلّ‌ و فلان جايگاه برو. على را مى‌بينى كه نشسته است و بر روى سنگريزه‌ها تسبيح مى‌گويد.سلام مرا به او برسان و او را بر قاطر سوار كن و به اينجا بياور.انس مى‌گويد:پس رفتم و على را همان‌گونه كه رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله فرموده بود يافتم پس او را بر قاطر سوار نموده و به سوى پيامبر آوردم.پس هنگامى كه رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله را مشاهده كرد عرضه داشت:سلام بر تو اى فرستاده خدا!پيامبر فرمود:و سلام بر تو اى ابا الحسن.همانا اين‌جايگاهى است كه هفتاد پيامبر فرستاده‌شده بر آن نشسته‌اند.و هيچ پيامبرى بر آن ننشسته است مگر آنكه من از او برترم.و در جايگاه هر پيامبرى برادرى براى او نشسته است و هيچ برادرى بر آن ننشسته مگر آنكه تو از او برترى. انس مى‌گويد:پس ابرى را مشاهده كردم كه بر آنان سايه افكند و به سرهايشان نزديك گشت. پس پيامبر به سوى آن ابر دست گشود و خوشه‌اى انگور برگرفت و ميان خود و على قرار داد. و فرمود:برادرم بخور.پس اين هديه‌اى از سوى خداوند والا به من و آنگاه به تو است.انس مى‌گويد:پس عرضه داشتم:اى فرستاده خدا صلّى اللّه عليه و اله على برادر توست‌؟پيامبر صلّى اللّه عليه و اله فرمود:همانا خداوند والا سه هزار سال پيش از آنكه آدم را بيافريند آبى زير عرش خود آفريد و آن را در مرواريدى سبز در دانش پيچيده خود قرار داد تا اينكه آدم را آفريد.پس هنگامى كه آدم را آفريد آن آب را از مرواريد منتقل كرد و در پشت آدم جارى ساخت تا او از دنيا رفت آنگاه آن آب را به پشت(شيث)منتقل نمود.
پس هم‌چنان آن آب از پشتى به پشت ديگر منتقل مى‌گشت تا در صلب عبد المطّلب قرار گرفت.آنگاه خداوند آن را به دو نيم كرد.پس نيمى از آن در پدرم عبد اللّه بن عبد المطّلب و نيمى ديگر در ابو طالب قرار گرفت.پس من از نيم آن آب و على از نيم ديگر است.بنابراين على در دنيا و آخرت برادر من است.آنگاه رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله اين آيه را تلاوت فرمود:«اوست كه بشر را از آب آفريد و براى او نسب و سبب قرار داد و پروردگار تو تواناست.»[فرقان :آيۀ 54]

divider