شناسه حدیث :  ۱۱۸۵۹۱

  |  

نشانی :  الکافي  ,  جلد۷  ,  صفحه۴۴۱  

عنوان باب :   الجزء السابع كِتَابُ اَلْأَيْمَانِ وَ اَلنُّذُورِ وَ اَلْكَفَّارَاتِ بَابُ مَا لاَ يَلْزَمُ مِنَ اَلْأَيْمَانِ وَ اَلنُّذُورِ

معصوم :   امام صادق (علیه السلام)

عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ عَنْ أَبِيهِ عَنِ اِبْنِ أَبِي عُمَيْرٍ عَنْ حَمَّادٍ عَنِ اَلْحَلَبِيِّ عَنْ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ أَنَّهُ قَالَ: فِي رَجُلٍ حَلَفَ بِيَمِينٍ أَنْ لاَ يَتَكَلَّمَ ذَا قَرَابَةٍ لَهُ قَالَ لَيْسَ بِشَيْءٍ فَلْيُكَلِّمِ اَلَّذِي حَلَفَ عَلَيْهِ وَ قَالَ كُلُّ يَمِينٍ لاَ يُرَادُ بِهَا وَجْهُ اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ فَلَيْسَ بِشَيْءٍ فِي طَلاَقٍ أَوْ عِتْقٍ قَالَ وَ سَأَلْتُهُ عَنِ اِمْرَأَةٍ جَعَلَتْ مَالَهَا هَدْياً لِبَيْتِ اَللَّهِ إِنْ أَعَارَتْ مَتَاعَهَا لِفُلاَنَةَ وَ فُلاَنَةَ فَأَعَارَ بَعْضُ أَهْلِهَا بِغَيْرِ أَمْرِهَا قَالَ لَيْسَ عَلَيْهَا هَدْيٌ إِنَّمَا اَلْهَدْيُ مَا جُعِلَ لِلَّهِ هَدْياً لِلْكَعْبَةِ فَذَلِكَ اَلَّذِي يُوفَى بِهِ إِذَا جُعِلَ لِلَّهِ وَ مَا كَانَ مِنْ أَشْبَاهِ هَذَا فَلَيْسَ بِشَيْءٍ وَ لاَ هَدْيَ لاَ يُذْكَرُ فِيهِ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ وَ سُئِلَ عَنِ اَلرَّجُلِ يَقُولُ عَلَيَّ أَلْفُ بَدَنَةٍ وَ هُوَ مُحْرِمٌ بِأَلْفِ حَجَّةٍ قَالَ ذَلِكَ مِنْ «خُطُوٰاتِ اَلشَّيْطٰانِ » وَ عَنِ اَلرَّجُلِ يَقُولُ وَ هُوَ مُحْرِمٌ بِحَجَّةٍ قَالَ لَيْسَ بِشَيْءٍ أَوْ يَقُولُ أَنَا أُهْدِي هَذَا اَلطَّعَامَ قَالَ لَيْسَ بِشَيْءٍ إِنَّ اَلطَّعَامَ لاَ يُهْدَى أَوْ يَقُولُ اَلْجَزُورُ بَعْدَ مَا نُحِرَتْ هُوَ يُهْدِي بِهَا لِبَيْتِ اَللَّهِ قَالَ إِنَّمَا تُهْدَى اَلْبُدْنُ وَ هُنَّ أَحْيَاءٌ وَ لَيْسَ تُهْدَى حِينَ صَارَتْ لَحْماً .
زبان ترجمه:

ترجمه فروع کافی ;  ج ۱۰  ص ۵۵۸

12 - حلبى گويد: امام صادق عليه السّلام در مورد مردى كه سوگند ياد كند كه با يكى از خويشاوندان خود سخن نگويد فرمود:
اين سوگند اثرى ندارد پس بايد با كسى كه در مورد او سوگند ياد كرده سخن گويد.
و فرمود: هر سوگندى كه براى خداوند نباشد، سوگند نيست؛ در خصوص طلاق باشد يا برده آزاد كردن.
هم‌چنين از ايشان پرسيدم: زنى سوگند ياد كرد كه اگر اثاث خانه‌اش را به فلان زن و فلان زن عاريه دهد، اموالش هديه به بيت خدا باشد. پس يكى از افراد خانواده‌اش بدون اجازه او اثاث خانه‌اش را به آن‌ها عاريه داد (چه حكمى دارد؟)

فرمود: هديه‌اى به عهده آن زن نيست. همانا هديه، آن است كه به خاطر خداوند به كعبه اهدا گردد. پس آن، كسى است كه هرگاه به خاطر خداوند چنين كرده باشد، به آن وفا مى‌كند و امثال قضيه آن زن، چيزى به حساب نمى‌آيد و چيزى كه نام خداوند در آن ذكر نشده باشد، هديه نيست.
هم‌چنين از آن حضرت پرسيدند: مردى مى‌گويد: بر عهده من هزار قربانى است كه به هزار حج احرام ببندد.
فرمود: چنين نذرى از گام‌هاى شيطان است.
و پرسيدند: مردى در حال احرام به حجى نذر مى‌كند.
فرمود: چيزى به حساب نمى‌آيد.
يا مى‌گويد: من اين غذا را به كعبه هديه مى‌كنم.
فرمود: چيزى محسوب نمى‌شود به راستى كه غذا، هديه نمى‌شود.
يا مى‌گويد: شتر را بعد از نحر شدن به بيت خدا هديه مى‌كند.
فرمود: همانا قربانى را در حالى‌كه زنده است هديه مى‌كنند، اما هنگامى كه به گوشت تبديل شد، هديه نمى‌شود.

divider