شناسه حدیث :  ۲۴۸۶۴۰

  |  

نشانی :  بحار الأنوار الجامعة لدرر أخبار الأئمة الأطهار علیهم السلام  ,  جلد۴۷  ,  صفحه۶۱  

عنوان باب :   الجزء السابع و الأربعون [تتمة كتاب تاريخ علي بن الحسين و محمد بن علي و جعفر بن محمد الصادق و موسى بن جعفر الكاظم عليهم السلام ] أبواب تاريخ الإمام الهمام مظهر الحقائق أبي عبد الله جعفر بن محمد الصادق صلوات الله عليه باب 4 مكارم سيره و محاسن أخلاقه و إقرار المخالفين و المؤالفين بفضله

معصوم :   امام صادق (علیه السلام) ، پيامبر اکرم (صلی الله علیه و آله)

كِتَابُ قَضَاءِ اَلْحُقُوقِ لِلصُّورِيِّ ، عَنْ إِسْحَاقَ بْنِ إِبْرَاهِيمَ بْنِ يَعْقُوبَ قَالَ: كُنْتُ عِنْدَ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ السَّلاَمُ وَ عِنْدَهُ اَلْمُعَلَّى بْنُ خُنَيْسٍ إِذْ دَخَلَ عَلَيْهِ رَجُلٌ مِنْ أَهْلِ خُرَاسَانَ فَقَالَ يَا اِبْنَ رَسُولِ اَللَّهِ أَنَا مِنْ مَوَالِيكُمْ أَهْلَ اَلْبَيْتِ وَ بَيْنِي وَ بَيْنَكُمْ شُقَّةٌ بَعِيدَةٌ وَ قَدْ قَلَّ ذَاتُ يَدِي وَ لاَ أَقْدِرُ أَنْ أَتَوَجَّهَ إِلَى أَهْلِي إِلاَّ أَنْ تُعِينَنِي قَالَ فَنَظَرَ أَبُو عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ السَّلاَمُ يَمِيناً وَ شِمَالاً وَ قَالَ أَ لاَ تَسْمَعُونَ مَا يَقُولُ أَخُوكُمْ إِنَّمَا اَلْمَعْرُوفُ اِبْتِدَاءٌ فَأَمَّا مَا أَعْطَيْتَ بَعْدَ مَا سَأَلَ فَإِنَّمَا هُوَ مُكَافَأَةٌ لِمَا بَذَلَ لَكَ مِنْ مَاءِ وَجْهِهِ ثُمَّ قَالَ فَيَبِيتُ لَيْلَتَهُ مُتَأَرِّقاً مُتَمَلْمِلاً بَيْنَ اَلْيَأْسِ وَ اَلرَّجَاءِ - لاَ يَدْرِي أَيْنَ يَتَوَجَّهُ بِحَاجَتِهِ فَيَعْزِمُ عَلَى اَلْقَصْدِ إِلَيْكَ فَأَتَاكَ وَ قَلْبُهُ يَجِبُ وَ فَرَائِصُهُ تَرْتَعِدُ وَ قَدْ نَزَلَ دَمُهُ فِي وَجْهِهِ وَ بَعْدَ هَذَا فَلاَ يَدْرِي أَ يَنْصَرِفُ مِنْ عِنْدِكَ بِكَآبَةِ اَلرَّدِّ أَمْ بِسُرُورِ اَلنُّجْحِ فَإِنْ أَعْطَيْتَهُ رَأَيْتَ أَنَّكَ قَدْ وَصَلْتَهُ وَ قَدْ قَالَ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَ اَلَّذِي فَلَقَ اَلْحَبَّةَ وَ بَرَأَ اَلنَّسَمَةَ وَ بَعَثَنِي بِالْحَقِّ نَبِيّاً لَمَا يَتَجَشَّمُ مِنْ مَسْأَلَتِهِ إِيَّاكَ أَعْظَمُ مِمَّا نَالَهُ مِنْ مَعْرُوفِكَ قَالَ فَجَمَعُوا لِلْخُرَاسَانِيِّ خَمْسَةَ آلاَفِ دِرْهَمٍ وَ دَفَعُوهَا إِلَيْهِ .
زبان ترجمه:

بحارالأنوار (جلد ۴۷) / ترجمه خسروی ;  ج ۱  ص ۴۸

در كتاب قضاء حقوق از اسحاق بن ابراهيم نقل ميكند كه گفت من خدمت حضرت صادق عليه السّلام بودم با معلى بن خنيس مردى از خراسانيان وارد شد.عرض كرد يا ابن رسول اللّٰه من از ارادتمندان شما خانواده‌ام بين من و شما فاصله زيادى است خرج سفرم تمام شده و امكان برگشت بسوى خانوادۀ خود ندارم مگر اينكه شما كمك بفرمائيد. امام عليه السّلام نگاهى براست و چپ نموده فرمود نميشنويد برادر شما چه ميگويد؟ معروف و كمك به برادر دينى در صورتى است كه سؤال نكرده باشد اگر درخواست كرد بهاى آبرو ريزى او را داده‌ايد شب را به بيدار خوابى با كمال ناراحتى بسر ميبرد.متحير است بكه پناه ببرد و از كه درخواست كند بالاخره تصميم ميگيرد پيش تو بيايد دلش مى‌طپد و اعضايش ميلرزد از خجالت خون در چهره‌اش جمع شده و صورتش گلگون گرديده نميداند با ناراحتى بايد برگردد و يا بهدف ميرسد و شاد مراجعت ميكند.اگر باو چيزى بدهى خيال ميكنى برادرى كرده‌اى با اينكه پيغمبر صلّى اللّٰه عليه و آله فرموده است: به آن خدائى كه دانه را شكافته و انسان را آفريده و مرا پيامبر گردانيده آن ناراحتى كه از درخواست خود ميكشد بزرگتر است از كمكى كه تو باو مينمائى. اسحاق گفت:پنج هزار درهم براى خراسانى جمع شد و به او دادند.

divider