شناسه حدیث :  ۱۰۰۰۹۸

  |  

نشانی :  من لا يحضره الفقيه  ,  جلد۲  ,  صفحه۲۱۰  

عنوان باب :   الجزء الثاني [كِتَابُ اَلْحَجِّ] بَابُ فَضَائِلِ اَلْحَجِّ

معصوم :   مضمر ، حديث قدسی

وَ رُوِيَ : «أَنَّ اَلْجَبَّارَ جَلَّ جَلاَلُهُ يَقُولُ إِنَّ عَبْداً أَحْسَنْتُ إِلَيْهِ وَ أَجْمَلْتُ إِلَيْهِ فَلَمْ يَزُرْنِي فِي هَذَا اَلْمَكَانِ فِي كُلِّ خَمْسِ سِنِينَ لَمَحْرُومٌ » .
زبان شرح:

روضة المتقین ; ج ۴  ص ۶۰

«و روي أنه إلخ» روى الكليني، عن ذريح عن أبي عبد الله (عليه السلام) قال من مضت له خمس سنين فلم يفد إلى ربه و هو موسر أنه لمحروم و عن حمران عن أبي جعفر عليه السلام قال إن لله مناديا ينادي أي عبد أحسن الله إليه و أوسع عليه في رزقه فلم يفد إليه في كل خمسة أعوام مرة ليطلب نوافله أن ذلك لمحروم .

divider

لوامع صاحبقرانی ; ج ۷  ص ۹۵

و مرويست كه خداوند جبار عظيم الشأن مىفرمايد كه به درستى كه بنده را كه به او احسان كرده باشم و او را توانگر گردانيده باشم و مرا زيارت نكند در اين مكان در هر پنج سال يك بار او محرومست از رحمت من. و كلينى در موثق كالصحيح روايت كرده است از ذريح كه حضرت امام جعفر صادق صلوات اللّٰه عليه فرمودند كه هر كه پنج سال بگذرد بر او و مالدار باشد و بحج نيايد به درستى كه او از رحمت الهى محروم است. و كالصحيح از حمران منقول است كه حضرت امام محمد باقر صلوات اللّٰه عليه فرمودند كه حق سبحانه و تعالى منادى را مقرر فرموده است كه هميشه ندا مىكند كه هر بنده را كه حق سبحانه و تعالى به او احسان كرده باشد و روزى او را فراخ گردانيده باشد و در هر پنج سال يك بار به درگاه خداوند خود نيايد كه طلب كند احسانهاى خداوند خود را به درستى كه او محرومست از رحمت الهى و روايت صدوق ممكن است كه نقل بالمعنى باشد از اين دو حديث و اظهر آنست كه حديث ديگر ديده باشد باين عبارت

divider