شناسه حدیث :  ۲۲۶۱۰۸

  |  

نشانی :  بحار الأنوار الجامعة لدرر أخبار الأئمة الأطهار علیهم السلام  ,  جلد۱۰  ,  صفحه۳۷۱  

عنوان باب :   الجزء العاشر [تتمة كتاب الاحتجاج] أبواب احتجاجات أمير المؤمنين صلوات الله عليه و ما صدر عنه من جوامع العلوم باب 21 مناظرات أصحابه و أهل زمانه صلوات الله عليه

معصوم :   غير معصوم

قال و أخبرني الشيخ أيضا قال: جاء ضرار إلى أبي الحسن علي بن ميثم رحمه الله فقال له يا أبا الحسن قد جئتك مناظرا فقال له أبو الحسن و فيم تناظرني قال في الإمامة قال ما جئتني و الله مناظرا و لكنك جئت متحكما قال ضرار و من أين لك ذلك قال أبو الحسن علي البيان عنه أنت تعلم أن المناظرة ربما انتهت إلى حد يغمض فيه الكلام فيتوجه الحجة على الخصم فيجهل ذلك أو يعاند و إن لم يشعر بذلك منه أكثر مستمعيه بل كلهم و لكنني أدعوك إلى منصفة في القول اختر أحد الأمرين إما أن تقبل قولي في صاحبي و أقبل قولك في صاحبك فهذه واحدة فقال ضرار لا أفعل ذلك قال له أبو الحسن و لم لا تفعل قال لأنني إذا قبلت قولك في صاحبك قلت لي إنه كان وصي رسول الله صلّى اللّه عليه و آله و أفضل من خلفه و خليفته على قومه و سيد المسلمين فلا ينفعني بعد ذلك مثل أن أقول إن صاحبي كان صديقا و اختاره المسلمون إماما لأن الذي قبلته منك يفسد علي هذا قال أبو الحسن فاقبل قولي في صاحبك و أقبل قولك في صاحبي قال ضرار و هذا لا يمكن أيضا لأني إذا قبلت قولك في صاحبي قلت لي كان ضالا مضلا ظالما لآل محمد صلوات اللّه عليهم قعد غير مجلسه و دفع الإمام عن حقه و كان في عصر النّبيّ صلّى اللّه عليه و آله منافقا فلا ينفعني قبولك قولي فيه إنه كان خيرا فاضلا و صاحبا أمينا لأنه قد انتقض بقبولي قولك فيه إنه كان ضالا مضلا فقال أبو الحسن رحمه الله و إذا كنت لا تقبل قولك في صاحبك و لا قولي فيه فما جئتني إلا متحكما و لم تأتني مناظرا.
زبان ترجمه:

بحارالأنوار (جلد ۹و۱۰) / ترجمه خسروی ;  ج ۲  ص ۳۵۲

مى‌نويسد شيخ نيز برايم نقل كرد كه ضرار پيش ابو الحسن على بن ميثم رحمة اللّه عليه آمده گفت آمده‌ام با تو مناظره كنم.پرسيد در چه مورد؟گفت در مورد امامت. على بن ميثم گفت به خدا قسم براى مناظره نيامده‌اى،آمده‌اى كه به زور حرف خود را ثابت كنى.ضرار گفت اين حرف را به چه دليل مى‌گوئى‌؟ ابو الحسن جواب داد برايت توضيح مى‌دهم.و در توضيح مطلب گفت تو خود مى‌دانى كه مناظره گاهى به جايى مى‌رسد جواب به اشكال برمى‌خورد و لازم است كه خصم دليل بياورد يا خود را به نادانى مى‌زند و يا عناد مى‌ورزد،گرچه متوجه اين مطلب شنونده‌ها نشوند يا همه و يا برخى از آنان اما براى پيش‌گيرى از چنين پيش آمدى من از تو مى‌خواهم كه انصاف را در گفتار بپذيرى.يكى از دو پيشنهاد را انتخاب كن يا حرف مرا در باره امامم بپذير و من حرف تو را در باره امامت بپذيرم اين يكى. ضرار گفت چنين كارى را نمى‌كنم.ابو الحسن پرسيد چرا؟گفت زيرا اگر من ادعاى تو را در باره امامت بپذيرم خواهى گفت او وصى پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و بهترين خلق خدا بعد از آن جناب است و خليفه پيامبر بر قوم اوست و سرور مسلمانان است.در اين صورت ادعاى من در باره امامم سودى نمى‌بخشد كه مى‌گويم او صدّيق بود و مردم به امامت انتخابش كردند زيرا در صورت پذيرفتن حرف تو اين ادعا باطل مى‌شود. گفت پس كار ديگرى بكن.حرف مرا در باره امامت بپذير و من حرف تو را در باره امام خود مى‌پذيرم.ضرار گفت اين هم امكان ندارد زيرا اگر من حرف تو را در باره امامم بپذيرم خواهى گفت او گمراه و گمراه‌كننده است و ظالم به آل محمد صلّى اللّه عليه و آله است و خلافت را غصب نموده و حق امام را گرفته و در زمان پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله منافق بوده،در اين صورت برايم سودى نخواهد داشت كه بگويم او بهتر و با شخصيت بوده و دوست امين پيامبر،زيرا با پذيرفتن ادعاى تو در باره او هر چه من بگويم بى‌فايده است چون پذيرفته‌ام كه او گمراه و گمراه‌كننده است. ابو الحسن على بن ميثم به او گفت در صورتى كه ادعاى خود را در باره امامت نپذيرى و نه ادعاى مرا در باره او پس تو فقط‍‌ آمده‌اى كه به زور حرف بزنى نه مناظره كنى.

divider