شناسه حدیث :  ۱۱۳۵۰۹

  |  

نشانی :  الکافي  ,  جلد۵  ,  صفحه۳۷۴  

عنوان باب :   الجزء الخامس كِتَابُ اَلنِّكَاحِ بَابُ خُطَبِ اَلنِّكَاحِ

معصوم :   امام صادق (علیه السلام) ، پيامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) ،

بَعْضُ أَصْحَابِنَا عَنْ عَلِيِّ بْنِ اَلْحُسَيْنِ عَنْ عَلِيِّ بْنِ حَسَّانَ عَنْ عَبْدِ اَلرَّحْمَنِ بْنِ كَثِيرٍ عَنْ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ: لَمَّا أَرَادَ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ أَنْ يَتَزَوَّجَ خَدِيجَةَ بِنْتَ خُوَيْلِدٍ أَقْبَلَ أَبُو طَالِبٍ فِي أَهْلِ بَيْتِهِ وَ مَعَهُ نَفَرٌ مِنْ قُرَيْشٍ حَتَّى دَخَلَ عَلَى وَرَقَةَ بْنِ نَوْفَلٍ عَمِّ خَدِيجَةَ فَابْتَدَأَ أَبُو طَالِبٍ بِالْكَلاَمِ فَقَالَ اَلْحَمْدُ لِرَبِّ هَذَا اَلْبَيْتِ اَلَّذِي جَعَلَنَا مِنْ زَرْعِ إِبْرَاهِيمَ وَ ذُرِّيَّةِ إِسْمَاعِيلَ وَ أَنْزَلَنَا حَرَماً آمِناً وَ جَعَلَنَا اَلْحُكَّامَ عَلَى اَلنَّاسِ وَ بَارَكَ لَنَا فِي بَلَدِنَا اَلَّذِي نَحْنُ فِيهِ ثُمَّ إِنَّ اِبْنَ أَخِي هَذَا يَعْنِي رَسُولَ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ مِمَّنْ لاَ يُوزَنُ بِرَجُلٍ مِنْ قُرَيْشٍ إِلاَّ رَجَحَ بِهِ وَ لاَ يُقَاسُ بِهِ رَجُلٌ إِلاَّ عَظُمَ عَنْهُ وَ لاَ عِدْلَ لَهُ فِي اَلْخَلْقِ وَ إِنْ كَانَ مُقِلاًّ فِي اَلْمَالِ فَإِنَّ اَلْمَالَ رِفْدٌ جَارٍ وَ ظِلٌّ زَائِلٌ وَ لَهُ فِي خَدِيجَةَ رَغْبَةٌ وَ لَهَا فِيهِ رَغْبَةٌ وَ قَدْ جِئْنَاكَ لِنَخْطُبَهَا إِلَيْكَ بِرِضَاهَا وَ أَمْرِهَا وَ اَلْمَهْرُ عَلَيَّ فِي مَالِيَ اَلَّذِي سَأَلْتُمُوهُ عَاجِلُهُ وَ آجِلُهُ وَ لَهُ وَ رَبِّ هَذَا اَلْبَيْتِ حَظٌّ عَظِيمٌ وَ دِينٌ شَائِعٌ وَ رَأْيٌ كَامِلٌ ثُمَّ سَكَتَ أَبُو طَالِبٍ وَ تَكَلَّمَ عَمُّهَا وَ تَلَجْلَجَ وَ قَصَّرَ عَنْ جَوَابِ أَبِي طَالِبٍ وَ أَدْرَكَهُ اَلْقُطْعُ وَ اَلْبُهْرُ وَ كَانَ رَجُلاً مِنَ اَلْقِسِّيسِينَ فَقَالَتْ خَدِيجَةُ مُبْتَدِئَةً يَا عَمَّاهْ إِنَّكَ وَ إِنْ كُنْتَ أَوْلَى بِنَفْسِي مِنِّي فِي اَلشُّهُودِ فَلَسْتَ أَوْلَى بِي مِنْ نَفْسِي قَدْ زَوَّجْتُكَ يَا مُحَمَّدُ نَفْسِي وَ اَلْمَهْرُ عَلَيَّ فِي مَالِي فَأْمُرْ عَمَّكَ فَلْيَنْحَرْ نَاقَةً فَلْيُولِمْ بِهَا وَ اُدْخُلْ عَلَى أَهْلِكَ قَالَ أَبُو طَالِبٍ اِشْهَدُوا عَلَيْهَا بِقَبُولِهَا مُحَمَّداً وَ ضَمَانِهَا اَلْمَهْرَ فِي مَالِهَا فَقَالَ بَعْضُ قُرَيْشٍ يَا عَجَبَاهْ اَلْمَهْرُ عَلَى اَلنِّسَاءِ لِلرِّجَالِ فَغَضِبَ أَبُو طَالِبٍ غَضَباً شَدِيداً وَ قَامَ عَلَى قَدَمَيْهِ وَ كَانَ مِمَّنْ يَهَابُهُ اَلرِّجَالُ وَ يُكْرَهُ غَضَبُهُ فَقَالَ إِذَا كَانُوا مِثْلَ اِبْنِ أَخِي هَذَا طُلِبَتِ اَلرِّجَالُ بِأَغْلَى اَلْأَثْمَانِ وَ أَعْظَمِ اَلْمَهْرِ وَ إِذَا كَانُوا أَمْثَالَكُمْ لَمْ يُزَوَّجُوا إِلاَّ بِالْمَهْرِ اَلْغَالِي وَ نَحَرَ أَبُو طَالِبٍ نَاقَةً وَ دَخَلَ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ بِأَهْلِهِ وَ قَالَ رَجُلٌ مِنْ قُرَيْشٍ يُقَالُ لَهُ عَبْدُ اَللَّهِ بْنُ غَنْمٍ هَنِيئاً مَرِيئاً يَا خَدِيجَةُ قَدْ جَرَتْلَكِ اَلطَّيْرُ فِيمَا كَانَ مِنْكِ بِأَسْعَدِ تَزَوَّجْتِهِ خَيْرَ اَلْبَرِيَّةِ كُلِّهَاوَ مَنْ ذَا اَلَّذِي فِي اَلنَّاسِ مِثْلُ مُحَمَّدِ وَ بَشَّرَ بِهِ اَلْبَرَّانِ عِيسَى اِبْنُ مَرْيَمَوَ مُوسَى بْنُ عِمْرَانَ فَيَا قُرْبَ مَوْعِدِ أَقَرَّتْ بِهِ اَلْكُتَّابُ قِدْماً بِأَنَّهُرَسُولٌ مِنَ اَلْبَطْحَاءِ هَادٍ وَ مُهْتَدٍ .
زبان ترجمه:

ترجمه فروع کافی ;  ج ۶  ص ۲۱۵

9 - عبد الرحمان بن كثير گويد: امام صادق عليه السّلام فرمود:

هنگامى‌كه پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله مى‌خواست با حضرت خديجه عليها السّلام ازدواج نمايد، حضرت ابو طالب عليه السّلام به همراه خاندانش و گروهى از قريش به خانه ورقة بن نوفل عموى حضرت خديجه عليها السّلام داخل شدند. حضرت ابو طالب عليه السّلام شروع به سخن نمود و فرمود:
الحمد لربّ‌ هذا البيت الّذي جعلنا من زرع إبراهيم و ذرّيّة إسماعيل، و أنزلنا حرما آمنا و جعلنا الحكّام على النّاس و بارك لنا في بلدنا الّذي نحن فيه.
اينك پسر برادرم - يعنى رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله - كه با هيچ مردى از قريش سنجش نشود، مگر آن‌كه بر او رجحان يابد و هيچ‌كس با او قابل قياس نيست، اگر چه دارايى او اندك است كه ثروت و مال قابل دگرگونى است؛ به خديجه عليها السّلام علاقمند است و خديجه عليها السّلام به او علاقه دارد و مهر او هرچه خواهيد به صورت نقد يا به عهدۀ من، از مال من خواهد بود. به خداى كعبه سوگند! او داراى مقامى شكوهمند و بزرگ و شأنى بسيار والا و دين و آيين همگانى و رأى كامل است.
سپس حضرت ابو طالب عليه السّلام ساكت شد و عموى حضرت خديجه عليها السّلام كه از بزرگان دانشمندان مسيحى بود - سخن آغاز كرد، امّا زبانش گرفت و از جواب بازماند و فضاى مجلس و هيبت حضرت ابو طالب عليه السّلام نفسش را بند آورد.

در اين هنگام حضرت خديجه عليها السّلام بدون مقدمه فرمود: اى عمو! اگر چه به تو در مورد شهادت دادن بر ازدواج، از من سزاوارترى امّا در مورد ازدواج به من از خودم سزاوارتر نيستى. اينك اى محمد! خودم را به ازدواج تو درآوردم و مهر من از اموال خودم مى‌باشد. پس به عموى خود دستور فرما شترى بكشد و به آن وليمه دهد و خود نزد خانواده‌ات داخل شو.
حضرت ابو طالب عليه السّلام فرمود: شهادت دهيد كه او محمد صلّى اللّه عليه و آله را قبول نمود و پرداخت مهريه را از اموال خود ضمانت كرد.
يكى از قريش گفت: عجبا! مهريه بر عهدۀ زنان است كه به مردان بپردازند؟!
حضرت ابو طالب عليه السّلام بسيار عصبانى شد و روى پاهايش ايستاد - او از كسانى بود كه مردان از هيبت او مى‌ترسيدند و از غضبش كراهت داشتند و فرمود: هرگاه داماد شخصى مانند پسر برادرم باشد، به بيشترين قيمت و بزرگترين مهريه، طلب مهريه مى‌كنند و اگر افرادى مثل شما باشد فقط‍‌ با مهريه اندك ازدواج مى‌كنند.
آن‌گاه حضرت ابو طالب عليه السّلام شترى كشت و پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله نزد همسرش داخل شد.
مردى از قريش به نام عبد اللّه بن غنم چنين گفت:

اى خديجه! مباركباد كه سيمرغ سعادت بر بام تو پرواز كرد.
تو با بهترين آفريدگان ازدواج كردى، چه كسى در مردم همچون محمّد است‌؟
شخصيتى كه دو پيامبر نيكو؛ حضرت عيسى و حضرت موسى عليهما السّلام آمدن او را مژده داده‌اند و چه نزديك است وعده‌گاه آنها؟
از ديرباز نگارندگان اقرار كرده‌اند كه او رسولى هدايت يافته و هدايتگر از سرزمين بطحا است.

divider