شناسه حدیث :  ۱۰۴۶۴۴

  |  

نشانی :  الکافي  ,  جلد۱  ,  صفحه۲۸۱  

عنوان باب :   الجزء الأول كِتَابُ اَلْحُجَّةِ بَابُ أَنَّ اَلْأَئِمَّةَ عَلَيهِمُ السَّلاَمُ لَمْ يَفْعَلُوا شَيْئاً وَ لاَ يَفْعَلُونَ إِلاَّ بِعَهْدٍ مِنَ اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ أَمْرٍ مِنْهُ لاَ يَتَجَاوَزُونَهُ

معصوم :   امام کاظم (علیه السلام) ، امام صادق (علیه السلام) ، پيامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) ، امیرالمؤمنین (علیه السلام) ، حضرت زهرا (سلام الله عليها) ، امام حسن مجتبی (علیه السلام) ، امام حسین (علیه السلام) ، حديث قدسی

اَلْحُسَيْنُ بْنُ مُحَمَّدٍ اَلْأَشْعَرِيُّ عَنْ مُعَلَّى بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنِ اَلْحَارِثِ بْنِ جَعْفَرٍ عَنْ عَلِيِّ بْنِ إِسْمَاعِيلَ بْنِ يَقْطِينٍ عَنْ عِيسَى بْنِ اَلْمُسْتَفَادِ أَبِي مُوسَى اَلضَّرِيرِ قَالَ حَدَّثَنِي مُوسَى بْنُ جَعْفَرٍ عَلَيْهِمَا اَلسَّلاَمُ قَالَ: قُلْتُ لِأَبِي عَبْدِ اَللَّهِ أَ لَيْسَ كَانَ أَمِيرُ اَلْمُؤْمِنِينَ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ كَاتِبَ اَلْوَصِيَّةِ وَ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ اَلْمُمْلِي عَلَيْهِ وَ جَبْرَئِيلُ وَ اَلْمَلاَئِكَةُ اَلْمُقَرَّبُونَ عَلَيْهِمُ اَلسَّلاَمُ شُهُودٌ قَالَ فَأَطْرَقَ طَوِيلاً ثُمَّ قَالَ يَا أَبَا اَلْحَسَنِ قَدْ كَانَ مَا قُلْتَ وَ لَكِنْ حِينَ نَزَلَ بِرَسُولِ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ اَلْأَمْرُ نَزَلَتِ اَلْوَصِيَّةُ مِنْ عِنْدِ اَللَّهِ كِتَاباً مُسَجَّلاً نَزَلَ بِهِ جَبْرَئِيلُ مَعَ أُمَنَاءِ اَللَّهِ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى مِنَ اَلْمَلاَئِكَةِ فَقَالَ جَبْرَئِيلُ يَا مُحَمَّدُ مُرْ بِإِخْرَاجِ مَنْ عِنْدَكَ إِلاَّ وَصِيَّكَ لِيَقْبِضَهَا مِنَّا وَ تُشْهِدَنَا بِدَفْعِكَ إِيَّاهَا إِلَيْهِ ضَامِناً لَهَا يَعْنِي عَلِيّاً عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ فَأَمَرَ اَلنَّبِيُّ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ بِإِخْرَاجِ مَنْ كَانَ فِي اَلْبَيْتِ مَا خَلاَ عَلِيّاً عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ وَ فَاطِمَةُ فِيمَا بَيْنَ اَلسِّتْرِ وَ اَلْبَابِ فَقَالَ جَبْرَئِيلُ يَا مُحَمَّدُ رَبُّكَ يُقْرِئُكَ اَلسَّلاَمَ وَ يَقُولُ هَذَا كِتَابُ مَا كُنْتُ عَهِدْتُ إِلَيْكَ وَ شَرَطْتُ عَلَيْكَ وَ شَهِدْتُ بِهِ عَلَيْكَ وَ أَشْهَدْتُ بِهِ عَلَيْكَ مَلاَئِكَتِي وَ كَفَى بِي يَا مُحَمَّدُ شَهِيداً قَالَ فَارْتَعَدَتْ مَفَاصِلُ اَلنَّبِيِّ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ فَقَالَ يَا جَبْرَئِيلُ رَبِّي هُوَ اَلسَّلاَمُ وَ مِنْهُ اَلسَّلاَمُ وَ إِلَيْهِ يَعُودُ اَلسَّلاَمُ صَدَقَ عَزَّ وَ جَلَّ وَ بَرَّ هَاتِ اَلْكِتَابَ فَدَفَعَهُ إِلَيْهِ وَ أَمَرَهُ بِدَفْعِهِ إِلَى أَمِيرِ اَلْمُؤْمِنِينَ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ فَقَالَ لَهُ اِقْرَأْهُ فَقَرَأَهُ حَرْفاً حَرْفاً فَقَالَ يَا عَلِيُّ هَذَا عَهْدُ رَبِّي تَبَارَكَ وَ تَعَالَى إِلَيَّ وَ شَرْطُهُ عَلَيَّ وَ أَمَانَتُهُ وَ قَدْ بَلَّغْتُ وَ نَصَحْتُ وَ أَدَّيْتُ فَقَالَ عَلِيٌّ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ وَ أَنَا أَشْهَدُ لَكَ بِأَبِي وَ أُمِّي أَنْتَ بِالْبَلاَغِ وَ اَلنَّصِيحَةِ وَ اَلتَّصْدِيقِ عَلَى مَا قُلْتَ وَ يَشْهَدُ لَكَ بِهِ سَمْعِي وَ بَصَرِي وَ لَحْمِي وَ دَمِي فَقَالَ جَبْرَئِيلُ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ وَ أَنَا لَكُمَا عَلَى ذَلِكَ مِنَ اَلشَّاهِدِينَ فَقَالَ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ يَا عَلِيُّ أَخَذْتَ وَصِيَّتِي وَ عَرَفْتَهَا وَ ضَمِنْتَ لِلَّهِ وَ لِيَ اَلْوَفَاءَ بِمَا فِيهَا فَقَالَ عَلِيٌّ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ نَعَمْ بِأَبِي أَنْتَ وَ أُمِّي عَلَيَّ ضَمَانُهَا وَ عَلَى اَللَّهِ عَوْنِي وَ تَوْفِيقِي عَلَى أَدَائِهَا فَقَالَ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ يَا عَلِيُّ إِنِّي أُرِيدُ أَنْ أُشْهِدَ عَلَيْكَ بِمُوَافَاتِي بِهَا فَقَالَ عَلِيٌّ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ نَعَمْ أَشْهِدْ فَقَالَ اَلنَّبِيُّ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ إِنَّ جَبْرَئِيلَ وَ مِيكَائِيلَ فِيمَا بَيْنِي وَ بَيْنَكَ اَلْآنَ وَ هُمَا حَاضِرَانِ مَعَهُمَا اَلْمَلاَئِكَةُ اَلْمُقَرَّبُونَ لِأُشْهِدَهُمْ عَلَيْكَ فَقَالَ نَعَمْ لِيَشْهَدُوا وَ أَنَا بِأَبِي أَنْتَ وَ أُمِّي أُشْهِدُهُمْ فَأَشْهَدَهُمْ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَ كَانَ فِيمَا اِشْتَرَطَ عَلَيْهِ اَلنَّبِيُّ بِأَمْرِ جَبْرَئِيلَ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ فِيمَا أَمَرَ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ أَنْ قَالَ لَهُ يَا عَلِيُّ تَفِي بِمَا فِيهَا مِنْ مُوَالاَةِ مَنْ وَالَى اَللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ اَلْبَرَاءَةِ وَ اَلْعَدَاوَةِ لِمَنْ عَادَى اَللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ اَلْبَرَاءَةِ مِنْهُمْ عَلَى اَلصَّبْرِ مِنْكَ وَ عَلَى كَظْمِ اَلْغَيْظِ وَ عَلَى ذَهَابِ حَقِّي وَ غَصْبِ خُمُسِكَ وَ اِنْتِهَاكِ حُرْمَتِكَ فَقَالَ نَعَمْ يَا رَسُولَ اَللَّهِ فَقَالَ أَمِيرُ اَلْمُؤْمِنِينَ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ وَ اَلَّذِي فَلَقَ اَلْحَبَّةَ وَ بَرَأَ اَلنَّسَمَةَ لَقَدْ سَمِعْتُ جَبْرَئِيلَ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ يَقُولُ لِلنَّبِيِّ يَا مُحَمَّدُ عَرِّفْهُ أَنَّهُ يُنْتَهَكُ اَلْحُرْمَةُ وَ هِيَ حُرْمَةُ اَللَّهِ وَ حُرْمَةُ رَسُولِ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَ عَلَى أَنْ تُخْضَبَ لِحْيَتُهُ مِنْ رَأْسِهِ بِدَمٍ عَبِيطٍ قَالَ أَمِيرُ اَلْمُؤْمِنِينَ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ فَصَعِقْتُ حِينَ فَهِمْتُ اَلْكَلِمَةَ مِنَ اَلْأَمِينِ جَبْرَئِيلَ حَتَّى سَقَطْتُ عَلَى وَجْهِي وَ قُلْتُ نَعَمْ قَبِلْتُ وَ رَضِيتُ وَ إِنِ اِنْتَهَكَتِ اَلْحُرْمَةُ وَ عُطِّلَتِ اَلسُّنَنُ وَ مُزِّقَ اَلْكِتَابُ وَ هُدِّمَتِ اَلْكَعْبَةُ وَ خُضِبَتْ لِحْيَتِي مِنْ رَأْسِي بِدَمٍ عَبِيطٍ صَابِراً مُحْتَسِباً أَبَداً حَتَّى أَقْدَمَ عَلَيْكَ ثُمَّ دَعَا رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ " فَاطِمَةَ وَ اَلْحَسَنَ وَ اَلْحُسَيْنَ وَ أَعْلَمَهُمْ مِثْلَ مَا أَعْلَمَ أَمِيرَ اَلْمُؤْمِنِينَ فَقَالُوا مِثْلَ قَوْلِهِ فَخُتِمَتِ اَلْوَصِيَّةُ بِخَوَاتِيمَ مِنْ ذَهَبٍ لَمْ تَمَسَّهُ اَلنَّارُ وَ دُفِعَتْ إِلَى أَمِيرِ اَلْمُؤْمِنِينَ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ فَقُلْتُ لِأَبِي اَلْحَسَنِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ بِأَبِي أَنْتَ وَ أُمِّي أَ لاَ تَذْكُرُ مَا كَانَ فِي اَلْوَصِيَّةِ فَقَالَ سُنَنُ اَللَّهِ وَ سُنَنُ رَسُولِهِ فَقُلْتُ أَ كَانَ فِي اَلْوَصِيَّةِ تَوَثُّبُهُمْ وَ خِلاَفُهُمْ عَلَى أَمِيرِ اَلْمُؤْمِنِينَ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ فَقَالَ نَعَمْ وَ اَللَّهِ شَيْئاً شَيْئاً وَ حَرْفاً حَرْفاً أَ مَا سَمِعْتَ قَوْلَ اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ: «إِنّٰا نَحْنُ نُحْيِ اَلْمَوْتىٰ وَ نَكْتُبُ مٰا قَدَّمُوا وَ آثٰارَهُمْ وَ كُلَّ شَيْءٍ أَحْصَيْنٰاهُ فِي إِمٰامٍ مُبِينٍ » وَ اَللَّهِ لَقَدْ قَالَ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ لِأَمِيرِ اَلْمُؤْمِنِينَ وَ فَاطِمَةَ عَلَيْهَا اَلسَّلاَمُ أَ لَيْسَ قَدْ فَهِمْتُمَا مَا تَقَدَّمْتُ بِهِ إِلَيْكُمَا وَ قَبِلْتُمَاهُ فَقَالاَ بَلَى وَ صَبَرْنَا عَلَى مَا سَاءَنَا وَ غَاظَنَا .
زبان ترجمه:

اصول کافی / ترجمه مصطفوی ;  ج ۲  ص ۳۴

ابو موسى ضرير (نابينا) گويد: موسى بن جعفر عليهما السلام بمن فرمود كه: من بامام صادق عليه السلام گفتم: مگر امير المؤمنين عليه السلام كاتب وصيت و پيغمبر ديكته گو و جبرئيل و ملائكه مقربون شهود آن نبودند؟! حضرت مدتى سر بزير انداخت و سپس فرمود: چنان بود كه گفتى، اى ابو الحسن؛ ولى زمانى كه وفات رسول خدا صلّى اللّٰه عليه و آله در رسيد، امر وصيت از جانب خدا در مكتوبى سر بمهر فرود آمد، آن مكتوب را جبرئيل همراه ملائكۀ امين خداى تبارك و تعالى فرود آورد. جبرئيل گفت: اى محمد! دستور ده هر كه نزدت هست، جز وصيت يعنى على بيرون روند، تا او مكتوب وصيت را از ما بگيرد و ما را گواه گيرد كه تو آن را باو دادى و خودش ضامن و متعهد آن شود، پيغمبر صلّى اللّٰه عليه و آله باخراج هر كه در خانه بود، جز على عليه السلام دستور داد، و فاطمه در ميان در و پرده بود. آنگاه جبرئيل گفت: اى محمد! پروردگارت سلام ميرساند و ميفرمايد: اين همان مكتوبست كه (در شب معراج) با تو پيمان كردم و بر تو شرط‍‌ نمودم و خودم نسبت بآن بر تو شاهد بودم و فرشتگان خود را هم گواه گرفتم، در صورتى كه شهادت خودم تنها كافى است اى محمد؛ بندهاى استخوان پيغمبر بلرزه در آمد و گفت: اى جبرئيل! پروردگار من خودش سلام است (يعنى سلامتى از هر عيب) و سلام از جانب اوست و سلام بسوى او باز ميگردد. خداى عز و جل راست فرموده و احسان كرده است، مكتوبرا بده، جبرئيل آن را باو داد و دستور داد كه بامير المؤمنين تسليم كند و باو گفت: آن را بخوان، حضرت آن را كلمه بكلمه قرائت كرد. سپس پيغمبر فرمود: اى على! اين پيمانى است كه پروردگارم - تبارك و تعالى - با من كرده و امانت او و شرط‍‌ او بر من است، من رسانيدم و خير خواهى كردم و ادا نمودم. على عليه السلام گفت [پدر و مادرم بفدايت] من در اين رسانيدن و خير خواهى و تصديق آنچه گفتى گواه توأم و گوش و چشم و گوشت و خونم براى تو گواهى ميدهد، جبرئيل عليه السلام گفت: من هم در اين موضوع گواه شما هستم، پس رسول خدا صلّى اللّٰه عليه و آله فرمود، اى على! وصيت مرا گرفتى و آن را فهميدى و وفاء بمضامينش را براى خدا و من ضمانت كردى‌؟ على عليه السلام گفت: آرى پدر و مادرم بقربانت، ضمانت آن بر من، و يارى من و توفيق دادن مرا بر انجام آن بر خداست. رسول خدا صلّى اللّٰه عليه و آله فرمود: اى على؛ من ميخواهم بر تو گواه گيرم كه عمل كردن باين وصيت را روز قيامت بمن خبر دهى، على عليه السلام گفت: آرى، گواه بگير، پيغمبر صلّى اللّٰه عليه و آله فرمود: الان جبرئيل و ميكائيل ميان من و تو حاضرند و ملائكه مقربين همراه ايشانند، آنها را بر تو گواه ميگيرم، على عليه السلام گفت: آرى گواه باشند، من هم پدر و مادرم بقربانت ايشان را گواه مى‌گيرم. پس رسول خدا صلّى اللّٰه عليه و آله ايشان را گواه گرفت. و از جمله آنچه پيغمبر بر على بدستور جبرئيل و فرمان خداى عز و جل شرط‍‌ كرد، اين بود كه باو گفت: اى على! وفا ميكنى بآنچه در اين وصيت است، از دوست داشتن كسانى كه خدا و رسولش را دوست دارند و، بيزارى و دشمنى نسبت بكسانى كه با خدا و رسولش دشمنى كنند، با شكيبائى و فرو خوردن خشمت، در صورت از ميان رفتن حقت و غصب كردن خمست و دريدن پرده احترامت‌؟ گفت: آرى حاضرم، اى رسول خدا! سپس امير المؤمنين عليه السلام فرمود: سوگند بآن كه دانه را شكافت و انسان را آفريد كه من از جبرئيل عليه السلام شنيدم كه بپيغمبر صلّى اللّٰه عليه و آله مى‌گفت اى محمد! بعلى بفهمان كه پرده احترام او كه همان احترام خدا و رسول خدا صلّى اللّٰه عليه و آله است دريده مى‌شود، و اين وصيت با اين شرط‍‌ است كه ريشش از خون تازه سرش رنگين شود، امير المؤمنين عليه السلام گويد: چون اين جمله را از جبرئيل امين فهميدم، فريادى زدم و برو بر زمين افتادم و گفتم: آرى قبول دارم و راضى هستم، اگر چه پرده احترام دريده شود! و سنتها تعطيل شود و قرآن پاره شود و خانه كعبه خراب گردد و ريشم از خون تازه سرم رنگين شود: همواره شكيبائى كنم و بحساب خدا گذارم تا بر تو وارد شوم. سپس رسول خدا صلّى اللّٰه عليه و آله فاطمه و حسن و حسين را بخواند و چنانچه بامير المؤمنين اعلام فرمود، بآنها نيز اعلام كرد، ايشان هم مانند او جوابدادند، سپس آن وصيت با چند مهر از طلا كه آتش بآن نرسيده بود [ساخته دست بشر نبود] مهر شد و بامير المؤمنين عليه السلام تحويل داده شد. ابو موسى گويد: من بموسى بن جعفر عرضكردم: پدر و مادرم بقربانت، نمى‌فرمائى در آن وصيت نامه چه نوشته بود؟ فرمود: سنت‌هاى خدا و سنتهاى رسولش بود، عرضكردم: طغيان جستن و مخالفت آنها (كه بعد از پيغمبر صلّى اللّٰه عليه و آله طغيان كردند) بر امير المؤمنين عليه السلام در آن وصيتنامه نوشته بود؟ فرمود: آرى، بخدا، يك بيك و حرف بحرف، مگر نشنيده‌ئى قول خداى عز و جل را «ما خود هستيم كه مردگان را زنده كنيم و اعمالى را كه از پيش انجام داده‌اند با آثار ايشان بنويسيم و همه چيز را در كتابى روشن آمارگيرى كرده‌ايم-12 - يس-» (پس نوشته شدن همه چيز در وصيتنامه استبعادى ندارد) بخدا كه پيغمبر صلّى اللّٰه عليه و آله بامير المؤمنين و فاطمه عليهما السلام فرمود: مگر چنين نيست كه آنچه را بشما وصيت كردم و دستور دادم فهميديد و پذيرفتيد؟ گفتند: چرا، و بر آنچه ما را ناراحت كند و بخشم آورد صبر كنيم

divider

اصول كافى / ترجمه كمره اى ;  ج ۲  ص ۳۷۹

4-ابى موسى ضرير گويد:موسى بن جعفر(عليه السّلام)برايم گفت كه:به امام صادق گفتم:آيا امير المؤمنين نويسندۀ وصيت و پيغمبر(صلّى الله عليه و آله)املاء گوئى آن و جبرئيل و فرشته‌هاى مقرب گواهان آن نبوده‌اند؟گويد:مدتى سر به زير انداخت و سپس فرمود:اى أبو الحسن!اين كه تو مى‌گوئى واقع شده ولى از اول كه امر وصايت و امامت به رسول خدا نازل شد،آن وصيت در نوشتۀ سر به مهرى نازل گرديد،جبرئيل آن را فرود آورد،به همراه امناءِ خدا تبارك و تعالى از فرشتگان،جبرئيل گفت:اى محمد هر كه در نزد خود دارى بيرون كن جز وصىّ‌ خود و اين وصيتنامه را از ما تحويل بگير و گواه و ضامنى براى اين كه ما آن را به تو تحويل داديم بر گمار و مقصود خود على(عليه السّلام)بود،پيغمبر دستور داد هر كه در خانه بود بيرون شد جز على(عليه السّلام)و فاطمه هم ميان پرده و در خانه بود، جبرئيل گفت:اى محمد پروردگارت سلام ميرساند و مى‌فرمايد: اين نوشته‌اى است كه من با تو عهد كرده و قرار گذاشته بودم و خود گواه آنم بر تو و فرشته‌هاى خود را هم به گواه گرفتم و اى محمد همان خودم براى گواه بس هستم.گويد:لرزه بر اندام پيغمبر افتاد و گفت:اى جبرئيل پروردگارم سلام است و از او سلامتى و به سوى او است سلامتى، راست فرموده است پروردگارم عز و جل و احسان كرده،نوشته را به من بده،آن را به وى داد و به او دستور داد تا آن را تسليم امير المؤمنين(عليه السّلام)كند.به او فرمود:آن را بخوان و آن را كلمه كلمه خواند،پيغمبر فرمود:اى على!اين فرمان پروردگارم تبارك و تعالى است به من،و شرط‍‌ او است بر من،و امانت او است،من رساندم و خير انديشى كردم و ادا كردم،على(عليه السّلام)فرمود:من هم گواه تو هستم،پدر و مادرم قربانت،بر اين كه رسانيدى و اداى وظيفه خير خواهى كردى و آنچه فرمائى تصديق دارم و گواهى دهد براى شما بدان گوشم،چشمم،گوشتم و خونم. جبرئيل گفت:من هم گواه شما هر دو هستم بر اين موضوع، رسول خدا(صلّى الله عليه و آله)فرمود:يا على،وصيت مرا گرفتى و فهميدى و ضامن شدى براى من و خدا كه بدان چه در آن است وفا كنى‌؟على گفت:آرى،پدر و مادرم قربانت،بر من است تعهد آن و بر خدا است يارى به من و توفيق عطا كردن بر اداى آن،رسول خدا(صلّى الله عليه و آله) فرمود:من مى‌خواهم بر تو گواه بگيرم كه تعهد كنى روز قيامت به من گزارش كار خود را بدهى،على گفت:بسيار خوب،گواه بگير، پيغمبر فرمود:اينك جبرئيل و ميكائيل ميان من و تو باشند و در اينجا هم با فرشته‌هاى مقرب حاضر شدند تا من آن‌ها را گواه بر تو بگيرم،على گفت:گواه باشند و من هم،پدر و مادرم قربانت،آنها راگواه مى‌گيرم و رسول خدا آنها را شاهد نمود و در ضمن شرطى هم با على كرد به پيشنهاد جبرئيل و طبق دستور خدا عز و جل و آن اين بود:اى على بايد وفا كنى بدان چه در اين وصيتنامه است از دوستدارى هر كه دوست دارد خدا و رسولش را و بيزارى و دشمنى براى هر كه دشمنى كند با خدا و رسولش با صبر و شكيبائى و با كظم غيظ‍‌ بر بردن حقّ‌ تو و غصب خمس تو و دريدن پردۀ آبرويت، گفت:به چشم يا رسول الله. امير المؤمنين فرمود:سوگند بدان كه دانه را شكافد و نفس كش را بر آرد،من از جبرئيل شنيدم به پيغمبر مى‌گفت:اى محمد به او بفهمان كه حرمت او هتك مى‌شود،در عين حالى كه حرمت خدا و حرمت رسول خدا است و بر او شرط‍‌ كن كه ريشش با خون تازۀ سرش رنگين مى‌گردد،على فرمود:چون اين كلمه را از جبرئيل امين درك كردم ناله‌اى كشيدم و برو بر زمين افتادم و گفتم:به چشم قبول دارم،راضيم گر چه هتك حرمت شود و سنّت معطل گردد و قرآن دريده شود و خانۀ كعبه به ويرانى افتد و ريشم با خون تازۀ سرم رنگين شود و صبر و تقرب به حق را هميشه پيشه كنم تا بر تو وارد شوم،سپس رسول خدا(صلّى الله عليه و آله)فاطمه و حسن و حسين را هم دعوت كرد و به آنان مانند امير المؤمنين مطالب را اعلام نمود و آنها هم مانند آن حضرت جواب دادند،و وصيتنامه با مهرهائى از طلا مهر شد كه آتش نديده بود و به دست امير المؤمنين(عليه السّلام)سپرده شد. راوى گويد:من به ابو الحسن گفتم:پدر و مادرم قربانت،نمى‌فرمائيد در اين وصيتنامه چه نوشته بود؟فرمود:سخن خدا و سنن رسول خدا(صلّى الله عليه و آله)،گفتم:در ضمن وصيتنامه،جستن آنانو مخالفتشان با امير مؤمنان درج شده بود؟فرمود:آرى به خدا، جزء به جزء و حرف به حرف،آيا نشنيدى قول خدا عز و جل را( 12 سوره يس):«به راستى ما مرده‌ها را زنده كنيم و بنويسيم آنچه را پيش فرستاده‌اند و آثار آنها را و هر چيز را آمار كنيم در امام مبين»به خدا،رسول خدا(صلّى الله عليه و آله)به امير المؤمنين و فاطمه(عليهما السّلام)فرمود:آنچه را به شما تقديم داشتم آيا خوب فهم نكرديد و نپذيرفتيد؟عرض كردند:چرا،و بر آنچه ما را بد آيد و به خشم آرد صبر كنيم.

divider

اصول کافی / ترجمه آیت اللهی ;  ج ۱  ص ۷۸۱

4-ابى موسى ضرير مى‌گويد:موسى بن جعفر عليه السّلام برايم گفت كه:به امام صادق گفتم:آيا امير المؤمنين نويسندۀ وصيت و پيامبر صلّى اللّه عليه و اله املاءكننده آن و جبرئيل و فرشته‌هاى مقرب گواهان آن نبوده‌اند؟
گويد:مدتى حضرت سر را به زير انداخت و سپس فرمود:اى ابو الحسن!اين‌كه تو مى‌گوئى واقع شده ولى از اول كه امر وصايت و امامت به رسول خدا نازل شد،آن وصيت در نوشته‌اى مهرشده،نازل گرديد،جبرئيل آن را فرودآورد،به همراه امناء خدا از فرشتگان.
جبرئيل گفت:اى محمد هركس در نزد توست بيرون كن جز وصىّ‌ خود و اين وصيتنامه را از ما تحويل بگير و گواه و ضامنى بر اين كار برگمار و مقصود خود على عليه السّلام بود.
به دستور پيامبر همه بيرون رفتند جز على عليه السّلام و فاطمه كه ماندند، جبرئيل گفت:اى محمد پروردگارت سلام ميرساند و مى‌فرمايد:اين نوشته‌اى است كه من با تو عهد كرده و قرار گذاشته بودم و خود بر آن گواهم و فرشته‌هاى خود را هم به گواه گرفتم،اى محمد!خود در گواه كافى هستم.
گويد:لرزه بر اندام پيامبر افتاد و گفت:اى جبرئيل پروردگارم سالم است و سلامتى از اوست و به سوى اوست پروردگارم،راست گفته و احسان كرده،نوشته را به من بده،آن را به وى داد و به او دستور داد تا آن را تسليم امير المؤمنين عليه السّلام كند.به او فرمود:آن را بخوان و آن را كلمه به‌كلمه خواند،
پيامبر فرمود:اى على!اين فرمان پروردگارم به من است و او بر من شرط‍‌ كرده،و امانت اوست،من رساندم و خيرانديشى كردم و ادا كردم، على عليه السّلام فرمود:من هم گواه تو هستم،پدر و مادرم فدايت باد بر اين‌كه رسانيدى و اداى وظيفه و خيرخواهى كردى و آنچه فرمائى تصديق دارم،به آن گواهى دهد گوشم،چشمم،گوشتم و خونم.
جبرئيل عرض كرد:من هم بر اين موضوع گواه شما هردو هستم، رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله فرمود:يا على،وصيت مرا گرفتى و فهميدى و ضامن شدى براى من و خدا كه بدانچه در آن است وفا كنى‌؟على گفت:آرى، پدر و مادم فدايت،من بر آن متعهدم و بر خداست يارى من و موفق ساختن من بر اداى آن،رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله فرمود:من مى‌خواهم بر تو گواه بگيرم كه تعهد كنى روز قيامت به من گزارش كار خود را بدهى،على گفت:بسيار خوب،گواه بگير،پيامبر فرمود:اينك جبرئيل و ميكائيل ميان من و تو گواهند و در اينجا هم با فرشته‌هاى مقرب حاضر شدند تا من آنها را گواه بر تو بگيرم،على گفت:گواه باشند و من هم،پدر و مادرم فدايت باد،آنها را گواه مى‌گيرم و رسول خدا آنها را شاهد نمود و در ضمن به پيشنهاد جبرئيل و طبق دستور خدا عز و جل شرطى هم با على عليه السّلام كرد:اى على بايد وفا كنى بدانچه در اين وصيتنامه است هركس خدا و رسولش را دوست دارد آن را دوست بدارى و بيزارى و دشمنى جويى بر هركس كه خدا و رسولش را دشمن بدارد و در صورت از بين رفتن حقت و غصب شدن آن و از بين رفتن حرمتت بايد،شكيبا و بردبار باشى.گفت:به چشم يا رسول اللّه.
امير المؤمنين فرمود:سوگند بدانكه دانه را شكافت و انسان را آفريد كه جبرئيل شنيد كه به پيامبر مى‌گفت:اى محمد به او بفهمان كه حرمت او كه هتك مى‌شود،حرمت خدا و رسول اوست و بر او شرط‍‌ كن كه ريشش با خون سرش رنگين مى‌گردد،
على فرمود:چون اين كلمه را از جبرئيل امين درك كردم ناله‌اى كشيدم و برو بر زمين افتادم و گفتم:به چشم قبول دارم،راضيم گرچه هتك حرمت شود و سنّت معطل گردد و قرآن دريده شود و خانه كعبه به ويرانى افتد و ريشم با خون تازۀ سرم رنگين شود و صبر و تقرب به حق را هميشه پيشه كنم تا بر تو وارد شوم؛
سپس رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله فاطمه و حسن و حسين را هم دعوت كرد و آنها هم مانند آن حضرت جواب دادند،و وصيتنامه كه با مهرهائى از طلا مهر شده بود كه آتش به آن نرسيده بود.(يعنى ساخته دست بشر نبود)به دست امير المؤمنين عليه السّلام سپرده شد.
راوى مى‌گويد:من به موسى بن جعفر عليه السّلام گفتم:پدر و ماردم قربانت، آيا نمى‌گوييد در اين وصيتنامه چه نوشته بود؟
فرمود:سنت خدا و رسولش بود عرض كردم آيا طغيان و مخالفت آنها با حضرت بعد از پيامبر در آنها نوشته شده بود؟
فرمود:آرى به خدا،جزءبه‌جزء و حرف‌به‌حرف،آيا نشنيدى قول خداى عزّ و جل را«مائيم كه مردگان را زنده كنيم و كارهائى را كه از پيش انجام داده‌اند با آثار آنان بنويسيم و همه چيز را در كتابى روشن آمارگيرى نموده‌ايم(يس/12)»
به خدا،رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله به امير المؤمنين و فاطمه عليه السّلام فرمود:آنچه را به شما تقديم داشتم آيا خوب فهم نكرديد و نپذيرفتيد؟عرض كردند: چرا،و بر آنچه ما را بد آيد و به خشم آورد شكيبا باشيم.

divider