شناسه حدیث :  ۱۱۱۰۹۲

  |  

نشانی :  الکافي  ,  جلد۴  ,  صفحه۳۳۷  

عنوان باب :   الجزء الرابع كِتَابُ اَلْحَجِّ بَابُ مَا يَنْبَغِي تَرْكُهُ لِلْمُحْرِمِ مِنَ اَلْجِدَالِ وَ غَيْرِهِ

معصوم :   امام صادق (علیه السلام)

عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ عَنْ أَبِيهِ عَنِ اِبْنِ أَبِي عُمَيْرٍ عَنْ حَمَّادِ بْنِ عُثْمَانَ عَنِ اَلْحَلَبِيِّ عَنْ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ : فِي قَوْلِ اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ: «اَلْحَجُّ أَشْهُرٌ مَعْلُومٰاتٌ فَمَنْ فَرَضَ فِيهِنَّ اَلْحَجَّ فَلاٰ رَفَثَ وَ لاٰ فُسُوقَ وَ لاٰ جِدٰالَ فِي اَلْحَجِّ » فَقَالَ إِنَّ اَللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ اِشْتَرَطَ عَلَى اَلنَّاسِ شَرْطاً وَ شَرَطَ لَهُمْ شَرْطاً قُلْتُ فَمَا اَلَّذِي اِشْتَرَطَ عَلَيْهِمْ وَ مَا اَلَّذِي اِشْتَرَطَ لَهُمْ فَقَالَ أَمَّا اَلَّذِي اِشْتَرَطَ عَلَيْهِمْ فَإِنَّهُ قَالَ «اَلْحَجُّ أَشْهُرٌ مَعْلُومٰاتٌ فَمَنْ فَرَضَ فِيهِنَّ اَلْحَجَّ فَلاٰ رَفَثَ وَ لاٰ فُسُوقَ وَ لاٰ جِدٰالَ فِي اَلْحَجِّ» وَ أَمَّا مَا شَرَطَ لَهُمْ فَإِنَّهُ قَالَ: «فَمَنْ تَعَجَّلَ فِي يَوْمَيْنِ فَلاٰ إِثْمَ عَلَيْهِ وَ مَنْ تَأَخَّرَ فَلاٰ إِثْمَ عَلَيْهِ لِمَنِ اِتَّقىٰ » قَالَ يَرْجِعُ لاَ ذَنْبَ لَهُ قَالَ قُلْتُ أَ رَأَيْتَ مَنِ اُبْتُلِيَ بِالْفُسُوقِ مَا عَلَيْهِ قَالَ لَمْ يَجْعَلِ اَللَّهُ لَهُ حَدّاً يَسْتَغْفِرُ اَللَّهَ وَ يُلَبِّي قُلْتُ فَمَنِ اُبْتُلِيَ بِالْجِدَالِ مَا عَلَيْهِ قَالَ إِذَا جَادَلَ فَوْقَ مَرَّتَيْنِ فَعَلَى اَلْمُصِيبِ دَمٌ يُهَرِيقُهُ وَ عَلَى اَلْمُخْطِئِ بَقَرَةٌ .
زبان ترجمه:

ترجمه فروع کافی ;  ج ۴  ص ۱۲۰

1 - حلبى گويد: امام صادق عليه السّلام دربارۀ گفتار خداوند عزّ و جلّ‌ كه مى‌فرمايد:«حج در ماههاى معيّنى انجام شود پس كسى كه در اين ماه حج واجب انجام مى‌دهد نبايد با زنان نزديكى كند و نه كار زشت و نه جنگ و جدال نمايد». فرمود:
خداوند عزّ و جلّ‌ شرطى را بر مردم و شرطى را براى آنان مقرر داشته است.
عرض كردم: شرطى كه بر آنان مقرر داشته كدام است، و شرطى كه براى آنها مقرر داشته است چيست‌؟
فرمود: امّا شرطى كه بر آنان مقرر داشته همان است كه فرموده:«حج در ماههاى معلومى انجام مى‌گيرد پس كسى كه در اين ماهها حج را بر خود واجب كند بايد از مباشرت با زنان و فحش و سخنان زشت و دروغ و مجادله در حج خوددارى كند».
و امّا شرطى كه براى ايشان مقرر داشته همان است كه فرموده:
«پس كسى كه مناسك خود را شتابان در ظرف اين دو روز انجام دهد، گناهى بر او نيست و هم‌چنين كسى كه (ماندن در منا را ادامه دهد) و مناسك را به تأخير اندازد، گناهى بر او نيست و اين احكام براى كسى است كه تقوا پيشه كند.
امام عليه السّلام فرمود: چنين حاجى به شهر خود بازمى‌گردد در حالى‌كه هيچ گناهى ندارد.

راوى گويد: عرض كردم: به نظر شما كسى كه گرفتار فسق شود چه بر گردن اوست‌؟
فرمود: خدا بر او حدّى قرار نداده است. او بايد استغفار كند و لبيك گويد.
عرض كردم: اگر كسى به جدال گرفتار شود حكمش چيست‌؟
فرمود: در صورتى كه از دوبار زيادتر مجادله كند، اگر مجادله‌اش درست بوده بايد يك (گوسفند) قربانى كند و اگر به خطاء بوده يك گاو قربانى نمايد.

divider