شناسه حدیث :  ۱۱۸۴۶۰

  |  

نشانی :  الکافي  ,  جلد۷  ,  صفحه۳۹۹  

عنوان باب :   الجزء السابع كِتَابُ اَلشَّهَادَاتِ بَابٌ

معصوم :   امام صادق (علیه السلام)

عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسَى عَنْ يُونُسَ عَنِ اِبْنِ سِنَانٍ عَنْ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ : فِي رَجُلٍ شَهِدَ عَلَى شَهَادَةِ رَجُلٍ فَجَاءَ اَلرَّجُلُ فَقَالَ لَمْ أُشْهِدْهُ فَقَالَ تَجُوزُ شَهَادَةُ أَعْدَلِهِمَا وَ لَوْ كَانَ أَعْدَلُهُمَا وَاحِداً لَمْ تَجُزْ شَهَادَتُهُ عَدَالَةً فِيهِمَا .
زبان ترجمه:

ترجمه فروع کافی ;  ج ۱۰  ص ۴۴۸

1 - ابن سنان گويد: امام صادق عليه السّلام درباره مردى كه بر گواهى مردى گواهى داد، اما آن مرد آمد و گفت:«من او را شاهد نگرفته بودم» فرمود:
گواهى عادل‌ترين آن‌ها جايز است و اگر عادل‌ترين آن‌ها يك نفر باشد، گواهى او درباره آن‌ها به عدالت نخواهد بود.

divider