شناسه حدیث :  ۱۱۱۱۶۸

  |  

نشانی :  الکافي  ,  جلد۴  ,  صفحه۳۵۴  

عنوان باب :   الجزء الرابع كِتَابُ اَلْحَجِّ بَابُ اَلطِّيبِ لِلْمُحْرِمِ

معصوم :   امام باقر (علیه السلام)

اَلْحُسَيْنُ بْنُ مُحَمَّدٍ عَنْ مُعَلَّى بْنِ مُحَمَّدٍ عَنِ اَلْحَسَنِ بْنِ عَلِيٍّ عَنْ أَبَانِ بْنِ عُثْمَانَ عَنْ زُرَارَةَ عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ: مَنْ أَكَلَ زَعْفَرَاناً مُتَعَمِّداً أَوْ طَعَاماً فِيهِ طِيبٌ فَعَلَيْهِ دَمٌ فَإِنْ كَانَ نَاسِياً فَلاَ شَيْءَ عَلَيْهِ وَ يَسْتَغْفِرُ اَللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ .
زبان ترجمه:

ترجمه فروع کافی ;  ج ۴  ص ۱۵۵

3 - زراره گويد: امام باقر عليه السّلام فرمود:
كسى كه از روى عمد زعفران و يا غذايى كه در آن عطر باشد بخورد برعهدۀ اوست كه قربانى كند. اگر اين كار از روى فراموشى باشد چيزى برعهدۀ او نيست و از خداى متعال طلب آمرزش كند.

divider