شناسه حدیث :  ۱۰۴۶۶۳

  |  

نشانی :  الکافي  ,  جلد۱  ,  صفحه۲۹۰  

عنوان باب :   الجزء الأول كِتَابُ اَلْحُجَّةِ بَابُ مَا نَصَّ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ وَ رَسُولُهُ عَلَى اَلْأَئِمَّةِ عَلَيْهِمُ اَلسَّلاَمُ وَاحِداً فَوَاحِداً

معصوم :   امام باقر (علیه السلام) ، پيامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) ، امیرالمؤمنین (علیه السلام) ، امام حسن مجتبی (علیه السلام) ، امام حسین (علیه السلام)

مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ وَ مُحَمَّدِ بْنِ اَلْحُسَيْنِ جَمِيعاً عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِسْمَاعِيلَ بْنِ بَزِيعٍ عَنْ مَنْصُورِ بْنِ يُونُسَ عَنْ أَبِي اَلْجَارُودِ عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا جَعْفَرٍ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ يَقُولُ: فَرَضَ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ عَلَى اَلْعِبَادِ خَمْساً أَخَذُوا أَرْبَعاً وَ تَرَكُوا وَاحِداً قُلْتُ أَ تُسَمِّيهِنَّ لِي جُعِلْتُ فِدَاكَ فَقَالَ اَلصَّلاَةُ وَ كَانَ اَلنَّاسُ لاَ يَدْرُونَ كَيْفَ يُصَلُّونَ فَنَزَلَ جَبْرَئِيلُ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ فَقَالَ يَا مُحَمَّدُ أَخْبِرْهُمْ بِمَوَاقِيتِ صَلاَتِهِمْ ثُمَّ نَزَلَتِ اَلزَّكَاةُ فَقَالَ يَا مُحَمَّدُ أَخْبِرْهُمْ مِنْ زَكَاتِهِمْ مَا أَخْبَرْتَهُمْ مِنْ صَلاَتِهِمْ ثُمَّ نَزَلَ اَلصَّوْمُ فَكَانَ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ إِذَا كَانَ بَعَثَ إِلَى مَا حَوْلَهُ مِنَ اَلْقُرَى فَصَامُوا ذَلِكَ اَلْيَوْمَ فَنَزَلَ بَيْنَ وَ ثُمَّ نَزَلَ اَلْحَجُّ فَنَزَلَ جَبْرَئِيلُ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ فَقَالَ أَخْبِرْهُمْ مِنْ حَجِّهِمْ مَا أَخْبَرْتَهُمْ مِنْ صَلاَتِهِمْ وَ زَكَاتِهِمْ وَ صَوْمِهِمْ ثُمَّ نَزَلَتِ اَلْوَلاَيَةُ وَ إِنَّمَا أَتَاهُ ذَلِكَ فِي بِعَرَفَةَ أَنْزَلَ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ «اَلْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي» وَ كَانَ كَمَالُ اَلدِّينِ بِوَلاَيَةِ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ فَقَالَ عِنْدَ ذَلِكَ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ أُمَّتِي حَدِيثُو عَهْدٍ وَ مَتَى أَخْبَرْتُهُمْ بِهَذَا فِي اِبْنِ عَمِّي يَقُولُ قَائِلٌ وَ يَقُولُ قَائِلٌ فَقُلْتُ فِي نَفْسِي مِنْ غَيْرِ أَنْ يَنْطِقَ بِهِ لِسَانِي فَأَتَتْنِي عَزِيمَةٌ مِنَ اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ بَتْلَةً أَوْعَدَنِي إِنْ لَمْ أُبَلِّغْ أَنْ يُعَذِّبَنِي فَنَزَلَتْ «يٰا أَيُّهَا اَلرَّسُولُ بَلِّغْ مٰا أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَمٰا بَلَّغْتَ رِسٰالَتَهُ وَ اَللّٰهُ يَعْصِمُكَ مِنَ اَلنّٰاسِ إِنَّ اَللّٰهَ لاٰ يَهْدِي اَلْقَوْمَ اَلْكٰافِرِينَ » فَأَخَذَ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ بِيَدِ عَلِيٍّ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ فَقَالَ أَيُّهَا اَلنَّاسُ إِنَّهُ لَمْ يَكُنْ نَبِيٌّ مِنَ اَلْأَنْبِيَاءِ مِمَّنْ كَانَ قَبْلِي إِلاَّ وَ قَدْ عَمَّرَهُ اَللَّهُ ثُمَّ دَعَاهُ فَأَجَابَهُ فَأَوْشَكَ أَنْ أُدْعَى فَأُجِيبَ وَ أَنَا مَسْئُولٌ وَ أَنْتُمْ مَسْئُولُونَ فَمَا ذَا أَنْتُمْ قَائِلُونَ فَقَالُوا نَشْهَدُ أَنَّكَ قَدْ بَلَّغْتَ وَ نَصَحْتَ وَ أَدَّيْتَ مَا عَلَيْكَ فَجَزَاكَ اَللَّهُ أَفْضَلَ جَزَاءِ اَلْمُرْسَلِينَ فَقَالَ اَللَّهُمَّ اِشْهَدْ ثَلاَثَ مَرَّاتٍ ثُمَّ قَالَ يَا مَعْشَرَ اَلْمُسْلِمِينَ هَذَا وَلِيُّكُمْ مِنْ بَعْدِي فَلْيُبَلِّغِ اَلشَّاهِدُ مِنْكُمُ اَلْغَائِبَ قَالَ أَبُو جَعْفَرٍ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ كَانَ وَ اَللَّهِ عَلِيٌّ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ أَمِينَ اَللَّهِ عَلَى خَلْقِهِ وَ غَيْبِهِ وَ دِينِهِ اَلَّذِي اِرْتَضَاهُ لِنَفْسِهِ ثُمَّ إِنَّ رَسُولَ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ حَضَرَهُ اَلَّذِي حَضَرَ فَدَعَا عَلِيّاً فَقَالَ يَا عَلِيُّ إِنِّي أُرِيدُ أَنْ أَئْتَمِنَكَ عَلَى مَا اِئْتَمَنَنِيَ اَللَّهُ عَلَيْهِ مِنْ غَيْبِهِ وَ عِلْمِهِ وَ مِنْ خَلْقِهِ وَ مِنْ دِينِهِ اَلَّذِي اِرْتَضَاهُ لِنَفْسِهِ فَلَمْ يُشْرِكْ وَ اَللَّهِ فِيهَا يَا زِيَادُ أَحَداً مِنَ اَلْخَلْقِ ثُمَّ إِنَّ عَلِيّاً عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ حَضَرَهُ اَلَّذِي حَضَرَهُ فَدَعَا وُلْدَهُ وَ كَانُوا اِثْنَيْ عَشَرَ ذَكَراً فَقَالَ لَهُمْ يَا بَنِيَّ إِنَّ اَللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ قَدْ أَبَى إِلاَّ أَنْ يَجْعَلَ فِيَّ سُنَّةً مِنْ يَعْقُوبَ وَ إِنَّ يَعْقُوبَ دَعَا وُلْدَهُ وَ كَانُوا اِثْنَيْ عَشَرَ ذَكَراً فَأَخْبَرَهُمْ بِصَاحِبِهِمْ أَلاَ وَ إِنِّي أُخْبِرُكُمْ بِصَاحِبِكُمْ أَلاَ إِنَّ هَذَيْنِ اِبْنَا رَسُولِ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ اَلْحَسَنَ وَ اَلْحُسَيْنَ عَلَيْهِمَا اَلسَّلاَمُ فَاسْمَعُوا لَهُمَا وَ أَطِيعُوا وَ وَازِرُوهُمَا فَإِنِّي قَدِ اِئْتَمَنْتُهُمَا عَلَى مَا اِئْتَمَنَنِي عَلَيْهِ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ مِمَّا اِئْتَمَنَهُ اَللَّهُ عَلَيْهِ مِنْ خَلْقِهِ وَ مِنْ غَيْبِهِ وَ مِنْ دِينِهِ اَلَّذِي اِرْتَضَاهُ لِنَفْسِهِ فَأَوْجَبَ اَللَّهُ لَهُمَا مِنْ عَلِيٍّ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ مَا أَوْجَبَ لِعَلِيٍّ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ مِنْ رَسُولِ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ فَلَمْ يَكُنْ لِأَحَدٍ مِنْهُمَا فَضْلٌ عَلَى صَاحِبِهِ إِلاَّ بِكِبَرِهِ وَ إِنَّ اَلْحُسَيْنَ كَانَ إِذَا حَضَرَ اَلْحَسَنُ لَمْ يَنْطِقْ فِي ذَلِكَ اَلْمَجْلِسِ حَتَّى يَقُومَ ثُمَّ إِنَّ اَلْحَسَنَ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ حَضَرَهُ اَلَّذِي حَضَرَهُ فَسَلَّمَ ذَلِكَ إِلَى اَلْحُسَيْنِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ ثُمَّ إِنَّ حُسَيْناً حَضَرَهُ اَلَّذِي حَضَرَهُ فَدَعَا اِبْنَتَهُ اَلْكُبْرَى فَاطِمَةَ بِنْتَ اَلْحُسَيْنِ عَلَيْهَا اَلسَّلاَمُ فَدَفَعَ إِلَيْهَا كِتَاباً مَلْفُوفاً وَ وَصِيَّةً ظَاهِرَةً وَ كَانَ عَلِيُّ بْنُ اَلْحُسَيْنِ عَلَيْهِمَا اَلسَّلاَمُ مَبْطُوناً لاَ يَرَوْنَ إِلاَّ أَنَّهُ لِمَا بِهِ فَدَفَعَتْ فَاطِمَةُ اَلْكِتَابَ إِلَى عَلِيِّ بْنِ اَلْحُسَيْنِ ثُمَّ صَارَ وَ اَللَّهِ ذَلِكَ اَلْكِتَابُ إِلَيْنَا .
اَلْحُسَيْنُ بْنُ مُحَمَّدٍ عَنْ مُعَلَّى بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ جُمْهُورٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِسْمَاعِيلَ بْنِ بَزِيعٍ عَنْ مَنْصُورِ بْنِ يُونُسَ عَنْ أَبِي اَلْجَارُودِ عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ : مِثْلَهُ .
زبان ترجمه:

اصول کافی / ترجمه مصطفوی ;  ج ۲  ص ۵۱

ابى الجارود گويد: شنيدم امام باقر عليه السلام ميفرمود: خداى عز و جل پنج چيز بر بندگان واجب ساخت و آنها چهار چيزش را گرفتند و يكى را رها كردند، عرضكردم: قربانت گردم: آنها را براى من نام ميبرى‌؟ فرمود:1 - نماز، و مردم نميدانستند چگونه نماز گزارند تا جبرئيل عليه السلام فرود آمد و گفت: اى محمد! وقتهاى نماز را بمردم خبر ده 2 - زكاة پس از نماز نازل شد، جبرئيل گفت: اى محمد راجع بزكاة آنها را خبر ده چنان كه راجع بنماز خبر دادى.3 - روزه بعد از زكاة نازل شد، چون روز عاشورا مى‌آمد، پيغمبر صلّى اللّٰه عليه و آله بدهات اطراف خود كس ميفرستاد تا آن روز را روزه بدارند، سپس روزه ماه رمضان، ميان شعبان و شوال نازل شد.4 - سپس امر بحج رسيد، و جبرئيل عليه السلام فرود آمد و گفت: چنان كه در باره نماز و زكاة و روزه بمردم خبر دادى، در باره حج هم خبر ده:5 - سپس امر بولايت رسيد، و آن امر روز جمعه در عرفه رسيد، و خداى عز و جل آيه «امروز دينتان را براى شما كامل كردم و نعمتم را بر شما تمام نمودم» را نازل كرد، و كمال دين بسبب ولايت على بن ابى طالب عليه السلام بود، پيغمبر صلّى اللّٰه عليه و آله در آنجا فرمود: امت من هنوز بدوران جاهليت نزديكند (تازه از جاهليت باسلام گرائيده‌اند) اگر من نسبت بپسر عمويم بآنها خبرى دهم، هر كسى نقى ميزند - من اين مطلب را بدون اينكه بزبان آورم در دلم ميگفتم تا آنكه فرمان حتمى خداى عز و جل بمن رسيد و مرا تهديد كرد كه اگر ابلاغ نكنم، عذابم خواهد كرد، و اين آيه نازل شد «اى پيغمبر آنچه از پروردگارت بتو نازل شده برسان، و اگر نكنى رسالت خدا را نرسانيده‌ئى. خدا ترا از شر مردم نگه مى‌دارد و خدا مردم كافر را هدايت نميكند-67 سوره 5-» پس رسول خدا صلّى اللّٰه عليه و آله دست على عليه السلام را گرفت و فرمود: اى مردم: خدا همه پيغمبران پيش از مرا عمرى معين داد و سپس بجانب خود خواند و آنها هم اجابتش كردند (از دار فانى بعالم باقى رهسپار گشتند) و نزديكست كه مرا هم بخواند و اجابت كنم، من مسئوليت دارم و شما هم مسئوليت داريد، اكنون شما چه ميگوئيد؟ آنها گفتند: گواهى دهيم كه تو ابلاغ كردى و خيرخواهى نمودى و آنچه بر تو بود رسانيدى، خدا بهترين پاداش پيغمبران را بتو دهد. پيغمبر سه مرتبه فرمود: خدايا شاهد باش، سپس فرمود: اى گروه مسلمين: اين (شخصى كه روى دست من و نامش على بن ابى طالب عليه السلام است) ولى شماست پس از من، شما كه حاضريد بغائبين برسانيد. امام باقر عليه السلام فرمود: بخدا كه على عليه السلام امين خدا بود بر خلقش و راز پنهانش و دينى كه براى خود پسنديده بود، سپس وفات رسول خدا صلّى اللّٰه عليه و آله فرا رسيد، آن حضرت على عليه السلام را طلبيد و باو فرمود: اى على من ميخواهم آنچه را كه خدا مرا بر آن امين ساخته و بمن سپرده، ترا بر آن امين سازم و بتو سپارم و آن راز پنهان خدا و علم خدا و مخلوق خدا و دينى است كه براى خود پسنديده - امام باقر عليه السلام فرمود: بخدا اى زياد هيچ كس را در اينها شريك على نساخت-. سپس وفات على عليه السلام فرا رسيد، آن حضرت فرزندانش را كه دوازده پسر بودند، نزد خود خواند و بآنها فرمود: فرزندان عزيزم! خداى عز و جل اراده حتمى فرمود كه سنتى از يعقوب در من قرار دهد. يعقوب دوازده پسر داشت، آنها را نزد خود خواند و صاحب آنها (و جانشين خود را) بآنها معرفى كرد، آگاه باشيد كه من هم صاحب شما را معرفى ميكنم، همانا اين دو، پسران رسول خدا صلّى اللّٰه عليه و آله حسن و حسينند عليهما السلام، از آنها بشنويد و فرمان بريد و پشتيبانى نمائيد كه من آنچه را رسول خدا بمن سپرده و خدا باو سپرده بود بآنها ميسپارم، و آن چيز مخلوق خدا و راز پنهان خدا و دينى است كه او براى خود پسنديده است. پس خدا براى آنها از جانب على واجب ساخت، آنچه را كه براى على از جانب پيغمبر صلّى اللّٰه عليه و آله واجب ساخت (و آن شنيدن و فرمانبرى و پشتيبانى امت است از ايشان) و هيچ يك از آن دو بر ديگرى برترى نداشت، جز بواسطه بزرگساليش (كه مخصوص امام حسن عليه السلام بود) و چون حسين بمحضر حسن عليهما السلام مى‌آمد، در آن مجلس سخن نميگفت تا برميخاست. سپس وفات حسن عليه السلام فرا رسيد و او آن سپرده را بحسين تسليم نمود، سپس وفات حسين عليه السلام فرا رسيد، آن حضرت دختر بزرگترش فاطمه بنت الحسين عليه السلام را طلبيد و مكتوبى پيچيده و وصيتى آشكار باو سپرد و على بن الحسين عليه السلام بيمارى از نظر معده داشت كه در حال احتضارش ميديدند، پس فاطمه آن مكتوب را بعلى بن الحسين داد، سپس بخدا آن مكتوب بما رسيد.

divider

اصول كافى / ترجمه كمره اى ;  ج ۲  ص ۴۰۷

آداب حجّشان خبر بده چون خبر نماز و زكاة و روزۀ آنها. 5-دستور ولايت نازل شد و نزول آن در روز جمعه بود و در موقف عرفه،خدا عز و جل نازل كرد(3 سوره مائده):«امروز دين را براى شما كامل كردم و نعمتم را بر شما تمام كردم»كمال دين به ولايت على بن ابى طالب(عليه السّلام)بود،رسول خدا(صلّى الله عليه و آله)در اينجا فرمود: قوم من تازه مسلمانند و به جاهليت نزديكند و هر گاه آنها را از اين حكم مطّلع سازم كه در بارۀ ابن عمّ‌ من است،اين يك حرفى مى زند و آن يك نقى مى‌زند،اين را پيش خودم گفتم و به زبان نياوردم تا دستور حتمى از طرف خدا عز و جل رسيد و مرا تهديد كرد كه اگر حكم ولايت على(عليه السّلام)را اعلام نكنم عذابم كند و نازل شد(67 سوره مائده):«آيا رسول من،تبليغ كن آنچه را از پروردگارت به تو نازل شده و اگر نكنى،تبليغِ‌ رسالتِ‌ خود نكردى،خدا تو را از شرّ مردم نگه مى‌دارد،به راستى خدا قوم كفار را رهبرى نمى‌كند»رسول خدا(صلّى الله عليه و آله)دست على(عليه السّلام)را گرفت و فرمود:اى مردم هيچ پيغمبرى پيش از من نبوده جز آنكه خدا عمر مقدرى به او داده و سپس او را دعوت كرده و او هم اجابت نموده(و از اين دنيا رفته)نزديك است كه من هم دعوت شوم و اجابت كنم(و از اين دنيا بروم)من مسئوليت دارم و شما هم مسئوليت داريد شما چه مى‌گوئيد؟ گفتند:ما گواهيم كه تو تبليغ كردى و حق نصيحت به جا آوردى و آنچه بر تو بود ادا كردى،خدايت بهترين پاداش رسولان بدهاد سه بار فرمود:بار خدايا گواه باش،سپس فرمود:اى گروهمسلمانان،اين(على عليه السّلام)ولى شما است بعد از من حاضران به غائبان برسانند،امام باقر(عليه السّلام)فرمود:به خدا على(عليه السّلام)امين خداوند بود بر خلقش و غيبش و دينى كه براى خود پسند داشت،سپس مرگ رسول خدا(صلّى الله عليه و آله)فرا رسيد و على را نزد خود خواند و فرمود:يا على من مى‌خواهم آنچه را خدا از غيب و علم خود و از خلقش و دين پسند خودش به من سپرده به تو بسپارم به خدا اى زياد أحدى از خلق با على شريك نبود. سپس مرگ على(عليه السّلام)فرا رسيد و پسرانِ‌ خود كه 12 تن بودند فرا خواند و فرمود:اى پسران من خدا نخواست جز اين كه در من سنّتى از يعقوب نهاد،يعقوب در حضور 12 پسرِ خود جانشين و خليفۀ خود را معرفى كرد،هلا من هم شما را به جانشين خود و صاحب الأمر شما خبر مى‌دهم،هلا بدانيد كه اين زادۀ رسول خدا(صلّى الله عليه و آله)حسن و حسين مى‌باشند،از آنها بشنويد و فرمان آنها ببريد و پشتيبان آنها باشيد كه هر چه را رسول خدا به من سپرده بود به آنها سپردم همانها كه خدا از خلق و از غيب و از دين پسند خود بدو سپرده بود،خدا واجب كرده است براى آنها از نظر اين كه وصى على هستند آنچه را واجب كرده بود براى على از نظر اين كه وصى رسول خدا(صلّى الله عليه و آله)بود و بر يك ديگر برترى ندارند جز از نظر كبر سن،و شيوۀ حسين(عليه السّلام)اين بود كه در هر مجلسى حسن(عليه السّلام) حضور داشت سخنى نمى‌گفت تا برخيزد. سپس مرگ حسن(عليه السّلام)رسيد،آن مقام را به حسين تسليمكرد و مرگ حسين(عليه السّلام)رسيد و دختر بزرگترش فاطمه بنت الحسين را طلبيد و نامه‌اى سر بسته و وصيتى آشكارا بدو سپرد و در اين حال على بن الحسين(عليهما السّلام)دچار يك بيمارى سختى بود كه به حالِ‌ خود نبود و فاطمه آن نامه و كتاب را به على بن الحسين(عليهما السّلام)داد و به خدا آن كتاب به دست ما رسيده.

divider

اصول کافی / ترجمه آیت اللهی ;  ج ۱  ص ۸۰۷

6-ابى الجارود گويد:شنيدم،امام باقر عليه السّلام مى‌فرمود:خدا بر بنده‌ها پنج چيز را واجب كرد و آنها چهار چيز را گرفتند و يكى را رها كردند،گفتم: قربانت آنها را براى من نام مى‌بريد؟فرمود:
1-نماز،مردم نمى‌دانستند چگونه نماز بخوانند،جبرئيل نازل شد و گفت:اى محمد به آنها از اوقات نماز و آداب آن خبر ده.
2-حكم زكاة نازل شد،و خطاب رسيد:اى محمد به آن‌ها از آداب زكاتشان خبر ده چنانچه از نمازشان خبر دادى.
3-سپس حكم وجوب روزه نازل شد،و در اول رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله به روستاهاى اطراف اعلام مى‌كرد روز عاشورا روزه بگيرند تا حكم روزه ماه رمضان ميان شعبان و شوال نازل شد.
4-حكم حج نازل شد و جبرئيل آمد و گفت:به آنها از آداب حجّشان خبر ده مانند خبر نماز و زكاة و روزۀ آنها.
5-دستور ولايت نازل شد و نزول آن در روز جمعه بود موقع عرفه بود و فرمود:«امروز دين را براى شما كامل كردم و نعمتم را بر شما تمام نمودم»كمال دين به ولايت على بن ابى طالب عليه السّلام بود،رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله در اينجا فرمود:قوم من تازه مسلمانند و به جاهليت نزديكند و هرگاه آنها را از اين حكم مطّلع سازم كه دربارۀ ابن عمّ‌ من است،اين يك حرفى مى‌زند و آن ديگرى حرفى ديگر،اين را پيش خودم گفتم و به زبان نياوردم تا دستور حتمى از طرف خداى عزّ و جل رسيد و مرا تهديد كرد كه اگر حكم ولايت على عليه السّلام را اعلام نكنم عذابم كند و نازل شد:«اى رسول من،تبليغ كن آنچه را از پروردگارت به تو نازل شده و اگر نكنى،تبليغ رسالت خود را نكردى،خدا تو را از شرّ مردم نگه مى‌دارد،به راستى خدا كافران را رهبرى نمى‌كند»رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله دست على عليه السّلام را گرفت و فرمود:
اى مردم هيچ پيامبرى پيش از من نبوده جز آنكه خداوند معاونى به او داده و سپس او را دعوت كرده و او هم پذيرفته نزديك است كه من هم دعوت شوم و اجابت كنم(و از اين دنيا بروم)من مسئوليت دارم و شما هم مسئوليت داريد شما چه مى‌گوئيد؟
گفتند:ما گواهيم كه تو تبليغ كردى و حق نصيحت به جا آوردى و آنچه بر عهده‌ى تو بود انجام دادى،خدايت بهترين پاداش رسولان به تو بدهد سه بار فرمود:بار خدايا گواه باش.
سپس فرمود:اى گروه مسلمانان،اين(على عليه السّلام)ولى شما بعد از من است حاضران به غايبان برسانند،
امام باقر عليه السّلام فرمود:به خدا على عليه السّلام امين خداوند بر خلقش بود و دينى كه براى خود مى‌پسنديد،سپس مرگ رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله فرارسيد و على را نزد خود خواند و فرمود:
يا على من مى‌خواهم آنچه را خدا از غيب و علم خود و از خلقش و دين پسنديده خويش به من سپرده به تو بسپارم به خدا اى زياد أحدى از مردم با على شريك نبود.
سپس مرگ على عليه السّلام فرارسيد و پسران خود كه 12 تن بودند فراخواند و فرمود:اى پسران من خدا نخواست جز اين‌كه در من سنّتى از يعقوب نهاد،يعقوب در حضور 12 پسر خود جانشين و خليفۀ خود را معرفى كرد،اكنون من هم شما را به جانشين خود صاحب الامر شما خبر مى‌دهم،بدانيد كه اين زادۀ رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله حسن و حسين مى‌باشند، سخن آنها را بشنويد و آنها را فرمان بريد و پشتيبان آنها باشيد كه هرچه را رسول خدا به من سپرده بود به آنها سپردم همانا كه خدا از خلق و از غيب و از دين پسنديده خود كه به او سپرده بود،بر آنها واجب كرده است هرچه را كه براى على واجب كرده بود زيرا على وصى رسول خدا بود و بر يكديگر برترى ندارند جز از نظر زيادى سن و شيوۀ حسين عليه السّلام اين بود كه در هر مجلسى،حسن عليه السّلام حضور داشت سخنى نمى‌گفت تا برخيزد.
سپس مرگ حسن عليه السّلام فرارسيد،آن مقام را به حسين تسليم كرد و مرگ حسين عليه السّلام فرارسيد و دختر بزرگترش فاطمه بنت الحسين را طلبيد و نامه‌اى سربسته و وصيتى اشكارا بدو سپرد و در اين‌حال على بن الحسين عليه السّلام دچار بيمارى سختى بود كه بسيار بدحال به نظر مى‌رسيد و فاطمه آن نامه و كتاب را به على بن الحسين عليه السّلام داد و به خدا آن كتاب به دست ما رسيده است.
***

divider