شناسه حدیث :  ۲۹۰۳۷۷

  |  

نشانی :  الاحتجاج  ,  جلد۱  ,  صفحه۶۸  

عنوان باب :   الجزء الأول فصل في ذكر طرف مما جاء عن النّبي صلّى اللّه عليه و آله من الجدال و المحاربة و المناظرة و ما يجري مجرى ذلك مع من خالف الإسلام و غيرهم ذكر تعيين الأئمة الطاهرة بعد النّبي صلّى اللّه عليه و آله و احتجاج الله تعالى بمكانهم على كافة الخلق

معصوم :   امام صادق (علیه السلام) ، پيامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) ، حديث قدسی

وَ عَنْ عَلِيِّ بْنِ أَبِي حَمْزَةَ عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ اَلصَّادِقِ عَنْ أَبِيهِ عَنْ آبَائِهِ عَلَيْهِمُ السَّلاَمُ قَالَ قَالَ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ حَدَّثَنِي جَبْرَئِيلُ عَنْ رَبِّ اَلْعِزَّةِ جَلَّ جَلاَلُهُ أَنَّهُ قَالَ: : مَنْ عَلِمَ أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنَا وَحْدِي وَ أَنَّ مُحَمَّداً عَبْدِي وَ رَسُولِي وَ أَنَّ عَلِيَّ بْنَ أَبِي طَالِبٍ عَلَيْهِ السَّلاَمُ وَلِيِّي وَ خَلِيفَتِي وَ أَنَّ اَلْأَئِمَّةَ مِنْ وُلْدِهِ حُجَجِي أَدْخَلْتُهُ اَلْجَنَّةَ بِرَحْمَتِي وَ نَجَّيْتُهُ مِنَ اَلنَّارِ بِعَفْوِي وَ أَبَحْتُ لَهُ جِوَارِي فَأَوْجَبْتُ لَهُ كَرَامَتِي وَ أَتْمَمْتُ عَلَيْهِ نِعْمَتِي وَ جَعَلْتُهُ مِنْ خَاصَّتِي وَ خَالِصَتِي إِنْ نَادَانِي لَبَّيْتُهُ وَ إِنْ دَعَانِي أَجَبْتُهُ وَ إِنْ سَأَلَنِي أَعْطَيْتُهُ وَ إِنْ سَكَتَ اِبْتَدَأْتُهُ وَ إِنْ أَسَاءَ رَحِمْتُهُ وَ إِنْ فَرَّ مِنِّي دَعَوْتُهُ وَ إِنْ رَجَعَ إِلَيَّ قَبِلْتُهُ وَ إِنْ قَرَعَ بَابِي فَتَحْتُهُ وَ مَنْ لَمْ يَشْهَدْ أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنَا وَحْدِي أَوْ شَهِدَ بِذَلِكَ وَ لَمْ يَشْهَدْ أَنَّ مُحَمَّداً عَبْدِي وَ رَسُولِي أَوْ شَهِدَ بِذَلِكَ وَ لَمْ يَشْهَدْ أَنَّ عَلِيَّ بْنَ أَبِي طَالِبٍ خَلِيفَتِي أَوْ شَهِدَ بِذَلِكَ وَ لَمْ يَشْهَدْ أَنَّ اَلْأَئِمَّةَ مِنْ وُلْدِهِ حُجَجِي فَقَدْ جَحَدَ نِعْمَتِي وَ صَغَّرَ عَظَمَتِي وَ كَفَرَ بِآيَاتِي وَ كُتُبِي إِنْ قَصَدَنِي حَجَبْتُهُ وَ إِنْ سَأَلَنِي حَرَمْتُهُ وَ إِنْ نَادَانِي لَمْ أَسْمَعْ نِدَاءَهُ وَ إِنْ دَعَانِي لَمْ أَسْتَجِبْ دُعَاءَهُ وَ إِنْ رَجَانِي خَيَّبْتُهُ وَ ذَلِكَ جَزَاؤُهُ مِنِّي وَ مٰا أَنَا بِظَلاّٰمٍ لِلْعَبِيدِ فَقَامَ جَابِرُ بْنُ عَبْدِ اَللَّهِ اَلْأَنْصَارِيُّ فَقَالَ يَا رَسُولَ اَللَّهِ وَ مَنِ اَلْأَئِمَّةُ مِنْ وُلْدِ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ ؟ فَقَالَ اَلْحَسَنُ وَ اَلْحُسَيْنُ سَيِّدَا شَبَابِ أَهْلِ اَلْجَنَّةِ ثُمَّ زَيْنُ اَلْعَابِدِينَ فِي زَمَانِهِ عَلِيُّ بْنُ اَلْحُسَيْنِ ثُمَّ اَلْبَاقِرُ مُحَمَّدُ بْنُ عَلِيٍّ وَ سَتُدْرِكُهُ يَا جَابِرُ فَإِذَا أَدْرَكْتَهُ فَأَقْرِئْهُ مِنِّي اَلسَّلاَمَ ثُمَّ اَلصَّادِقُ جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ ثُمَّ اَلْكَاظِمُ مُوسَى بْنُ جَعْفَرٍ ثُمَّ اَلرِّضَا عَلِيُّ بْنُ مُوسَى ثُمَّ اَلتَّقِيُّ اَلْجَوَادُ مُحَمَّدُ بْنُ عَلِيٍّ ثُمَّ اَلنَّقِيُّ عَلِيُّ بْنُ مُحَمَّدٍ ثُمَّ اَلزَّكِيُّ اَلْحَسَنُ بْنُ عَلِيٍّ ثُمَّ اِبْنُهُ اَلْقَائِمُ بِالْحَقِّ مَهْدِيُّ أُمَّتِي مُحَمَّدُ بْنُ اَلْحَسَنِ صَاحِبُ اَلزَّمَانِ صَلَوَاتُ اَللَّهِ عَلَيْهِمْ أَجْمَعِينَ اَلَّذِي يَمْلَأُ اَلْأَرْضَ قِسْطاً وَ عَدْلاً كَمَا مُلِئَتْ ظُلْماً وَ جَوْراً هَؤُلاَءِ يَا جَابِرُ خُلَفَائِي وَ أَوْصِيَائِي وَ أَوْلاَدِي وَ عِتْرَتِي مَنْ أَطَاعَهُمْ فَقَدْ أَطَاعَنِي وَ مَنْ عَصَاهُمْ فَقَدْ عَصَانِي وَ مَنْ أَنْكَرَهُمْ أَوْ أَنْكَرَ وَاحِداً مِنْهُمْ فَقَدْ أَنْكَرَنِي بِهِمْ يُمْسِكُ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ اَلسَّمٰاءَ أَنْ تَقَعَ عَلَى اَلْأَرْضِ إِلاّٰ بِإِذْنِهِ وَ بِهِمْ يَحْفَظُ اَللَّهُ اَلْأَرْضَ أَنْ تَمِيدَ بِأَهْلِهَا .
زبان ترجمه:

الاحتجاج / ترجمه غفاری ;  ج ۱  ص ۲۶۲

و نيز در باب اولياء ائمه رب الارباب على بن حمزه كه از ثقات روات جعفر بن محمد الصادق عليه صلوات الملك الخالق است از آن حضرت نقل نمايد و آن حضرت از پدر خود و پدر آن حضرت از آباى عظام كرام عليهم التحية و السّلام نقل نمايند كه روزى حضرت نبى المحمود صلى اللّٰه عليه و آله در حضور اصحاب كرام و مستسعدين مجلس عاليمقام خود فرمود كه جبرئيل امين از نزد رب العزت بمن چنين حديث نمود كه حق سبحانه و تعالى مى‌فرمايد. كسى كه بداند كه در آسمان و زمين خداى تعالى بغير ذات يكتاى بيهمتاى من نيست و بداند كه بنده و رسول پسنديده من محمد و على بن ابى طالب خليفه من و ائمه معصومين از اولاد او حجج منند من آن بنده را بيشك از روى عطوفت و مرحمت مقيم جنت و پايدار آن مكان استراحت گردانم و او را بشرار نار آزار نفرمايم و بعفو خود مغفور گردانم و حوارى جنت را برو مباح سازم و كرامت و عطوفت و احسان و مرحمت خود را برو واجب گردانم و نعمت خود را برو تمام نموده او را در سلك خواص محبان خود منخرط‍‌ سازم.اگر مرا ندا كند او را به لبيك جواب دهم و چون مرا دعا كند اجابت نمايم و اگر سؤال چيزى نمايد عطا فرمايم و اگر او ساكت شود من ابتدا به سخن و كلام نمايم اگر مسىء بود مرحوم گردانم و چون از من بگريزد او را بخوانم اگر بعد از تمرد فرمان توبه و انابت نمايد توبه او را قبول فرمايم و چون دست بر در اميد و رحمت من زند من باب رحمت برو مفتوح گردانم و در جميع احيان و احوال مراقب حال او باشم و در هيچ حال از كيفيت اوضاع و احوال او غافل نباشم. اما كسى كه شهادت بالوهيت و يگانگى من ندهد يا آنكه گواهى بر ربوبيت من دهد و اقرار بر عبوديت من نمايد ليك شهادت بر رسالت محمد(صلّى الله عليه و آله)ندهد يا اقرار و شهادت بر الوهيت من و رسالت محمد نمايد اما گواهى بر ولايت و امامت على ابن ابى طالب ندهد يا شهادت بر جميع آنچه ذكر شد نمايد ليكن گواهى بر ولايت ائمه معصومين(عليهم السّلام)از اولاد او كه حجج من‌اند و اولياى حضرت مهيمنند ندهد آن كس معين منكر نعمت من و مصغر عظمت و كبريائى من و مكفر آيات منست. اگر قصد من نمايد او را از خود دور و از مرحمت و عنايت مهجور گردانم و اگر سؤال چيزى نمايد عطا ننمايم و اگر ندا كند استماع آن نكنم و او را بجواب معزز و كامياب نگردانم اگر اميد و رجاى من نمايد محروم گردانم و هرگز او را پيش خويش نخوانم اين جزاى عمل ناپسند آن طاغى از من بغايت جدير و مستحسن است و من ظالم بر بندگان در هيچ وقت و زمان نبودم« وَ مٰا رَبُّكَ‌ بِظَلاّٰمٍ‌ لِلْعَبِيدِ » . چون حضرت سيد الانام كلام ايزد علام را باين مقام رسانيد جابر بن عبد اللّٰه الانصارى بر پاى خواست و گفت يا رسول اللّٰه التماس و استدعا از مشكات ضمير فيض مآثر آنكه از زبان معجز نشان بيان و عيان نمائيد كه ائمه معصومين از اولاد امير المؤمنين على چه كسانند و هر يك از آن مقتداى خاص و عام را چه نام است.حضرت رسول عليه الصلاة و السّلام فرمود كه ائمه از اولاد على(عليه السّلام)حسن و حسين سيدى شباب اهل الجنه في الجنه‌اند و بعد از ايشان سيد العابدين على ابن الحسين و در زمان خود ولى رب العالمين و امام تمام مخلوقين است و بعد ازو محمد باقر امام الورى و ولى ايزد تعالى. اى جابر زود باشد كه تو بخدمت محمد الباقر مشرف گردى چون ادراك صحبت آن ولى بيچون نمائى او را از من سلام برسان و بعد ازو ولى ايزد خالق جعفر بن محمد الصادق است و بعد از انقضاى ايام ولايت آن امام الامه فرزند سعادتمند او موسى كاظم امام اهل عالم است و بعد ازو ولى ايزد تعالى على بن موسى الرضا امام كافه برايا است و بعد ازو تقى‌؟؟؟ محمد بن على امام الورى و ولى خداى تعالى است و چون مدت او منقضى گردد بجاى او بر مسند امامت نشيند پسر او امام على النقى و بعد از تقضى مدت ولايت نقى فرزند كامل او ولى مهيمن الزكى العسكري الحسن بر سرير امامت نشيند و بعد از آنكه ايام ولايت و زمان امامت او منقضى شود ولد ارجمند و خلف سعادتمند او محمد بن الحسن امام بحق و مهدى امت من است و آن ولى ايزد اكبر مملو و پر؟؟؟ گرداند تمامى زمين را يكسر بعدل و قسط‍‌ وقتى كه زمين بوسيله غيبت آن خلاصه عترت بسبب ظلم ظالمين مملو از جور و كين شده باشد. اى جابر اين جماعت خلفا و اوصياى من و اولاد و عترت منند هر كه اطاعت ايشان نمايد چنانست كه اطاعت و فرمان بردارى من نموده باشد و متمرد از حكم اطاعت آن امامان باغى عاصى از امر و فرمان من است هر كه منكر آن اولياى هادين يا منكر يكى از ائمۀ معصومين(عليهم السّلام)گردد منكر منست و منكر من منكر حكم حضرت ذو المنن. و ظاهر است كه منكر ايزد قادر بيشك كافر است و براى اهل كفر درك السقر مقرر است و حضرت رب العالمين بسبب وجود وافر الجود ائمه معصومين رضوان اللّٰه عليهم اجمعين امساك سموات و محافظت آن از وقوع بر زمين نمايد و نگذارد كه سبعه سموات بسبع ارضين فرود آيد و بوسيله ذوات آن وكلاى دين حضرت ارحم الراحمين محافظت و صيانت اهل زمين از امتداد و ابتلاع نمايد.يعنى ائمه دين نگذارند كه زمين سكنه خود را فرو برد بلكه وسيله مراقبت خلقان و سبب صيانت ايشان از جميع آفات و عاهات زمان و حوادث دوران ذات ستوده صفات فايض البركات آن اعيان است و ايشان نگذارند كه آسمان بزمين فرود آيد و زمين سكان خود را بلع نمايد. خلاصه معنى كلام سيد الانام آنكه همگى سبعه سموات و ارضين سبع طبقات در تحت امر و حكم ائمة البريات‌اند و از فرمودۀ آن زمره اهل عدل و انصاف تمرد و انحراف و تعدى و اعتساف نورزند و منقاد و مطيع امر و حكم آن اولياى بصير سميع‌اند.

divider

الاحتجاج / ترجمه جعفری ;  ج ۱  ص ۱۵۲

34-از امام صادق عليه السّلام از پدران بزرگوارش عليهم السّلام نقل است كهپيامبر صلّى اللّٰه عليه و آله گفت: خداوند با عزّت و جلال توسّط‍‌ جبرئيل به من فرمود: هر كس كه بداند و دريابد كه هيچ خدايى جز من نيست (توحيد)، و محمد، بنده و رسول من است (نبوّت)، و على، ولى و خليفه و حجّت من است، و امامان پاكيزه از فرزندان او حجّتهاى من هستند (امامت) او را به موجب رحمت خود داخل بهشت كرده و به مقتضاى عفو و بخششم از آتش دوزخ نجات خواهم داد، و همجوارى خود را برايش اختيار كنم، و كرامت و نعمتم را براى او لازم و تمام خواهم كرد، و از بندگان مخصوص و برگزيده‌ام قرار دهم، و دعايش را اجابت كرده و درخواستش را عطا مى‌كنم، و چون سكوت كند من آغاز كلام نمايم، و اگر بدى كند باز به او ترحّم مى‌كنم، و اگر از نزد من بگريزد او را بسوى خود مى‌خوانم، و چون به سوى من باز گردد او را مى‌پذيرم، و اگر درب مرا بكوبد برايش بگشايم. و هر كس به وحدانيّت من گواهى ندهد، و يا گواهى به آن دهد ولى به رسالت بنده و رسولم محمد معتقد نباشد، يا آن را قبول كند ولى خلافت على بن أبى طالب را نپذيرد، يا آن را قبول كند ولى امامت امامان پاكيزۀ از فرزندان على را قبول نكند، اين چنين فردى نعمت مرا انكار، و جلالم را كوچك شمرده، و به كتابها و آيات من كافر شده است. و اگر چنين فردى قصد مرا كند در پيش روى او حجاب گذارم، و چون از من درخواست كند او را محروم نمايم، و اگر مرا بخواند ندايش را نمى‌شنوم، و چون دعا كند او را اجابت نمى‌كنم، و چون به من اميد بندد نااميدش سازم، و اينها همه جزاى اعمال اوست كه از من به او ميرسد، و من كوچكترين ستمى به بندگانم روا نمى‌دارم.در اين هنگام جابر بن عبد اللّٰه انصارى برخاسته و گفت: اى رسول خدا! آن امامان از فرزندان على بن أبى طالب كيستند؟ فرمود: اوّل و دم: حسن و حسين دو آقاى جوانان بهشتى هستند، على، كه آقاى عابدان در روزگارش مى‌باشد، سپس محمّد بن على، كه شكافندۀ علم است، و تو اى جابر او را درك خواهى كرد، پس سلام مرا به او برسان. سپس صادق است جعفر بن محمّد، بعد كاظم است موسى بن جعفر، سپس رضا است على ابن موسى، بعد تقى است محمّد بن على، سپس جواد، محمّد بن على، و بعد نقى است على بن- محمّد، سپس زكى حسن بن على، و بعد پسرش مهدى و قائم به حق است، همو كه مهدى امّت من، صاحب زمان، محمّد بن الحسن [صلوات اللّٰه عليهم أجمعين] است كه زمين را از عدل و داد پر خواهد كرد، پس از آنكه از بيداد و ستم پر شود. اى جابر اين افراد خلفا و اوصياء و فرزندان و عترت منند، هر كس از آنان اطاعت كند مرا اطاعت نموده، و هر كس به ايشان عصيان ورزد مرا نافرمانى نموده، و هر كس همۀ آنان؛ يا يكى از ايشان را انكار نمايد مرا انكار نموده است، و خداوند به خاطر وجود ايشان آسمانها را از سقوط‍‌ حفظ‍‌ مى‌كند، و زمين را از حركت و لغزش نگه مى‌دارد.

divider