شناسه حدیث :  ۲۴۵۹۴۱

  |  

نشانی :  بحار الأنوار الجامعة لدرر أخبار الأئمة الأطهار علیهم السلام  ,  جلد۴۳  ,  صفحه۱۷  

عنوان باب :   الجزء الثالث و الأربعون كتاب تاريخ فاطمة و الحسن و الحسين عليهم السلام أبواب تاريخ سيدة نساء العالمين و بضعة سيد المرسلين و مشكاة أنوار أئمة الدين و زوجة أشرف الوصيين البتول العذراء و الإنسية الحوراء فاطمة الزهراء صلوات الله عليها و على أبيها و بعلها و بنيها ما قامت الأرض و السماء باب 2 أسمائها و بعض فضائلها عليها السلام

معصوم :   پيامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) ، حديث قدسی

إِرْشَادُ اَلْقُلُوبِ ، مَرْفُوعاً إِلَى سَلْمَانَ اَلْفَارِسِيِّ ره قَالَ: كُنْتُ جَالِساً عِنْدَ اَلنَّبِيِّ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ فِي اَلْمَسْجِدِ إِذْ دَخَلَ اَلْعَبَّاسُ بْنُ عَبْدِ اَلْمُطَّلِبِ فَسَلَّمَ فَرَدَّ اَلنَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَ رَحَّبَ بِهِ فَقَالَ يَا رَسُولَ اَللَّهِ بِمَا فَضَّلَ اَللَّهُ عَلَيْنَا أَهْلَ اَلْبَيْتِ عَلِيَّ بْنَ أَبِي طَالِبٍ وَ اَلْمَعَادِنُ وَاحِدَةٌ فَقَالَ اَلنَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ إِذاً أُخْبِرَكَ يَا عَمِّ إِنَّ اَللَّهَ خَلَقَنِي وَ خَلَقَ عَلِيّاً وَ لاَ سَمَاءَ وَ لاَ أَرْضَ وَ لاَ جَنَّةَ وَ لاَ نَارَ وَ لاَ لَوْحَ وَ لاَ قَلَمَ فَلَمَّا أَرَادَ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ بَدْوَ خَلْقِنَا تَكَلَّمَ بِكَلِمَةٍ فَكَانَتْ نُوراً ثُمَّ تَكَلَّمَ كَلِمَةً ثَانِيَةً فَكَانَتْ رُوحاً فَمَزَجَ فِيمَا بَيْنَهُمَا وَ اِعْتَدَلاَ فَخَلَقَنِي وَ عَلِيّاً مِنْهُمَا ثُمَّ فَتَقَ مِنْ نُورِي نُورَ اَلْعَرْشِ فَأَنَا أَجَلُّ مِنَ اَلْعَرْشِ ثُمَّ فَتَقَ مِنْ نُورِ عَلِيٍّ نُورَ اَلسَّمَاوَاتِ فَعَلِيٌّ أَجَلُّ مِنَ اَلسَّمَاوَاتِ ثُمَّ فَتَقَ مِنْ نُورِ اَلْحَسَنِ نُورَ اَلشَّمْسِ وَ مِنْ نُورِ اَلْحُسَيْنِ نُورَ اَلْقَمَرِ فَهُمَا أَجَلُّ مِنَ اَلشَّمْسِ وَ اَلْقَمَرِ وَ كَانَتِ اَلْمَلاَئِكَةُ تُسَبِّحُ اَللَّهَ تَعَالَى وَ تَقُولُ فِي تَسْبِيحِهَا سُبُّوحٌ قُدُّوسٌ مِنْ أَنْوَارٍ مَا أَكْرَمَهَا عَلَى اَللَّهِ تَعَالَى فَلَمَّا أَرَادَ اَللَّهُ تَعَالَى أَنْ يَبْلُوَ اَلْمَلاَئِكَةَ أَرْسَلَ عَلَيْهِمْ سَحَاباً مِنْ ظُلْمَةٍ وَ كَانَتِ اَلْمَلاَئِكَةُ لاَ تَنْظُرُ أَوَّلَهَا مِنْ آخِرِهَا وَ لاَ آخِرَهَا مِنْ أَوَّلِهَا فَقَالَتِ اَلْمَلاَئِكَةُ إِلَهَنَا وَ سَيِّدَنَا مُنْذُ خَلَقْتَنَا مَا رَأَيْنَا مِثْلَ مَا نَحْنُ فِيهِ فَنَسْأَلُكَ بِحَقِّ هَذِهِ اَلْأَنْوَارِ إِلاَّ مَا كَشَفْتَ عَنَّا فَقَالَ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ وَ عِزَّتِي وَ جَلاَلِي لَأَفْعَلَنَّ فَخَلَقَ نُورَ فَاطِمَةَ اَلزَّهْرَاءَ عَلَيْهَا السَّلاَمُ يَوْمَئِذٍ كَالْقِنْدِيلِ وَ عَلَّقَهُ فِي قُرْطِ اَلْعَرْشِ فَزَهَرَتِ اَلسَّمَاوَاتُ اَلسَّبْعُ وَ اَلْأَرَضُونَ اَلسَّبْعُ مِنْ أَجْلِ ذَلِكَ سُمِّيَتْ فَاطِمَةُ اَلزَّهْرَاءَ وَ كَانَتِ اَلْمَلاَئِكَةُ تُسَبِّحُ اَللَّهَ وَ تُقَدِّسُهُ فَقَالَ اَللَّهُ وَ عِزَّتِي وَ جَلاَلِي لَأَجْعَلَنَّ ثَوَابَ تَسْبِيحِكُمْ وَ تَقْدِيسِكُمْ إِلَى لِمُحِبِّي هَذِهِ اَلْمَرْأَةِ وَ أَبِيهَا وَ بَعْلِهَا وَ بَنِيهَا قَالَ سَلْمَانُ فَخَرَجَ اَلْعَبَّاسُ فَلَقِيَهُ عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ عَلَيْهِ السَّلاَمُ فَضَمَّهُ إِلَى صَدْرِهِ وَ قَبَّلَ مَا بَيْنَ عَيْنَيْهِ وَ قَالَ بِأَبِي عِتْرَةَ اَلْمُصْطَفَى مِنْ أَهْلِ بَيْتٍ مَا أَكْرَمَكُمْ عَلَى اَللَّهِ تَعَالَى .
زبان ترجمه:

بحارالأنوار (جلد ۴۳) / ترجمه روحانی ;  ج ۱  ص ۱۵۸

ديلمى در ارشاد القلوب از سلمان فارسى روايت مى‌كند: در مسجد نزد پيامبر نشسته بودم كه عبّاس بن عبد المطّلب عموى رسول خدا وارد شده سلام كرد،رسول خدا سلام او را جواب داده و به او خوش آمد گفت.پس از آن عبّاس گفت:اى رسول خدا!چرا خداوند على بن ابى طالب را بر ما فضيلت و برترى داده در صورتى كه ما همگى از يك خاندان مى‌باشيم‌؟ پيامبر فرمود:هنگامى كه خداى توانا من و على را خلق كرد آسمان و زمين،بهشت و دوزخ،لوح و قلمى در كار نبود.و زمانى كه خدا تصميم گرفت ما را بيافريند سخنى گفت كه از آن نورى به وجود آمد،سپس سخن ديگرى گفت كه از آن نورى ديگر پديد آمد،آنگاه آنها را با يك ديگر ممزوج نمود،و من و على را از آن به وجود آورد،و نور عرش را از نور من خلق كرد؛بنا بر اين،من از عرش برترم،و نور آسمانها را از نور على خلق كرد پس على نيز از آسمانها برتر است؛و نور آفتاب را از نور حسن و نور ماه را از نور حسين آفريد،پس آنان از آفتاب و ماه برترند.ملائكه خداى سبحان را تسبيح مى‌كنند و مى‌گويند:پاك و منزّه است خدا كه اين نورها در نزد او گرامى هستند. هنگامى كه خداوند اراده نمود تا ملائك را مورد آزمايش قرار دهد ابرى تاريك بر ايشان فرستاد طورى كه نتوانند يك ديگر را ببينند،در اين حال ملائكه گفتند:پروردگارا!از آن روزى كه ما را آفريده بودى هرگز چنين چيزى را نديده بوديم،تو را به حق اين نورها سوگند مى‌دهيم كه اين تاريكى و ظلمت را از ما دور نمايى‌؟و در اين حال خداى متعال نور فاطمه را آفريد و آن را مانند قنديل بر كنار عرش آويخت و از آن نور آسمانها و زمين‌هاى هفتگانه را خلق كرد،و به اين جهت فاطمه را زهرا ناميده‌اند. ملائكه خدا را تسبيح و تقديس مى‌كردند،پس خداوند به ايشان فرمود:به عزّت و جلالم،ثواب تسبيح و تقديس شما را براى اينان-يعنى فاطمه،پدر،شوهر و فرزندانش قرار خواهم داد. سلمان مى‌گويد:عبّاس برخاسته خارج شد و در اين حال با على بن ابى طالب مواجه گرديد،پس على را در آغوش گرفت و ميان دو چشم وى را بوسيد و به او گفت:پدرم به فداى اهل بيت مصطفى باد،چقدر شما در نزد خداى تعالى عزيز و گرامى هستيد!

divider