شناسه حدیث :  ۹۶۰۶۲

  |  

نشانی :  تهذيب الأحکام  ,  جلد۹  ,  صفحه۱۹۱  

عنوان باب :   الجزء التاسع كِتَابُ اَلْوَصَايَا 10 - بَابُ اَلرُّجُوعِ فِي اَلْوَصِيَّةِ

معصوم :   امام صادق (علیه السلام)

عَنْهُ عَنْ مَنْصُورِ بْنِ حَازِمٍ قَالَ: سَأَلْتُ أَبَا عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ عَنْ رَجُلٍ قَالَ إِنْ حَدَثَ بِي حَدَثٌ فِي مَرَضِي هَذَا فَغُلاَمِي فُلاَنٌ حُرٌّ قَالَ أَبُو عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ «يَرُدُّ مِنْ وَصِيَّتِهِ مَا يَشَاءُ وَ يُجِيزُ مَا يَشَاءُ» .
زبان ترجمه:

گزیده تهذیب ;  ج ۵  ص ۱۳۳

* *19 - از ابو عبد اللّه صادق (ع) پرسيدم: اگر كسى در بستر
بيمارى گفته باشد: اگر من در اثر اين بيمارى مردم، غلام من فلانى آزاد است. آيا مى‌تواند در وعدۀ خود تجديدنظر نمايد؟ ابو عبد اللّه گفت: آدمى تا جان در بدن دارد حق دارد وصيت خود را - كلا و يا بعضا - لغو كند و آنچه را صلاح مى‌بيند برجا بگذارد تا اجرا شود.

divider