شناسه حدیث :  ۱۱۷۴۶۳

  |  

نشانی :  الکافي  ,  جلد۷  ,  صفحه۱۵۴  

عنوان باب :   الجزء السابع كِتَابُ اَلْمَوَارِيثِ بَابُ مِيرَاثِ اَلْمَفْقُودِ

معصوم :   امام جواد (علیه السلام)

عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا عَنْ سَهْلِ بْنِ زِيَادٍ عَنْ عَلِيِّ بْنِ مَهْزِيَارَ قَالَ: سَأَلْتُ أَبَا جَعْفَرٍ اَلثَّانِيَ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ عَنْ دَارٍ كَانَتْ لاِمْرَأَةٍ وَ كَانَ لَهَا اِبْنٌ وَ اِبْنَةٌ فَغَابَ اَلاِبْنُ بِالْبَحْرِ وَ مَاتَتِ اَلْمَرْأَةُ فَادَّعَتِ اِبْنَتُهَا أَنَّ أُمَّهَا كَانَتْ صَيَّرَتْ هَذِهِ اَلدَّارَ لَهَا وَ بَاعَتْ أَشْقَاصاً مِنْهَا وَ بَقِيَتْ فِي اَلدَّارِ قِطْعَةٌ إِلَى جَنْبِ دَارِ رَجُلٍ مِنْ أَصْحَابِنَا وَ هُوَ يَكْرَهُ أَنْ يَشْتَرِيَهَا لِغَيْبَةِ اَلاِبْنِ وَ مَا يَتَخَوَّفُ مِنْ أَنْ لاَ يَحِلَّ لَهُ شِرَاؤُهَا وَ لَيْسَ يُعْرَفُ لِلاِبْنِ خَبَرٌ فَقَالَ لِي وَ مُنْذُ كَمْ غَابَ فَقُلْتُ مُنْذُ سِنِينَ كَثِيرَةٍ فَقَالَ يُنْتَظَرُ بِهِ غَيْبَتُهُ عَشْرَ سِنِينَ ثُمَّ يُشْتَرَى فَقُلْتُ لَهُ فَإِذَا اُنْتُظِرَ بِهِ غَيْبَتُهُ عَشْرَ سِنِينَ يَحِلُّ شِرَاؤُهَا قَالَ نَعَمْ .
زبان ترجمه:

ترجمه فروع کافی ;  ج ۹  ص ۳۷۶

6 - على بن مهزيار گويد: از امام جواد عليه السّلام پرسيدم: خانه‌اى از آن زنى بود. آن زن پسر و دخترى داشت. پسر به مسافرت دريايى رفت و ناپديد شد. زن از دنيا رفت و دخترش ادعا نمود كه مادرش آن خانه را به او داده بود و قطعه‌هايى از آن خانه را فروخت. قطعه‌اى از آن خانه كنار خانه مردى از ياران ما باقى ماند و او به‌جهت ناپديد بودن پسر آن زن و نيز از بيم آن‌كه خريدن آن برايش حلال نباشد از خريدن آن قطعه كراهت دارد و از طرفى هيچ خبرى از پسر در دست نيست.
فرمود: پسر چه مدتى غايب بوده است‌؟
عرض كردم: سال‌هاى بسيارى.
فرمود: بايد ده سال به انتظار غيبتش بنشينند سپس آن قطعه را خريدارى شود.
عرض كردم: پس هرگاه به مدت ده سال در انتظار غيبتش بنشيند، خريد آن حلال مى‌گردد؟

فرمود: آرى.

divider